The Golden State KillerBeeld Play

televisie★★★☆☆

‘I’ll be gone in the dark’ op Play: ‘Een tweeslachtig beest: sereen en ontroerend maar ook sensatiebelust’

Met true crime-reeksen is het als met musicals van Studio100: hoe meer er zijn, hoe moeilijker je ze uit elkaar kunt houden. ‘I’ll be gone in the dark’ probeert een nieuwe twist te brengen en dat levert enkele indrukwekkende momenten op, in een - helaas - te onevenwichtige serie.

‘I’ll be gone in the dark’ is gebaseerd op het boek van de Amerikaanse misdaadschrijfster Michelle McNamara, die jarenlang op haar blog verslag uitbracht van haar fascinatie voor psychopaten, seriemoordenaars en ander menselijk klein gevaarlijk afval in de straten van de VS. Haar belangrijkste mikpunt was de ‘Golden State Killer’ - een naam die ze zelf verzon - die in de jaren 70 en 80 in Californië tientallen verkrachtingen en minstens 13 moorden pleegde. De zaak had, tot frustratie van McNamara, nooit veel weerklank gekregen en het duurde tot 2018 tot de dader werd gevonden: Joseph DeAngelo, een ex-politieagent die al die jaren een onopvallend leven leidde op een steenworp van waar hij voor het eerst toesloeg. McNamara maakte zijn arrestatie niet meer mee. Ze stierf in 2016 nadat ze per ongeluk een overdosis kalmeermiddelen en pijnstillers nam en ‘I’ll be gone in the dark’ - ‘het beste true crime-boek sinds ‘In cold blood’’, aldus haar uitgever, maar daarvoor is het natuurlijk een uitgever - werd postuum afgewerkt onder toezicht van haar man, acteur en komiek Patton Oswalt.

Deze zesdelige HBO-reeks toont wel hoe DeAngelo werd gevonden en welke - kleine - rol McNamara daarbij speelde, maar heeft in tegenstelling tot veel true crime-reeksen minder aandacht voor de psychopaat en meer voor de levens die hij getekend heeft: dat van McNamara, die haar obsessie met de Golden State Killer vergeleek met een drugsverslaving, en dat van zijn slachtoffers. Dat ligt in de lijn met het werk van McNamara. Zij speurde op haar blog wel samen met andere internetdetectives mee naar aanwijzingen over de identiteit van de Golden State Killer, maar ze verwerkte in haar boek ook haar persoonlijke leven en trauma’s en ze gaf slachtoffers een stem. Die waren tot dan nauwelijks gehoord: toen DeAngelo zijn misdaden pleegde, kregen vrouwen in voorlichtingsfilmpjes nog de boodschap zich niet te uitdagend te kleden en moesten slachtoffers die zich meldden na een verkrachting vaak een leugentest of zelfs een psychiatrisch onderzoek ondergaan. De schaamte was vaak ook krachtiger dan de roep om gerechtigheid: een meisje dat op haar vijftiende door DeAngelo misbruikt was, kreeg achteraf van haar vader een uitbrander omdat ze tegen een vriendin haar hart had durven te luchten.

‘I’ll be gone in the dark’ is op zijn meest indringend wanneer de vrouwen vertellen over wat hen overkwam en hoe ze ondanks de soms jarenlang durende nachtmerrie - DeAngelo bleef sommigen lang terroriseren met dreigtelefoons - een normaal leven probeerden op te bouwen. De stukken over McNamara zelf zijn taaier. Je kunt het de makers niet kwalijk nemen dat ze de schrijfster en haar verhaal ruim aandacht geven, ook niet als dat betekent dat ze een volledige aflevering wijden aan de impact van haar dood op haar gezin, en hoe haar uitgeverij er alsnog in slaagde om het boek in de winkel te krijgen. Kwalijker is dat haar tragische overdosis dienst doet als cliffhanger, inclusief paniekerig telefoontje van Oswalt naar de hulpdiensten. En dat McNamara’s trauma’s, die aan de basis lagen van zowel haar pillenverslaving als haar obsessie voor de Golden State Killer, een soort extra mysterie vormen waarvan de ware toedracht slechts beetje bij beetje onthuld wordt. Het maakt van ‘I’ll be gone in the dark’ een tweeslachtig beest: vaak serener en ontroerender dan veel andere true crime-reeksen, soms even sensatiebelust als het slechtste uit het genre.

Lees meer over de ‘Golden State Killer’

Bekijk hier de trailer

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234