'Idris Elba meets Paul McCartneyBeeld BBC

televisie★★★☆☆

‘Idris Elba meets Paul McCartney’ op BBC: ‘Een planeet zonder Macca is er een waar ik niet naar uitkijk’

Slechts één man op deze planeet componeerde ‘All you need is love’. En ‘Let it be’. En ‘The long and winding road’. En ‘Penny Lane’. En… Ook slechts één man op deze planeet is al meer dan een halve eeuw in competitie met zichzelf: Paul McCartney moet solo opboksen tegen zijn legendarische reputatie van Beatle, meer nog, van enige nog levende Beatle die écht telt. Ook Ringo Starr heeft deze maand een nieuwe cd uitgebracht, maar je kan, met alle respect en sympathie, niet zeggen dat de wereld daarop zat te wachten. En, omdat hij niet al in 1980 werd vermoord en heilig verklaard, is McCartney gedoemd ouder te worden en elk volgend jaar iets minder relevant en iets minder goed bij stem te worden.

Paul McCartney heeft een nieuwe cd uit waarop hij alle instrumenten zelf speelt. Hij lijkt in competitie met wijlen ‘Composed, arranged, performed and produced by Prince’. Bij zo’n cd hoort promotie, en bij de status van levende legende hoort promotie op het hoogste niveau. Daarom werd McCartney niet in Humo geïnterviewd door mij, maar door topacteur Idris Elba op de BBC. Dat had nadelen. Er was het geforceerde decor, waaraan een stylist of zes dagen aan had gewerkt en dat de spontaniteit niet ten goede kwam. Daarvoor was natuurlijk corona excuus en alibi. Elba had corona al overleefd en zat op drie meter afstand van niet zomaar een opa die niet besmet mocht worden. Maar zelfs Elba’s baardje werd bijgeschilderd. Wat is daar de meerwaarde van? Opvallend was in dat verband dat McCartney zelf eindelijk is gestopt met z’n haar te verven. In een orgie van valse bescheidenheid en bonhomie presteerde Elba het om minutenlang over zichzelf uit te weiden en z’n gitaar boven te halen, ook al speelde hij nog maar acht weken. De eerste twintig minuten waren stroef, en Elba presteerde het zelfs om twee keer dezelfde vraag te stellen.

Naar mijn gevoel was het contrast pijnlijk tussen dit gezapige promogesprekje en James Cordens superstunt twee jaar geleden. Ook dat was een geval van geënsceneerde spontaniteit, maar Paul te zien aantreden als levende jukebox in een pub, voor een publiek van oprecht aangewaaide en verbijsterde klanten, was écht een Moment.

Er waren mooie momenten, zoals de beelden van McCartney die de twee stokoude dames ontmoette uit en in Little Rock, Arkansas, die indertijd als eerste zwarte meisjes ooit naar een staatsschool mochten, ook al werden ze aan de schoolpoort beschimpt en bespuwd door een bende racistische rednecks. Over hen had Paul indertijd het prachtige ‘Blackbird’ geschreven, maar dat was de lieverds vijftig jaar lang ontgaan – zo relatief is wereldfaam. Het kabbelende gesprekje (‘Ik heb geen plan,’ had Elba de kijker vooraf opgebiecht) leverde enkel amusante weetjes op, zoals hoe de piepjonge en straatarme Macca gecodenseerde melk ervoer als het summum van luxe, en hoe hij indertijd als enig kind uit de klas het woord phlegm (met silent p) kon spellen. De meest onverwachte en op het verkeerde been zettende vraag kwam nog van Paul’s dochter Mary: ‘Wie is je favoriete kind?’ ‘Stella!,’ grapte Paul meteen, om dan te benadrukken dat hij natuurlijk geen favorieten heeft.

In dit interview werd niet uitgeweid over het feit dat ook Paul zijn wellicht laatste wereldtoernee moest afblazen omdat gatecrasher en pretbederver Covid-19 die onmogelijk maakte. Of hij pakweg binnen twee jaar (zo’n reeks concerten op vier continenten kost niet enkel fortuinen maar het vereist ook een militaire planning op lange termijn) nog in staat zal zijn om te zingen en maandenlang te reizen, is nog maar de vraag. Dan wordt McCartney zién belangrijker dan hem horen, zoals je dertig jaar geleden voor het laatst een concert kon bijwonen van Frank Sinatra, op dat moment een aan Alzheimer wegkwijnende legende wiens stem nog slechts een echo was van zijn Stem. Dit interview sloot, o ironie, af met ‘Maybe I’m amazed’, een briljante ballad boordevol noten die Paul niet meer haalt.

Waar zal het eindigen? Een voormalige Beatle die voor een publiek van nostalgische believers op een podium iets murmelt terwijl zijn groep zo onopvallend mogelijk de noten aanvult die hij zelf niet meer haalt? Tot slot wilde Elba weten of Macca nog nieuwe muziek plande. ‘You can’t stop me.’ Hoe het ook evolueert: een planeet zonder Paul McCartney is een fundamenteel andere planeet waar ik niet naar uitkijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234