'Nog steeds spreken mensen me aan om te zeggen dat ik hun idool was. Best prettig.'

'Black-Out'Michael Pas

‘Ik was heel blij dat ik op jonge leeftijd al wist dat er ook een wereld bestond van braspartijen en gekheid’

'Nog steeds spreken mensen me aan om te zeggen dat ik hun idool was. Best prettig.'Beeld Joris Casaer Humo 2020

In ‘Black-out’, de nieuwe Eén-serie die in oktober net naast de prestigieuze Prix Europa voor beste tv-fictie greep, speelt Michael Pas (54) de voorzitter van een populaire rechtse partij. ‘Zo eentje die het goed meent met de burger,’ zegt hij, en hij grijnst zoals alleen hij dat kan, schelmachtig met een mondhoek omhoog. Hij heeft het natuurlijk over het soort partij waar Jan Jambon deel van uitmaakt, de man die een jaar geleden de hele kunstensector op straat deed komen door te snoeien in de cultuursubsidies. Opeens zagen we Michael Pas toen met een megafoon op kop lopen. Zo kenden we de acteur die in vele ogen voor altijd Kulderzipken is helemaal niet.

De onovertroffen jeugdserie ‘Kulderzipken’, geschreven door Hugo Matthysen, is nog altijd op VRT NU te zien, waardoor we helemaal vergeten waren dat het al 25 jaar geleden is dat Michael Pas daarin door het beeld buitelde.

MICHAEL PAS «Ondertussen speel ik eindelijk mannen en draag ik voor de rollen die ik speel pakken en pruikjes. Wat vind je van mijn blonde pruik in ‘Black-out’?»

HUMO Die staat je beeldig. Je overtuigt volledig als de voorzitter van een partij die vindt dat iedereen tijdens de stroompanne maar gewoon voor zichzelf moet zorgen en een dikke trui moet aantrekken. ‘Black-out’ gaat over de spanning tussen zorgen voor jezelf en zorgen voor anderen, het dilemma waar corona ons ook over doet nadenken.

PAS «Ja, voor de serie had de epidemie niet op een beter moment kunnen uitbreken. Die geeft de reeks een extra laag. Ik kan me voorstellen dat er in de backstage van de politiek hetzelfde speelt als in ‘Black-out’: wie mag de beslissingen nemen? Wie mag communiceren? Wie gebruikt dit momentum om te tonen dat hij daadkrachtig is?»

HUMO Lukt het jou op dit moment om ‘voor jezelf te zorgen’? Ik hoorde je op de radio vertellen dat je op de markt tegen iedereen positief doet, want, zei je, ‘acteurs mogen niet zeuren’.

PAS «Ja, en zo organiseren we eigenlijk een beetje onze eigen ondergang. We hebben geleerd dat mensen niet graag hebben dat acteurs zeuren over hoe zwaar ze het hebben, want ‘wij zijn de uitverkorenen, wij doen wat we graag doen’. Ze kijken daar soms met wat afgunst naar en denken: ocharme, de verwende luxediertjes mogen twee maanden niet op hun podiumpje staan. Tijdens de eerste lockdown zei iedereen: ‘Doe gewoon iets online!’ Dus gingen artiesten online muziek maken of voorlezen, en streamden theaters hun producties. Waarna iedereen dacht: zo, nu hebben de artiesten hun drang om hun kunst met een publiek te delen weer bevredigd. Terwijl ons probleem niet was dat we twee maanden lang niet creatief konden zijn, maar wel dat er al die tijd geen geld binnenkwam. Mensen zien niet in dat acteren ook een beroep is. Als wij zeggen dat we willen spelen, dan klinkt dat misschien als een verwend kind dat zegt: ‘Mama, ik wil nú buitenspelen.’ Maar eigenlijk zeggen we daarmee dat we ons brood willen verdienen. Bovendien staan niet alleen wij niet op het podium, de lichttechnicus, de geluidsman en de decorbouwer hebben evenmin werk. De regering heeft het steeds maar over jobs, jobs, jobs, maar waarom is een technicus bij Volvo meer waard dan een technicus in een theaterzaal?

»Er zijn nu wel steunmaatregelen voor de kunsten – daarvoor is een budget van 30 miljoen euro voorzien. Je kunt een zogeheten cultureleactiviteitenpremie aanvragen. Daarvoor moeten we wel een project indienen. Als individuele artiest kan dat niet, alleen als organisatie of vzw. Die moet een project bedenken, budgetteren en organiseren dat voor publiek toegankelijk is. Dat de kans heel groot is dat dat project vanwege corona nooit zal plaatsvinden, is niet erg. Huh, denken wij dus, wat is dit dan? Een bezigheidspremie?

