Joost Zweegers en Stijn Meuris Beeld vrt
Joost Zweegers en Stijn MeurisBeeld vrt

televisie★★★☆☆

‘Humo’s Rock Rally is heel vaak de onmiskenbare dageraad van een avontuurlijk bestaan in de muziek’

Rudy Vandendaele

Humo’s befaamde Rock Rally is, zowel voor de laureaat als voor de rest van de finalisten, heel vaak de onmiskenbare dageraad van een scheppend en avontuurlijk bestaan in de muziek. Dit jaar greep de 20ste editie plaats – er zijn dus veertig jaar verstreken sinds Humo’s eerste Rock Rally in 1978, toevallig een jaar met een eindeloze zomer en een aanslepende hittegolf waarin ik bandeloos jong was. Ik trok dat jaar de wijde wereld in en ergens tussen Denderleeuw en Gent, in een stilgevallen boemeltrein, dacht ik dat de korenvelden vlam hadden gevat. Het was de hitte maar, en slaapgebrek. Die zomer keek ik geen televisie.

‘Humo’s Rock Rally 1978-2016’, een special van Tomas De Soete, Steffen Verpoorten en Bertrand Lafontaine opende met een panoramisch beeld van een landbouwgebied. Daarna zagen we een anonymus in enkele extreme close-ups een bas inpluggen. Die handeling voltrok zich vermoedelijk in een met piepschuim en eiertrays geïsoleerd schuurtje ergens in de overbemeste binnenlanden van Vlaanderen, zo’n bolwerk waarin een bandje een toekomst aan het verzinnen is die, als alles volgens plan verloopt, met Humo’s Rock Rally een aanvang zou moeten nemen.

In deze special werden enkele alumni van Humo’s Rock Rally sprekend opgevoerd. Allemaal zetten ze het op een glunderen toen ze zich hardop één van de mooiste lentedagen uit hun jeugd herinnerden: die keer toen ze op het podium van de AB in Brussel bleken te staan en bij monde van Guy Mortier vernamen dat ze Humo’s Rock Rally hadden gewonnen. De hemel scheurde open en het begon bier te regenen. Joost Zweegers had de uitvergrote cheque nog, een ritueel object uit de liturgie van Humo’s Rock Rally. Bovendien bezat hij ook het banier dat op de achtergrond hing toen Novastar schitterde tijdens de finale in 1996, alweer 20 jaar geleden. Guy Mortier, die ik langs deze weg groet, had er ook nog iets aardigs op geschreven, dat Joost Zweegers nog meer deed glunderen. Mauro Pawlowski, die, zonder een somberman te zijn, oog heeft voor de schaduwkant, herinnerde zich een welbepaalde vrouw die in drift ontstak toen Evil Superstars de finale wonnen. Zij goot schuimbekkend een beker bier over hem uit, waarna ze gebaren maakte die volgens Mauro op een geduchte vervloeking wezen. Er waren nietsontziende beelden van die vrouw bewaard gebleven, en ja, satan was naar haar vertrokken fieselemie te oordelen duidelijk in her ass. Wie anders voelde zich daartoe geroepen? Mauro, die een vroege elpee van Willy Sommers bezit, heeft ook weet van de randgevallen in de rock, en van obscure bandjes in het algemeen. Hij herinnerde zich RR-finalisten als Gabriella & The Professionals en tevens Mensen Blaffen, een uitmiddelpuntig ensemble uit Aalst waar de grote Britse radioman John Peel een open oor voor had. John Peel stierf in 2004 in Peru aan een hartaanval. Hij was 65 en jonger dan mijn vader toen die in zijn 65ste levensjaar stierf.

Iemand vroeg zich af wat er van Charlie 45 was geworden, laureaat in 1992, en van de getalenteerde einzelgänger Jef Mercelis. De makers van ‘Humo’s Rock Rally 1978-2016’ hadden zich dat ook kunnen afvragen, maar een special, waar ik overigens welwillend naar heb gekeken, is zo te zien nog lang geen veelomvattende documentaire over het invloedrijke fenomeen Humo’s Rock Rally. De 20ste editie was anders wel een mooie gelegenheid voor zo’n groots opzet geweest. Daarvoor is het overigens nog steeds niet te laat.

We zagen hoe Joost Zweegers en Stijn Meuris kennelijk voor hun genoegen naar een preselectie van Humo’s Rock Rally in Genk togen. Daar gedoogden ze lacherig The Poneymen, een bandje waarvan de muzikanten met een paardenkop uit de carnavalswinkel waren toegerust. Of ze er van nature óók één hadden kon ik niet uitmaken. De gemaskerde zangeres – geen paardenkop – vroeg met een Frans accent aan het publiek: ‘Woeat doete de pony?’ Ik dacht: ‘Mijn blauwe suède schoenen onderpissen’ – de zoveelste pijnlijke jeugdherinnering – maar het goede antwoord luidde: ‘hííí-húúú-hííí-hááá!’ Zo hinniken pony’s ter hoogte van Namur. Ook de buitenissigheden van Humo’s Rock Rally moeten herinnerd worden, en zelfs gekoesterd. Net als de verrassende wendingen: Bart Van den Bossche die zich ooit Rico liet noemen, zanger van Ze Noiz, laureaat in 1988, werd later de auteur Bart Koubaa. Alain Vande Putte, zanger van de buitengewoon efemere Peter Pan Band, laureaat in 1986, heeft de tekst van nagenoeg alle hits van K3 geschreven, waardoor hij uiteraard tot bittere armoede is vervallen. En dan is er ook nog een buitengewoon gesoigneerde gentleman, tevens dwangmatige pyjamadrager – Das Pop won in 1998 – die het zelfs tot coach in ‘The Voice van Vlaanderen’ heeft geschopt.

Er moest maar eens werk worden gemaakt van die grote documentaire. En indien niet: dan maar niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234