'Hou me nog eens vast'Beeld © Lieve Blancquaert

TELEVISIE★★½☆☆

‘Hou me nog eens vast’: Emo-tv blijft, zelfs wanneer goedbedoeld, emo-tv

Eén uitgelezen manier om het einde van ‘s lands huisarrest te vieren zou kunnen zijn om er, de wisselende resultaten op dat vlak indachtig, geen programma’s meer over te maken. 

Wie bij z’n bevrijding blijk geeft van algehele uitzinnigheid zou televisiekijken an sich ook gewoon achterwege kunnen laten, zou je zo kunnen redeneren - een bedenking die mogelijk al te verregaand is voor een rubriek waar er, al is het maar om de sfeer erin te houden, nog altijd van uitgegaan wordt dat een scherm ook heil kan brengen. Bovendien liet het idee achter ‘Hou me nog eens vast’, me ook niet koud: allerhande dierbaren treffen elkaar na maanden isolatie voor het eerst weer voor de lens van Lieve Blancquaert, die zich daarbij voor de gelegenheid minder verdekt opstelt dan je van een fotograaf gewend bent. Waarom zou iemand zulke intimiteit eigenlijk willen blootstellen aan het oog van de camera, van nature toch ook altijd een gapende muil? Nu ja, publieksparticipatie was, geloof ik, een dingetje bij televisie in coronatijden: op dat vlak sprong ‘Hou me nog eens vast’ alvast niet uit de band.

Goedbedoelde invallen, zoals ook die waarop ‘Hou me nog eens vast’ leek te berusten, ogen vaak beter op papier dan op antenne, wat ik me ook nog eens realiseerde toen ik me verwoed betrokken probeerde te voelen bij het resulterende programma. Zo zette het decor waarbinnen ‘Hou me nog eens vast’ zich afspeelde al niet vanzelf aan tot opwellen, vond ik. De fysieke achtergrond waartegen de tranerige ontmoetingen zich voltrokken, verschilde al bij al weinig van het scherm waarvoor ik ooit, op bevel van een dienstdoende schoolfotograaf, voor ging zitten als leerling waarvan inspraak toen nog niet als wenselijk gezien werd. Het troosteloze grijze marmermotief leek me toen al veeleer aan te sturen op zakelijkheid en beheersing dan op uit de oevers tredend sentiment: een indruk die nog altijd stond als een huis, merkte ik. Dat ook Blancquaert af en toe iemand moest aanmanen om op het kruisje te gaan staan terwijl ze stonden te wachten op hun respectievelijke wederzien, droeg daar alleen maar aan bij.

In de fotostudio waarin Blancquaert opgesteld stond, was er ook een wenteltrap die de deelnemende partijen bij hun intrede omslachtig moesten afdalen voor ze op de begane grond hun naaste troffen. Me dunkt dat het om een bescheiden variant ging op de aloude showtrap. In elk geval gaf het de andere partij tijd genoeg om in afwachting van de reünie alvast vol te schieten, wat tot taferelen leidde waaronder je als monteur pakweg het solowerk van Bart Peeters plakt. Ook al weet ik Bart Peeters in meerdere gedaantes te pruimen, de reden waarom ik zelfs na grondige huiszoeking niet in bezit zal blijken van één van zijn zelfstandig vervaardigde platen is, meen ik, ook waarom ‘Hou me nog eens vast’ maar niet aan me wou blijven kleven. Muziek blijft op televisie trouwens een doeltreffend maar veeleer huichelachtig want verborgen wapen: ik zie makers er doorgaans dan ook liever omzichtiger mee omspringen dan in ‘Hou me nog eens vast’ het geval was. Van malafide intenties verdenk ik evenwel niemand, en al helemaal Lieve Blancquaert niet. Los daarvan blijft emo-tv, zelfs wanneer goedbedoeld, emo-tv.

Nog een paar feestjes op Flagey en we kunnen uitkijken naar een tweede aflevering.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234