»Eigenlijk hebben veel mensen in de cultuursector, net als horeca-uitbaters, gewoon geld nodig, maar de politiek is bang om ons, zoals de horeca, een blanco cheque te geven. Wij moeten er iets voor doen, ook al dient het in wezen tot niet veel. Want wanneer zouden we die projecten ooit op een podium kunnen brengen? Alle voorstellingen die nog maar eens geannuleerd zijn, moeten nu een plek krijgen in het volgende seizoen, waarvoor ook al nieuwe voorstellingen zijn gecreëerd. De verkoopbureaus zijn van ’s ochtends tot ’s avonds voorstellingen aan het verplaatsen en nieuwe speeldata aan het zoeken – eerst in maart en nu weer. Ook allemaal zonder een cent te verdienen.»

HUMO Jij hebt tussendoor nog het compleet nieuwe ‘Doe niet zo sapiens’ gespeeld, een voorstelling geïnspireerd door ‘Sapiens’, de bestseller van Yuval Noah Harari.

PAS «Ja, dat was heel leuk. Corona heeft heel veel onmogelijk gemaakt, maar er zijn ook nieuwe dingen mogelijk gebleken. Hans Van Cauwenberghe had de dialoog tussen twee jager-verzamelaars die naar de moderne tijd kijken klaarliggen, vond een beetje geld bij lokale besturen en heeft gewoon een paar bevriende acteurs gebeld: ‘Dit is de tekst, tijd om te repeteren is er niet. Doe je mee?’ Om het stuk coronaproof te brengen, speelden we de dialoog, die in drie scènes is verdeeld, met zes man. De eerste scène speelden we met twee voor een publiek van dertig mensen, die vervolgens met hun gedesinfecteerde klapstoelen doorschoven naar een plek iets verderop, waar twee andere acteurs scène twee speelden, terwijl wij opnieuw aan deel één begonnen voor een tweede groep van dertig mensen. Zo speelden we allemaal ons eigen deeltje vier keer na elkaar, waardoor elke avond toch 120 mensen het stuk konden zien, evenveel als er in een middelgrote theaterzaal kunnen. Alleen speelden wij in de openlucht, in Antwerpse volkswijken waar we ons decor maakten met wat stokjes en een zelfgestookt vuurtje. Ondertussen fietsten er kinderen uit de buurt langs. ‘Wat gaan jullie doen? Toneel? Wat is dat?’ vroegen ze, en ze bleven met hun fiets aan de hand staan om te kijken.»

HUMO Ik heb de voorstelling helaas net gemist. Ik had je zo graag gezien, daar in de natuur, gekleed in niet meer dan een dierenvel.

PAS «Ik liep rond in een dierenvel, ja (lacht). Het was echt leuk, hoor, helemaal back to basics, zonder spot op je gericht, zonder microfoon... Je had niks, alleen je lijf, je stem en je collega. Daar moest je het mee doen.»

HUMO Kon je het nog, back to basics?

PAS «Ja! We leefden er allemaal ongelooflijk van op: ‘Hé jongens, we hebben eigenlijk niks nodig, alleen onszelf en een paar berenvellen!’ Het was zo bevrijdend dat we met z’n zessen gewoon in een auto konden stappen, ergens naartoe reden, onze voorstelling konden verpatsen en spelen. Het theaterwezen is de laatste jaren heel erg geïnstitutionaliseerd geraakt. In maart begin ik te repeteren voor een voorstelling die al een jaar geleden is gemaakt en aangekondigd in de zalen. ‘Doe niet zo Sapiens’ was een soort guerilla-actie: drie dagen repeteren en de vierde dag première. Geen kleedkamers, geen douche achteraf. Vier keer na elkaar hetzelfde spelen was ook spannend. Je kunt op een ongekende manier met je tekst en timing experimenteren. Als een grap de eerste keer werkt en de tweede keer niet, kun je meteen testen waaraan dat ligt, in plaats van een week te moeten wachten. Daardoor was de voorstelling voor ons ook een soort theaterlabo met publiek in de proefopstelling.»

HUMO Maar ook die voorstelling is nu geannuleerd.

