'His House'Beeld Netflix

Film★★★½☆

‘His House’ op Netflix geeft misschien wel heel goed weer hoe de doorsnee asielzoeker zich moet voelen

Het lijkt erop dat The Walker Brothers het bij het rechte eind hadden toen ze zongen dat the sun ain’t gonna shine anymore. Tranen in Wenen. Veel te veel laatste ademtochten in de ziekenhuizen voor de tijd van het jaar. Het heengaan van een fijne collega-recensent, een altijd joviale compagnon de route, van wie wij ons niet alleen zijn opbeurende vriendelijkheid en zijn onvoorwaardelijke liefde voor de cinema zullen blijven herinneren, maar ook zijn melancholieke inborst die ‘s avonds bij een glaasje in één of andere buitenlandse hotelbar weleens tevoorschijn durfde te komen. 

Biedt de filmkunst, tot nader order nog steeds ons favoriete tijdverlies, troost? Tja: de openingsscènes van ‘His House’, recentelijk verschenen op Netflix, geven niet bepaald zin om de feestverlichting aan te knippen. Een Soedanese vluchteling stapt door de woestijn met zijn dochter in de armen, gevolgd door een wanhopige boottocht door de nacht. 

Harde, treurige, uit de dagdagelijkse werkelijkheid geplukte taferelen, niet bepaald de balsem waar ons hart momenteel naar verlangt. In een druilerig Engels asielcentrum krijgen Bol (Sope Dirisu) en Rial (Wunmi Mosaku) tot hun grote blijdschap te horen dat de overheid hen een rijhuisje in de voorstad heeft toegewezen. Terwijl Rial op straat van drie tieners – drie gekleurde tieners, nota bene – te horen krijgt dat ze maar beter terug naar Afrika verkast, is Bol vastbesloten om zich aan te passen: in het warenhuis schaft hij zich precies dezelfde broek en polo aan als op de reclameborden, en in de lokale pub zingt hij tijdens een premier league-match zo enthousiast mogelijk mee met de supporters: ‘Hij is groot, hij is een Red, zijn voeten steken uit het bed – Peter Crouch, Peter Crouch!’ 

Het lijkt er heel even op dat we zijn terechtgekomen in een sociaal-realistisch drama over de vluchtelingenproblematiek, maar – surprise! - regisseur Remi Weekes stuurt het verhaal snel en naadloos de richting uit van het haunted house-genre. Met die lampekappen die niet bepaald uit de designwinkel komen, die afzuigkap die er allang niet meer in slaagt om de vieze etensluchtjes af te voeren en met die kookplaat waar het aanbaksel onmogelijk van af valt te schrapen, lijkt de miezerige sociale woning van Bol en Rial op het eerste gezicht nochtans nét iets minder geschikt als griezellocatie dan, pakweg, het gothic spookkasteel uit ‘Crimson Peak’, of het dreigende herenhuis uit ‘The Haunting of Hill House’. 

En toch: vanaf het moment dat de eerste baan behangpapier spontaan helemaal naar beneden krult, waardoor een geheimzinnig gat in de muur zichtbaar wordt, verandert het stulpje in een eersteklas griezelhuis, waar ‘s nachts voetstappen weerklinken en waar de geest van hun dode dochter hen beschuldigend aankijkt (wrange humoristische noot: wanneer Bol zijn beklag doet over de staat van het huis, krijgt hij van de beambte te horen dat hij zich maar beter moet aanpassen).

 Tot hiertoe blijft ‘His House’ qua geheimzinnigheid nog enigszins binnen het raamwerk van de conventionele spookhuisfilm, maar in de tweede helft begint Weekes, allesbehalve een doordeweekse cineast, met voelbaar genot aan de conventies te pulken. Het keerpunt valt zelfs precies aan te wijzen: het is vanaf de vijftigste minuut, wanneer de aan tafel zittende Bol in beeld verschijnt en de cineast plotseling met een betoverende traagheid begint uit te zoomen, dat ‘His House’ begint te veranderen in een surreële droomtrip die het meer moet hebben van hallucinogene tableaus (de lichtgevende ogen achter het behangpapier!) dan van paranormale schrikeffecten. Pieter Van Hees, nog zo’n nachttovenaar die in zijn mysterieuze films (‘Linkeroever’, ‘Waste Land’) graag de grens tussen droom en werkelijkheid overschrijdt, had de even eenvoudige als doeltreffende droom-effecten uit ‘His House’ ook wel kunnen bedenken, zo flitste het door ons hoofd. 

Achteraf maakten we ons ook de bedenking dat ‘His House’ misschien wel heel goed weergeeft hoe de doorsnee asielzoeker zich moet voelen: zo eenzaam als een uitgesloten kind, getraumatiseerd tot op het bot, en daarenboven nog eens geprangd tussen heimwee naar huis en de druk om zich aan te passen aan een wereld die de zijne niet is. En kijk, ondanks alle misère van de voorbije dagen maakte ons hart dan toch weer een vreugdesprongetje, zoals altijd wanneer we een nieuwe beloftevolle cineast ontdekken. We rechten zo goed mogelijk onze rug en strompelen moedig voorwaarts (Onward!), maar - om The Walker Brothers nog maar eens te citeren - a deep shade of blue is always there.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234