Causaway Beeld Apple
CausawayBeeld Apple

televisie★★★½☆

In ‘Causeway’ laat Jennifer Lawrence nog eens zien dat ze met weinig woorden wonderen kan verrichten

In ‘The Hunger Games’ deed ze als Katniss Everdeen mee aan een sadistische live show waarin mensen elkaar met messen en speren moeten bekampen tot er slechts eentje overblijft. In ‘Red Sparrow’ kroop ze in de uitgesneden badpakjes en sensuele jurken van een Russische ballerina die in een zogenaamde hoerenschool wordt gedrild tot überverleidelijke spionne. In ‘Passengers’ rende ze in een sexy witte bikini door een ruimteschip en in de ‘X-Men’-franchise mat ze zich de blauwe huid en de gele ogen aan van onze favoriete shapeshifter Mystique.

Erik Stockman

De vraag is: is Jennifer Lawrence, want over haar hebben we het natuurlijk, na al die buitensporige rollen in peperdure blockbusters nog in staat om haar star quality van zich af te smijten en geloofwaardig te zijn als een vrouw die op café van ‘n biertje zit te nippen? Beschikt Lawrence, één van de best betaalde en meest geliefde actrices ter wereld, nog over de waarachtigheid om een getraumatiseerde dame te vertolken die met een netje in haar hand de vieze afvoerputjes van privé-zwembaden staat schoon te maken?

U krijgt het antwoord in ‘Causeway’, een Apple Original Film waarin Lawrence de rol vertolkt van een soldaat die tijdens een missie in Afghanistan een hersenletsel heeft opgelopen. Terug in haar geboortestad New Orleans vertelt Lynsey aan de dokter wat er precies is gebeurd: haar voertuig reed op een bermbom, er was een ontploffing, haar sergeant brandde als een fakkel. De meeste filmmakers zouden, ten einde een beetje knetterende actie in de film te leggen, niet aan de verleiding kunnen weerstaan om in een flashback de vlammen te laten oplaaien, maar regisseuse Lila Neugebauer zoomt alleen maar traagjes in op Lynsey die in het dokterskabinet met doffe ogen vermeldt hoe ze van alle kanten onder vuur werd genomen. Dat Lynsey daarbij volstrekt onbewogen blijft, bijna emotieloos, snijdt overigens perfect hout: sinds ze is teruggekeerd uit Afghanistan zit ze aan de Lorazepam, de Vicodin, de Depakine en de Duloxetine. ‘Mijn schiet-jezelf-niet-verrot-medicijnen,’ zo noemt ze die pillen, cynisch zinspelend op het feit dat die indrukwekkende apotheek er voor moet zorgen dat ze niet door het lint gaat.

Films over soldaten met posttraumatische stressstoornis vormen voor acteurs en actrices de gedroomde gelegenheid om te laten zien wat ze in hun mars hebben, om zich over te geven aan het grote dramatische gebaar. Denk aan de (overigens indrukwekkende) ‘We shot woman and children!’-tirade van Tom Cruise in ‘Born of the Fourth of July’, of aan de (iets minder indrukwekkende) verwrongen onderlip van Bradley Cooper in ‘American Sniper’. In ‘Causeway’ krijgt Lawrence van de scenaristen evenwel meer breekbare stiltes dan bezielende monologen aangereikt, maar net zoals in haar doorbraakfilm ‘Winter’s Bone’ uit 2010 laat de actrice zien dat ze wonderen kan verrichten met een scenario waar nuchter bekeken eigenlijk heel weinig vlees aan hangt. Ook Brian Tyree Henry (‘Bullet Train’, ‘If Beale Street Could Talk’) is trouwens uitmuntend als James, de eveneens door het leven strompelende automonteur die Lynsey eerst een lift aanbiedt, daarna een ijsje, en tenslotte een lepeltje genegenheid (dat James zwart is, en Lynsey queer, zijn twee details waar de film totaal geen drukte rond maakt, en wij dus ook niet).

Ergens in de tweede helft zien we hoe Lynsey en haar moeder Gloria (Linda Emond) op een avond samen plaatsnemen in een ligbadje in de tuin - niet in een bruisend bubbelbad, want zoiets kunnen de armoedige personages uit ‘Causeway’ zich niet veroorloven, maar in een opblaasbaar zwembadje. En dan, terwijl we de krekels in de struiken horen zingen, doet Gloria iets waar Lynsey misschien al haar hele leven op zit te wachten: ze toont interesse in haar dochter (‘Waarom ben je eigenlijk zo ver weggegaan?’). Héél even denk je dan dat het louterende moment van de Grote Verzoening is aangebroken en dat moeder en dochter elkaar in een naar Oscars hengelende scène mekaar jankend tegen de borst gaan drukken, maar neen: binnen rinkelt de telefoon, Gloria stapt uit het zwembadje en that’s it. En terwijl de camera zich richt op Lynsey, die in dat treurige badje met opeengeklemde kaken alleen achterblijft, hoorden we in ons hoofd een héél klein bermbommetje afgaan: dat Lynsey opgroeide in een probleemgezin (broertje aan de drugs, een moeder die er niet echt is voor haar), is voor haar misschien een dieper, een bitterder en een onuitwisbaarder trauma dan dat hersenletsel dat ze in Afghanistan heeft opgelopen. Zelfs de krekels voelen met haar mee.

Lees ook:

Een ongemakkelijke sfeer en een resem spelfouten: zelfs de makers van ‘Even goeie vrienden’ op VTM nemen het programma niet ernstig

Er zit voorlopig één mooi moment in de YouTubereeks van Conner Rousseau en hij speelt er geen enkele rol in

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234