'I May Destroy You'Beeld HBO

televisie★★★½☆

‘I May Destroy You’ op Play: ‘Seksueel grensoverschrijdend gedrag in al zijn geledingen’

De titel klinkt als de monologue intérieur van het virus dat in de hoek, puffend en hijgend, de arena overschouwt, of van een agent die, gekrenkt door het vreedzame samenzijn dat zich voor zijn neus voltrekt, de matrak in de handpalm laat vallen. Maar ‘I May Destroy You’, binnenkort ongetwijfeld de meest spraakmakende reeks van het moment, gaat over een ander euvel: seksueel grensoverschrijdend gedrag in al zijn geledingen, en de schemerzone waarin daders en slachtoffers, maar ook u en ik, zich begeven.

Michaela Coel, die aan de basis ligt van zowat alles in deze twaalfdelige HBO-worp - ze schreef, regisseerde, acteerde en executive producete, en het zou mij niet verbazen als ze ook de sets eigenhandig, gyprocmuur per gyprocmuur, heeft opgetrokken - is een tv-maakster in de recente traditie van Phoebe Waller-Bridge (‘Fleabag’) en Issa Rae (‘Insecure’). Het zijn jonge vrouwen die eigen ervaringen in het lang en breed uitsmeren op het kleine scherm, en daarmee mores dan wel besognes van deze generatie vereeuwigen.

Coel vertolkt Arabella, óók een Londense schrijfster van Ghanese afkomst, óók een meisje dat zich op de vooravond van een deadline tot een feestje laat verleiden en de ochtend daarna wakker wordt met uit een diepe mist opdoemende herinneringen van een koude toiletvloer. In het jaar dat volgt probeert ze haar verkrachter op te sporen, haar boek af te krijgen en er anders wel het beste van te maken. Tv-series hebben de neiging om slachtoffers van seksueel misbruik af te schilderen als damaged goods, voor eeuwig bepaald door één kwaadaardig treffen, maar zo ziet Coel zichzelf niet, en dus blijft Arabella aldoor fladderen als een vlinder.

Of toch als een motje: bij de blik in de spiegel heeft Coel ook oog voor haar wratten. Arabella ziet er geen graten in om zich midden in een doktersconsultatie over een Instagram-filmpje te buigen en pist ladderzat de straat vol. Ze gedraagt zich in de regel als één van die vervelende mensen die liever spreken dan luisteren. Dat onopgesmukte zelfbeeld is tekenend: ‘I May Destroy You’ spit liever meningen om dan ze op te dringen. Als er gepreekt wordt, dan wel met dien verstande dat u er als kijker het uwe van mag denken.

Het kan in George Floyd-tijden maar helpen om iets te bingen waarin witte hetero’s eens geen rol van betekenis spelen: in de opgeworpen vraagstukken vindt u vast wel een nog niet eerder verkend perspectief. Dat gaat van badkamertaferelen waar u als man geen weet van had - aargh, een bebloede tampon! - tot valse beschuldigingen en steekspelen op het forum van de sociale media, die er alweer bekaaid vanaf komen. Is het verkrachting als een vent ongemerkt zijn condoom uitdoet? Hoe noem je het als iemand stiekem selfies neemt tijdens het rampetampen? Kan de tweede keer verkrachting zijn als het de eerste keer gewoon plezant was? En hoe moet je je daar allemaal over vóélen?

Toegegeven, omdat Coel heel dat seksuele niemandsland in één keer voor het voetlicht wil duwen, heeft ‘I May Destroy You’ soms iets weg van een collectie opiniestukken: goed verwoord, maar zonder de entertainmentwaarde van een ‘Sex Education’ of de visuele schwung van een ‘Euphoria’ - iPhones zijn verreweg de minst interessante objecten die ooit voor een camera werden geduwd, en daarvan passeren er hier wel wat de revue. Maar voor pure inhoud valt voor één keer vast ook iets te zeggen. 

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234