PAS «Ja, maar ik ben al vijftien jaar zelfstandige. Ik kom in aanmerking voor het verdubbelde overbruggingsrecht, dus mijn maand december is gered. In tegenstelling tot die van de grote groep freelanceacteurs die al sinds maart verplicht zijn te doppen en de bodem van hun spaarpot beginnen te zien.»

‘Mensen hebben niet graag dat acteurs zeuren over hoe zwaar ze het hebben, ‘want wij doen wat we graag doen’. Ze zien niet in dat acteren ook een beroep is. Wij willen ons brood verdienen.’ Beeld Joris Casaer Humo 2020
‘Mensen hebben niet graag dat acteurs zeuren over hoe zwaar ze het hebben, ‘want wij doen wat we graag doen’. Ze zien niet in dat acteren ook een beroep is. Wij willen ons brood verdienen.’Beeld Joris Casaer Humo 2020

GEEN HANDTEKENINGEN

HUMO Jij hebt nooit deel uitgemaakt van een theatergezelschap, en je hebt ook geen eigen gezelschap opgericht met klasgenoten, zoals zovelen doen na een opleiding aan Studio Herman Teirlinck.

PAS «Er zijn klasgenoten die dat wel hebben gedaan, maar ik voelde me toen niet sterk genoeg om zomaar een beetje dingen te doen die ik zelf leuk vond. Ik had het gevoel dat ik nog veel moest leren en wilde met inspirerende regisseurs en acteurs werken die me dingen zouden laten doen waarvan ik zelf niet dacht dat ik ze kon. Ik vind het nog steeds prettig om een vrije vogel te zijn, om me drie maanden lang met een aantal mensen ergens in onder te dompelen en daarna met totaal andere mensen weer iets helemaal anders te doen. Dat voortdurend resetten vind ik heel verrijkend.»

HUMO Je maakte tijdens de protesten tegen de besparingen in de cultuursector vorig jaar een heel krachtige indruk.

PAS «Ik heb mezelf toen ook gezien in het nieuws, vooraan met de megafoon. Het leek een beetje alsof ik de leider was, maar het was een beweging zonder leider. Dat ik het woord nam, was omdat ik woordvoerder ben van De Acteursgilde en er verder niemand voorradig was om te spreken voor én de beeldend kunstenaars én de kunstscholen én de grote huizen, voor wie die min-60-procentregeling (cultuurminister Jambon wilde de projectsubsidies met 60 procent verminderen, red.) een brug te ver was. Wij werden op de slachtbank gegooid voor godbetert 4 miljoen euro, ocharme een druppel in de oceaan van miserie die nu over ons heen spoelt. Meer dan over dat geld ging het ons ook over het wantrouwen dat we voelden van de Vlaamse overheid ten opzichte van onze sector.

»Die min-60-procentregeling is intussen teruggedraaid, maar er is nog steeds onbegrip over hoe artiesten werken en leven. Ik versta dat: het is ook ingewikkeld. We komen er zelf amper uit in welk vakje we passen, fiscaal, sociaal en volgens de RVA. Er zijn freelancers, acteurs met langetermijncontracten… Er zijn zoveel manieren om artiest te zijn. Vandaar dat we met De Acteursgilde mee nadenken over een beter artiestenstatuut. We hebben het gevoel dat er met deze federale regering misschien wel interesse en tijd en ruimte voor zou kunnen zijn.»

HUMO Waarom ben jij woordvoerder van De Acteursgilde geworden?

PAS «Tja. Omdat het bestuur dacht dat ik dat wel zou kunnen. Ik probeer graag de balans te vinden tussen partijen. Ik verdedig de kunsten met hart en ziel, maar ik begrijp ook hoe politici naar kunstenaars kijken.»

HUMO Nu herinner ik me opeens dat jij thuis ook altijd de bemiddelaar was tussen je jongere en je oudere broer.

PAS «Dat is waar. Ik kan redelijk goed de diplomatieke kaart trekken.»

HUMO Ik herinner me ook dat je heel principieel was toen je van de Studio kwam. Je gaf geen handtekeningen omdat je niet wilde meedoen aan wat voor circus dan ook.

PAS (lacht) «Ja, ik vond dat je door een handtekening te geven je status als ster bevestigde en ik was totaal niet geïnteresseerd in die status. Ik wilde gewoon acteur zijn, een onderdeel van een groepswerk, een verteller van een verhaal.»

HUMO Terwijl je afgelopen seizoen meedeed aan ‘Dancing with...’

