'Het verhaal van Vlaanderen' Beeld © VRT
'Het verhaal van Vlaanderen'Beeld © VRT

Kijktip'Het verhaal van Vlaanderen'

Hoe een Ierse heilige de eerste Vlaamse Vikingaanval verijdelde en zijn slachtoffers in de kookpot gooide: ‘Eeuwig leven is iets voor sukkels’

De wereld leek stil te staan, het waren sombere jaren. Zelfs grote geleerden wisten niet wat een uitvinding was, laat staan hoe ze er één konden doen. Roofridders rammelden in hun versleten harnassen, maar ook van de honger. Want als er al een kip hun weg passeerde, dan werd er zo hevig om het schrale beest gevochten dat de rondvliegende stukken meteen door kraaien werden opgevreten. Waarna de kraaienjacht werd ingezet, wat niet zo eenvoudig was met een zwaard. En boogschieten was iets voor sukkels die geen paard hadden. Overal hoorde je dezelfde jammerklacht: ‘Wanneer zijn die duistere rotmiddeleeuwen eindelijk voorbij?’

Hugo Matthysen

En het ergste moest nog komen: de Vikingen! Gelukkig kwam er redding uit Ierland. De heilige Declammoirr was geboren in Kilkenny, en als kind was hij al gefascineerd door de Vikingen, die elke lente zijn dorp platbrandden. Omdat hij het jammer vond dat hij die prachtige branden maar één keer per jaar kon zien, besloot hij elk jaar in de zomer én met kerst het dorp in de fik te steken. Algauw kwamen die Vikingen niet meer opdagen, omdat er niks meer te plunderen viel. Men beschouwde dat als een mirakel, en Declammoirr werd heilig verklaard. In die tijd werd een heilige geacht wereldwijd het geloof te verkondigen, en daarom vertrok Declammoirr op reis. Op zijn vraag aan de plaatselijke bisschop wat ‘het geloof’ precies was, kreeg hij als antwoord: ‘Het geloof is dat wat je verkondigt. Denk ik.’ Daar moest hij het mee doen.

Declammoirr zeilde naar het huidige Vlaanderen. Toen hij daar aankwam en vroeg of hij inderdaad in het huidige Vlaanderen was aangekomen, werd hij met holle, nietszeggende ogen aangekeken. Die domme blikken overtuigden de heilige ervan dat hij zijn bestemming had bereikt. Hij besloot meteen het geloof te verkondigen. Maar eerst stak hij een paar dorpen in brand, want tijdens zijn lange zeereis had hij dat spektakel moeten missen.

Terwijl hij stond te genieten van de walmende hutten, kwamen een paar Vikingschepen de nabijgelegen rivier opgevaren. ‘Kennen jullie het geloof?’ riep de heilige op de oever. ‘Nooit van gehoord,’ riep hoofdman Olaf terug. ‘Is dat een plaatselijk gerecht, of zo?’

‘Ja en nee,’ antwoordde Delammoirr. ‘Het is onzichtbaar, maar misschien hoort er wel een saus bij. En van onzichtbare saus heb ik nog nooit gehoord. Jullie wel, misschien?’

De Vikingen, die primitieve kerels waren, wisten niet wat saus was. Daarop liet de Ierse heilige kookgerei aanrukken, en na een halfuurtje stond een stinkende brij op het vuur te pruttelen.

‘Dit is de heilige saus waarmee het geloof wordt overgoten. Eet daarvan, en jullie zullen eeuwig leven!’

‘Ik denk er niet aan,’ zei Olaf. ‘Wij willen later allemaal naar het Walhalla, en daar raak je alleen als je sneuvelt in de strijd. Eeuwig leven is iets voor sukkels. Kijk maar eens hoe heldhaftig wij kunnen sterven!’

Daarop nam Olaf zijn strijdbijl, en de Vikingen begonnen op elkaar in te hakken terwijl ze luid ‘Weg met het geloof!’ en ‘Oei, is de wereld aan mijn linkerkant verdwenen of ben ik een oog kwijt?’ riepen. Toen de strijd voorbij was, gooide de Ier de gesneuvelden mee in de pot. Kookpotten hadden toen nog enorme afmetingen, omdat de hongerige bevolking meende dat je meer te eten had naarmate de pot groter was.

Olaf, die de strijd had overleefd, was niet blij.

‘U hebt de procedure niet correct gevolgd, eerwaarde,’ sprak hij verwijtend. ‘Ofwel begraaft u Vikingen met schip en al, ofwel stuurt u de lijken in een brandende snek de zee op. Anders raken ze nooit in het Walhalla.’

‘Oeps!’ antwoordde de Ier, met een oud Keltisch woord dat ‘Dat heb ik misschien fout ingeschat’ betekende.

‘Dju!’ zei Olaf, waarbij hij een Vikingterm gebruikte waarmee teleurstelling werd aangeduid. ‘Ik ben er maar eens mee weg. Enfin, niet over de weg natuurlijk. Maar ‘Ik ben er maar eens mee rivier’ klinkt een beetje raar, niet?’

‘Ben ik met je eens, en het beste nog,’ zei de heilige. En zo werd voor het eerst in de rijke Vlaamse geschiedenis een Vikingaanval verijdeld. Daarmee was de dreiging niet verdwenen: twee maanden later werd Declammoirr door andere Noormannen in zijn eigen saus gegooid. Maar het was een begin, en zoals we hebben geleerd uit dit interessante relaas: alle begin is moeilijk.

‘Het verhaal van Vlaanderen’
Eén, zondag 15 januari, 20.00

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234