In de greep van het virusBeeld VRT

Televisie★★★½☆

‘In de greep van het virus’ op Eén: met een glimlachje stelde Wim De Vilder pinnige vragen

‘Deze beproeving zal ons sterker maken,’ voorspelde de Koning der Belgen. Goeie knakker, die Filip, het type dat iedereen z’n twee handen gunt. 

Verderop in ‘In de greep van het virus’, een kloeke VRT-documentaire waarin leven en werk van het coronavirus centraal stond, schreed ook zijn gade door het beeld. Koningin Mathilde droeg een oranje mondmasker dat mooi flirtte met de rest van haar outfit. Als altijd zag ze er stijlvol uit – ze lijkt me ook niet iemand met een visadempje dat zich tegen je keert bij het dragen van zo’n kapje. Misschien moeten we háár naar supermarkten overal te lande uitzenden, om de bevolking minzaam doch kordaat duidelijk te maken dat men beter in zo’n mondmasker hoest dan in het gezicht van de medemens.

Wim De Vilder was de afgelopen zes maanden als journaalanker voornamelijk virusscanner, maar maakte in de tussentijd samen met een ploegje ook nog deze doorleefde documentaire. ‘In de greep van het virus’ was opgezet als een tijdsdocument, een hamerende oplijsting van wat we al achter de rug hebben, met in het achterhoofd dat wat mogelijk nog moet komen. Anno 2020 is een tweede golf immers niet langer iets waar alleen Volkswagenliefhebbers met veel poen voor in aanmerking komen.

Wim De Vilder praatte tussen al die in het hart klauwende beelden door ook met de protagonisten van de crisis – virologen, epidemiologen en politici. Het deed me plezier dat hij zich een serene ceremoniemeester toonde: op zijn lippen danste een charmant glimlachje, en zijn mondhoeken waren schuimvrij. Een hele verademing in vergelijking met de file aan journalisten, opiniemakers en beroepsschreeuwers die, doorgaans niet gehinderd door veel kennis in de bacteriologische sfeer, alvast tribunaaltje willen spelen. Ná deze crisis moet inderdaad maar eens grondig onderzocht worden of Maggie De Block en co. kundige gidsen waren – iets te vaak leken beleid en communicatie geschraagd door drie uur slaap en een halfje xtc. In afwachting sta ik mezelf toe om de haantjes en hennetjes van ’s lands meningenkippenhok ernstig te wantrouwen – hun claim op het algemeen belang lijkt me vaak een iets te doorzichtige schaamlap voor eigenwaan en lynchlust. Neen, dan beter Wim De Vilder, wiens aardige glimlachje hem er niet van weerhield om pinnige vragen het gesprek binnen te smokkelen.

‘In de greep van het virus’ somde ook de nevenschade op – het emotionele puin, het economische nulpunt, de blootstelling van de bevolking aan het schelle gekwetter van Ben Weyts. Eens te meer bedacht ik dat er koningen en vazallen zijn, en dat de eersten zich ook na corona niet zullen bekommeren om de tweede groep. En, o ja, de koningen – ze wonen doorgaans in opgeknapte boerderijen in Overijse met zicht op druiven die weldra wijn zullen worden – hadden het óók knap lastig tijdens de crisis: in de koelkast van hun tweede verblijven in een badstad lag een overrijpe camembert te lekken. Terwijl die tweedeverblijvers zich druk maakten – mijn thuis is waar m’n yorkshire z’n Burberry-sjaal draagt – waren de vazallen stil. Wie aan de onderkant zit, heeft doorgaans ook geen geld voor een megafoon. Daardoor weerklonken de woorden van Dylan, de jongen die in het ‘Karrewiet’-journaal getuigde over de precaire financiële situatie thuis, eens zo sterk. Verdomme toch: ook in benepen flatjes zijn mensen dapper doorgegaan met het opvoeden van hun kinderen, terwijl ze niet zelden uit hun door betonrot aangevreten zichtrekeningen de laatste cent moesten knijpen. Het label ‘helden’ wordt weleens voor minder toegekend.

Het aangrijpendst was deze documentaire op de momenten waarop ze de beelden bundelde van de zeldzame camera’s die tot in de batterijen van de dood waren doorgedrongen: de ziekenhuizen in binnen- en buitenland, de woonzorgcentra. Elke dag wiebelden er cijfertjes over onze televisie-, computer- en telefoonschermen, altijd was er een curve die zou bepalen wanneer we konden ophouden met zoomen. Maar ondertussen gingen er backstage mensen dood. En zo gaat dat, natuurlijk: oma’s en opa’s sterven. Maar een afscheid zou een mens toch gegund moeten zijn, even wuiven naar die tachtig jaar achter je. Een wattenstaafje in de neus geramd krijgen en dan dood: zelfs de wreedste god kan het zo niet bedoeld hebben. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234