PAS «‘...the Stars’ (lacht).

HUMO Je was steengoed. Ik vond het vreselijk onterecht dat je er als eerste uit moest.

PAS «Tja, de vox populi, hè? Ik vond het zelf ook heel jammer. Ik heb echt alles gegeven tijdens de trainingen en er zo van genoten.»

HUMO Ik zag je er een radslag maken en dacht: dat is waar ook, hij heeft geturnd omdat hij lang circusartiest wilde worden. Je verenigde altijd al een wonderlijke combinatie van eigenschappen: je bent plichtsbewust en principieel, maar ook een onnoemelijke speelvogel.

PAS «Misschien maakt die combinatie ook wel dat ik dat woordvoerderschap goed aankon. Ik denk dat het erover gaat dat ik ‘spelen’ een heel ‘serieuze’ zaak vind, en dat de politiek acteurs ook serieus moet nemen.»

HUMO Je ouders waren ook plichtsbewuste middenstanders én kunstliefhebbers.

PAS «Ja, mijn amateur-psychologische analyse zegt me dat ik die tweedeling in mijn karakter van hen heb meegekregen.»

HUMO Je grootvader was onderwijzer maar schilderde ook. Hij gaf les in Londerzeel, maar kon daar niet blijven omdat hij vanwege een fout in de oorlog in de gevangenis had gezeten. Hij is toen naar het anonieme Antwerpen verhuisd waar hij een kunsthandel is begonnen. Daaruit is de interieurzaak gegroeid die je ouders runden.

PAS «Ja. Wat hij in de oorlog heeft gedaan, weet ik niet. Zelfs mijn eigen vader weet dat niet. Zo gaat dat wel vaker in Vlaanderen: we zwijgen, zoeken geen conflicten op en intussen zijn de betrokkenen dood en is het probleem weg.»

HUMO Je vader deed ook de inlijstingen voor galerie De Zwarte Panter. Er kwamen bij je thuis kunstenaars over de vloer die jij hoorde drinken en zingen terwijl je in je bed lag.

PAS «Maar mijn vader stond om negen uur op om de winkel open te doen. Door wat ik thuis zag, begreep ik al heel vroeg dat er verschillende levens mogelijk zijn. Op het Sint-Jan Berchmanscollege waar ik naar school ging, proberen ze je toch in een mal te duwen en een bepaald soort mens van je te maken. Ik was heel blij dat ik wist dat er ook een wereld bestond van kunst en verbeelding, en ook braspartijen en gekke happenings.»

HUMO Je vriendjes schrokken zich dood van de schilderijen die bij jullie aan de muur hingen.

PAS «Ja (lacht). Fred Bervoets was vriend aan huis. Je kent zijn werken wel, die wemelen van de opengereten mensen en gemutileerde lichaamsdelen. Ik wist dat dat niet echt was, begreep dat een kunstenaar binnen de vierkante meter van zijn doek alles kon doen wat hij wilde.

»Het is heel belangrijk geweest dat mijn vader me soms meenam naar het atelier van mijn oom, Wilfried Pas, die beeldhouwer was (zijn beelden, waaronder dat van Julien Schoenaerts, staan verspreid over heel Antwerpen, red.), om hem daar te zien vechten om brons te gieten. Ik weet ook nog dat Bervoets op een gegeven moment etsen wilde maken die groter waren dan de grootste etsplaten. Mijn vader heeft hem toen geholpen om die platen op grote rollen stof naast elkaar te plakken. Ik zie ze nog altijd bezig in onze keuken met een fluitketel waar ze een stofzuigerslang aan hadden vastgemaakt, zodat ze met de stoom de lijm lang genoeg vloeibaar konden houden om de platen te plakken. Ik zag mensen werken aan iets dat misschien nergens toe leidde, maar dat voor hen op dat moment het belangrijkste op aard was. Dat is wat ik net bedoelde met ‘de ernst van het spelen’. En als het goed is, volgt daarna de ontlading en de euforie, als het toch gelukt is en je beseft: we hebben iets gemaakt dat nog niet bestond! Al kwam die euforie in hun geval misschien ook omdat ze stoned waren van die opgeloste lijm (lacht)

‘Ik kan me voorstellen dat er in de backstage van de politiek vandaag hetzelfde speelt als in ‘Black-out’: wie mag de beslissingen nemen? Wie mag communiceren?’ (Foto: als partijvoorzitter Erwin Jacobs in ‘Black-out’.) Beeld VRT
‘Ik kan me voorstellen dat er in de backstage van de politiek vandaag hetzelfde speelt als in ‘Black-out’: wie mag de beslissingen nemen? Wie mag communiceren?’ (Foto: als partijvoorzitter Erwin Jacobs in ‘Black-out’.)Beeld VRT

MANNELIJK EN VIRIEL

HUMO Je was een brave jongen, maar wilde ook opvallen. Op schoolfoto’s krulde je bijvoorbeeld een vinger naar binnen zodat het leek of die geamputeerd was, vertelde je me eens.

