Ruth Beeckmans en Davy Parmentier Beeld vtm
Ruth Beeckmans en Davy ParmentierBeeld vtm

Televisie★★☆☆☆

In ‘Belgium’s Got Talent’ werd alles wat zich enigszins synchroon voortbewoog met kransen omhangen

Vlaanderen, dat toch een kenniseconomie heet te zijn, staat klaarblijkelijk nog altijd bol van het onontgonnen aangeboren talent, alle zes voorgaande seizoenen van ‘Belgium’s Got Talent’ ten spijt. Een zevende jaargang drong zich dus op, en mocht opnieuw ongehinderd z’n beloop gaan op vrijdagavond: meer dan twee uur looptijd, reclameblokken meegeteld die, zoals genoegzaam geweten, niet door te spoelen zijn. Belgium’s got vooral veel tijd, denk ik dan, of alleszins een nijpend gebrek aan hoogwaardiger alternatieven die afdoende uitdragen dat less more is. Als we ons dan toch aan het flenglish wagen.

Het jurybestand werd via helikopter in de studio afgeleverd. De bussen zullen weer gestaakt hebben. An Lemmens had haar zitje in het panel gehouden, maar Ruth Beeckmans en Bart Peeters waren debutanten. Peeters, die volgens Koen Wauters ‘van vele markten thuis was’ - zou hij ook een creatieve duizendpoot zijn? - was uitdrukkelijk gecast voor zijn muzikale exploten, hoewel ik in ‘Belgium’s Got Talent’ toch vooral de televisiefiguur Bart Peeters zag bovendrijven: iemand die er middels kunde en, waarom ook niet, puur talent in slaagt zich staande te houden in een format dat hem van nature niet erg lekker zit. De laatste toevoeging aan de jury was de markantste. ‘U kent hem misschien niet’, verontschuldigde Laura Tesoro zich terwijl ze Davy Parmentier aan het ruimere publiek voorstelde. De rol van Parmentier, creatief directeur bij VTM, leek er hier vooral uit te bestaan om de schijn op te houden dat de deelnemers naast 50.000 euro prijzengeld straks ook een fonkelende toekomst weggelegd is in de media. Misschien zelfs bij VTM. En anders is er elders nog wel een jurypanel te vinden dat om vulsel verlegen zit.

De verontschuldigingen van Tesoro waren niet voor mij bedoeld, want ik kende Parmentier wel, meer bepaald van de kortstondige talkshow ‘Wat een dag’. Ook toen kon je stilstaan bij de vraag of het wel een goede zaak is dat kaderleden zich vòòr de camera beginnen te begeven. ‘Mag ik jou eens screentesten?’, vroeg Parmentier aan een komiek die net redelijk roemloos gestrand was na zijn deelname. Bij de doortocht van een zeventienjarige goochelaar, die al bij al niets deed wat je nog niet van een goochelaar gewend bent in dit soort programma’s, zag Parmentier het nog groter, en refereerde hij naar Nicholas, een soortgelijk goochelproduct dat ook een tijdlang enige faam overgehouden had aan ‘Belgium’s Got Talent’. ‘Moeten we hier geen programma mee maken voor VTM?!’, vroeg Parmentier zich af, helaas luidop. Mocht ik me binnen gehoorsafstand bevonden hebben, en tegelijk toch dicht genoeg bij de uitgang, ik had misschien opgeworpen dat VTM dat al eens geprobeerd hàd. Herhaaldelijk zelfs, en wel met dezelfde Nicholas die Davy net nog ter sprake gebracht had. Hoe het Nicholas vandaag vergaat, weet ik niet. Ik vraag me af of Davy het weet.

Zoals wel vaker in programma’s als dit wemelde het ook nu weer van de dansgezelschappen, zodanig dat je nog voorstander zou worden van een nieuw seizoen ‘So You Think You Can Dance’ opdat al die ontheemde ensembles toch érgens onderdak vinden in die barre seizoenen dat ‘Belgium’s Got Talent’ niet loopt. Ondanks zulk overaanbod toonde de jury zich telkens opvallend mild voor die dansnummers, of het nu ging om een troep halfwasjes die aan ritmische gymnastiek kwamen doen, wat overigens erg op dansen lijkt, of om een groep uit het Brusselse die de afrodance aan de man wilde brengen. Paaldansen doet het dan weer altijd goed in ‘Belgium’s Got Talent’. Twee vriendinnen die tezamen een gelegenheid uitbaatten onder de naam ‘Het paaldanshuisje’ - klonk gezellig - mochten richting volgende ronde nadat ze op concentrische wijze de zogeheten lollypop aangedaan hadden, een paaldanspaal die afweek van de norm door de ring bovenaan. Talent is een rekkelijk begrip, dat soms gewoon neerkomt op de juiste materiaalkeuze.

‘Dit is VTM begin jaren negentig!’ riep Parmentier bij een op het verblindende af fonkelend showballet. Hij bedoelde het positief, misschien in tegenstelling tot je eigen connotaties daaromtrent, en de befaamde Golden Buzzer volgde, wat een directe doorstroom naar de liveshows betekende. Op het publiek viel ook nu niet af te gaan, want dat lijkt tijdens élke act te kampen met een zorgwekkende manische periode, maar ik had het geen kwade zaak gevonden mocht tenminste de jury een schijn van kwaliteitscontrole opgehouden hebben, en niet alles wat zich enigszins synchroner dan gemiddeld voortbeweegt met kransen omhangen. Dan denk ik vanzelf aan het duo meisjes - aardige meiden, daar niet van - dat het idee opgevat had om op het podium van ‘Belgium’s Got Talent’ een TikTok-dansfilmpje te draaien: een voornemen dat hen niet alleen niet ontraden werd door een naaste die het goed met hen voorhad, ze mochten er na afloop ook gewoon mee doorkachelen richting volgende ronde. Misschien is talent als begrip wel onderhevig aan de heersende tijden, kun je dan denken. In tegenstelling tot ‘Belgium’s Got Talent’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234