Curb Your Enthousiasm Beeld HBO
Curb Your EnthousiasmBeeld HBO

televisie★★★★½

In ‘Curb your enthusiasm’ wordt vrolijk de vloer aangeveegd met de Nieuwe Politieke Correctheid

Een jaar nadat hij ons onverwacht verblijdde met een nieuw seizoen van ‘Curb your enthusiasm’ komt Larry David alweer met een volgende jaargang van zijn onvolprezen comedyserie. David heeft er duidelijk zin in, en dat is om velerlei redenen heuglijk nieuws. Maar toch vooral omdat wij David tot nader order een der geestigste mensen vinden die momenteel in Gods niet geheel foutloze schepping rondlopen. Een mening waarmee u het uiteraard hartsgrondig oneens mag zijn: in de min of meer vrije wereld waarin we leven is het nu eenmaal ook toegestaan om pakweg ‘Loslopend wild’ of voor ons part zelfs Michael Van Peel het toppunt van humor te vinden.

Wat ook voor ‘Curb’ spreekt, en evenzeer geen geringe prestatie mag heten, is dat de serie 21 (!) jaar na het eerste seizoen nog altijd weet te verrassen. Je zou namelijk denken dat de pandemie waar we, hoe keihard Jan Jambon ook zijn best doet, maar niet van verlost raken, gevonden vreten was voor David en co. Voor een personage dat in normale omstandigheden al voortdurend met zijn op allerlei wijze irritante medemens in de clinch gaat, leek de virusuitbraak en de bijbehorende sociale wrijvingen een onuitputtelijke ader van komisch goud, maar hoewel het elfde seizoen in volle pandemie werd opgenomen, wordt Covid volledig genegeerd en ontvouwt de actie zich in een van het virus bevrijde wereld. Wellicht vond David het iets te makkelijk, net zoals hij het iets te voor de hand vond liggen om in het vorige seizoen Donald Trump in het vizier te nemen. Die werd toen welgeteld één – weliswaar rake – joke gegund.

David weet na tien seizoenen als geen ander waar de komische core business van ‘Curb’ ligt: het maximaal uitbuiten van onnodig ongemakkelijke situaties, idiote sociale conventies of andere ergernissen en frustraties die al dan niet vrijwillig contact met anderen kunnen oproepen. Hij maakt daarvoor kundig gebruik van een uitvergrote (en, vermoeden wij, niet eens zó sterk aangezette) versie van zichzelf, maar even belangrijk is het ensemble mede-acteurs dat hij in de loop van twee decennia rond zich heeft verzameld en ondertussen zo goed op elkaar ingespeeld is, ook omdat enkelen in het echte leven goeie vrienden zijn, dat de grotendeels geïmproviseerde dialogen en de heerlijke scheldpartijen waarin zowat elke gesprek onvermijdelijk lijkt te escaleren telkens weer doel treffen.

Oudgediende Jeff Garlin vergeleek de cast in ene interview met een doorwinterd ensemble jazzmuzikanten die elkaar na jaren samen musiceren blind aanvoelen en los uit de pols met elkaar jammen. In ‘Curb’ loopt ondertussen zoveel klasse bij elkaar dat het onmogelijk in te beelden is dat hun komische jamsessies géén tot gulle lach uitnodigend materiaal opleveren. JB Smoove, als de hyperrelaxte brotha die bij Larry inwoont, valt met zijn immer hilarische interventies nauwelijks nog uit de serie weg te denken, Jon ‘Don Draper’ Hamm – geschikte peer! – is opnieuw van de partij om zijn afgeborstelde imago aan reepjes te scheuren, en Susie Essman ontpopt zich als Jeffs bitchy eega Susie én de grote schrik van Larry steeds nadrukkelijker als een van de absolute sterren van de reeks.

Dat losse acteerwerk, waar ‘Curb’ zijn aparte vibe aan dankt, is ook alleen maar mogelijk, omdat er op zeer doordachte en ingenieus in elkaar geschroefde plots kan worden geleund: in iedere aflevering lopen, zoals bij alle echt goeie comedyreeksen, meerdere ogenschijnlijk onsamenhangende verhaallijnen door elkaar die op de een of andere manier in de finale altijd weer feilloos verknoopt raken, en het hele seizoen bevat ook opnieuw een overkoepelende plot. Zonder al te veel te willen weggeven: die draait dit keer rond een Netflixserie die Larry wil maken en een afperser die de opnamen iets ingewikkelder dan nodig maakt, en belooft na de eerste aflevering alvast weer het allerbeste.

Ook mooi: David (toch ook al 74) en zijn trouwste kornuiten zijn inmiddels niet meer van de jongsten, en dat is hemzelf natuurlijk ook niet ontgaan. Of het een vast motief wordt, valt nog af te wachten, maar de openingsaflevering ging opvallend vaak over ouderdom, vergankelijkheid en dood. Vrees niets: Larry David slaagt erin om die thema’s op even pertinente als grappige wijze te tackelen. En met een gezonde onvervalst Joodse zelfspot waarvan we er de gemiddelde medemens wat méér zouden toewensen. In deze woker dan woke tijden, waarin een legertje types dat een groot deel van zijn razend boeiende leven weg zit te tokkelen op Twitter, TikTok en andere digitale bezigheidstherapieën nonstop klaarzit om iedereen die iets hen onwelgevalligs durft te zeggen vanop het nieuwste model veel te dure telefoon te cancelen, is het verder haast ook een verademing om even in het gezelschap te vertoeven van iemand – ook al is het maar een tv-personage – die vrolijk de vloer aanveegt met de Nieuwe Politieke Correctheid in al haar soms flink doorgeschoten gedaanten.

Het nieuwe seizoen is nog maar amper begonnnen, maar we zijn nu al aan het aftellen naar het vòlgende. Moet alweer van ‘De Redders’ geleden zijn dat ons dat nog eens overkwam.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234