PAS (lacht) «Dat is waar. Dat turnen was ook iets waarmee ik me wilde onderscheiden.»

HUMO Daarom meldde je moeder je meteen aan bij de BRT nadat ze in een advertentie had gelezen dat ‘De wirwarshow’ van Robert Borremans kinderen zocht.

PAS «Ja, en ze had gelijk. Ik voelde meteen: hier ben ik op mijn plek. Ik heb daar ontzettend veel plezier beleefd.»

HUMO Op je 12de speelde je al mee in ‘De Witte van Sichem’.

PAS «Ik maakte toen deel uit van een clubje kinderen van wie ze wisten: die weten wat een camera is en zijn niet bang van een spot. Ik heb toen stemmetjes ingesproken voor ‘Sesamstraat’ en kleine rolletjes gespeeld in allerlei series en films. Het had allemaal niet zoveel om het lijf, maar het bevestigde mijn idee dat er veel interessante levens waren om te leiden, en deed me beseffen dat acteur zijn het leven was dat me het meeste aansprak.»

HUMO Je was een mooi jongetje.

PAS «De mooie jongen op de toneelschool was niet ik, maar Koen De Bouw. Toen ik op de toneelschool aankwam, was ik nog helemaal geen man. Ik vond het moeilijk dat ik opeens mannenrollen moest spelen, personages uit ‘Macbeth’ en zo. Ik voelde me nog een kind, zeker in vergelijking met Koen en Guy Van Sande, die daar als echte adonissen rondliepen. Al heeft Koen het zelf lastig met dat imago, heb ik begrepen.»

HUMO Maar Madonna is wel op jóú verliefd geworden.

PAS (schatert) «Stefanie! Die was niet verliefd op mij. Charles Bukowski, met wie ze bevriend was, had haar ‘Crazy Love’ laten zien (de film van Dominique Deruddere, gebaseerd op het werk van Bukowski, red.), en dan heeft zij tegen een journalist gezegd dat ze de twee jongens die erin speelden ‘cute’ vond. Toen mijn klasgenoten in de Studio dat lazen, hebben ze een collecte georganiseerd om mij naar Hollywood te vliegen, om aldaar Madonna binnen te doen! (lacht) Meer is het niet. Bovendien: als er iets is wat ik niet wilde zijn, dan was het wel cute. Ik wilde mannelijk zijn, en viriel.»

HUMO Tijdens het lezen van alle interviews met jou dacht ik: er is bijna geen gesprek waarin hem niet wordt gevraagd of zijn lengte hem parten heeft gespeeld.

PAS «En jij gaat dat nu ook nog eens doen? (lacht) Het houdt me totaal niet bezig. Er is geen enkele dag in mijn leven dat ik denk: was ik maar groter.»

HUMO Eén van je nuchtere antwoorden op die vraag was: ‘Voor een rol in ‘Rundskop’ kom ik misschien niet in aanmerking, maar ik had ‘Kulderzipken’ niet willen missen.’ Het is gewoon het één of het ander.

PAS «Natuurlijk. Je denkt misschien weleens: waarom krijg ik die rol niet? Maar in één van de duizenden boeken over acteurs die ik heb gelezen, staat: ‘Focus je niet op die ene rol die je misloopt. In je hele carrière, die veertig jaar duurt, kom je wel een keer aan de beurt. In sommige levensfases ben je interessanter of heb je net de energie die op dat moment nodig is of mensen aanspreekt.’»

HUMO Wanneer had je het gevoel dat jij aan de beurt was? Tijdens ‘Kulderzipken’?

PAS «In die periode, van mijn 20ste tot mijn 30ste, zeker. Tussen mijn 30 en 40 heb ik veel in het theater gespeeld, vooral in Nederland, met Dirk Tanghe, maar wat film en televisie betreft, was dat een dode periode. Vanaf mijn 40ste was het weer wel aan mij (lacht)

HUMO Toen je in ‘Code 37’ meespeelde.

PAS «Ja, ‘Code 37’ beschouw ik als de start van Michael 2.0.»

HUMO Je bent natuurlijk voor eeuwig Kulderzipken.

PAS «Ja, dat is zo. Ik word nog steeds aangesproken door mannen en vrouwen die zeggen dat ik hun idool was. Dat vind ik wel prettig.»

HUMO Je zou een ‘Kulderzipken 2.0’ wel zien zitten, hoorde ik.

PAS «Dat zou leuk zijn, toch? Met mij als koning en een leuke jonge acteur die Selderkopje of Keldertrapke speelt. Een bioscoopfilm is misschien ook een idee.»

HUMO Grote bijrollen, dat is waar je sinds ‘Code 37’ in uitblinkt.

PAS «Dat is wat er de laatste jaren gebeurt, ja. Kennelijk ben ik nu supporting actor. Weet je, één van de goede dingen van de 50 te passeren is dat je denkt: ik doe dit al dertig jaar, het zal toch niet helemaal rottig zijn geweest, anders zou ik geen mooie rollen meer spelen. En voor wie moet ik me bewijzen? Ik speel nog steeds graag en met evenveel enthousiasme als toen ik begon. Ik ga deze week een film draaien met de Franse topregisseur Lucile Hadzihalilovic, die een beetje arty films maakt. Ik ben me keihard aan het voorbereiden en heb er zo’n zin in: weer een nieuw project, een nieuw universum met nieuwe ontmoetingen.»

‘Eén van de goede dingen van 50-plus te zijn, is dat je denkt: ik doe mijn werk al dertig jaar, het zal toch niet helemaal rottig zijn geweest. En voor wie moet ik me bewijzen?’ Beeld Joris Casaer Humo 2020
‘Eén van de goede dingen van 50-plus te zijn, is dat je denkt: ik doe mijn werk al dertig jaar, het zal toch niet helemaal rottig zijn geweest. En voor wie moet ik me bewijzen?’Beeld Joris Casaer Humo 2020

VOOR- EN NAPRET

HUMO Je zoon van 17 zit in zijn eerste jaar muziek aan het conservatorium.

PAS «Ja, hij wordt muzikant. Jazzdrummer.»

HUMO Denk je niet, met hoe de politiek naar de kunsten kijkt: als dat maar goed komt?

PAS «Een kind met een passie hebben kan angstaanjagend zijn, maar het lijkt me nog veel angstaanjagender om een kind te hebben dat geen passie heeft.»

HUMO Wat ga je straks doen?

PAS «Een artikel schrijven voor Natuurpunt over Het Grote Vogelweekend.»

HUMO Dat is waar ook, jij bent een gedreven vogelspotter.

PAS «Ja, vogelspotten is een heel heilzame bezigheid, zeker op dit moment. Corona of niet, vogels gaan gewoon door met waar ze mee bezig zijn.»

HUMO Vogelspotten is hip aan het worden. Mijn vriendinnen lopen nu allemaal met een vogelapp rond. Ik snap de lol ervan niet goed.

PAS «Neen? (Pakt een boek dat nog nauwelijks aaneenhangt) Een deel van het vogelplezier is de voorpret. Je leest bijvoorbeeld dat er algemene broedvogels zijn, zoals de kievit, maar dat er ook ‘schaarse’ broedvogels bestaan, zoals de grutto. Whoo, denk je, die ga ik zoeken, want die zijn zeldzaam. Andere vogels zijn dan weer interessant vanwege hun gedrag. Hier staat, bijvoorbeeld: ‘De grauwe klauwier vangt zijn prooi – kevers en dergelijke – en indien nodig spietst hij die aan een doornstruik voor latere consumptie.’ Dat wil je natuurlijk een keer zien. Als je dan gaat wandelen en je zíét een zeldzame vogel, ja, dan ben je even starstruck als wanneer je Madonna in het echt zou zien. Daarna bel je naar een bevriende spotter – in mijn geval Tom Van Dyck: ‘Ik heb de grauwe klauwier gezien!’ Waarop Tom met lichte afgunst in zijn stem roept: ‘Serieus?!’ Dat is dan de napret.»

HUMO Ik krijg er helemaal zin in.

PAS «Ik ook. Ik ga mijn vogelstuk schrijven, oké?»

HUMO Zeker. Ik ga een grutto zoeken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234