null Beeld VRT
Beeld VRT

televisie★★★★☆

In de prachtige docuserie ‘100 jaar zesdaagse’ op Eén ontdekten we dat er in de koppelkoers soms nog een nachtelijke bisronde wordt gereden

De zesdaagse van Gent bestaat 100 jaar. In een driedelige docuserie fietst Eén langs de geschiedenis van de wedstrijd in velodroom het Kuipke.

Frederik De Brant

Wie de koers liefheeft, zou minstens één keer in zijn leven op bedevaart naar het Kuipke moeten gaan. Eén keer die caleidoscoop zien van een bontgekleurd gezelschap dat zich met een rotvaart een slag in de rondte fietst. Eén keer het hoorspel meemaken van zoevend carbon dat over houten planken dendert, terwijl duizenden kelen ‘Iljooooo’ schreeuwen. Eén keer het parfum van het middenplein opsnuiven, dat ontstaat wanneer de geuren van braadworsten, bier, massageolie en kettingsmeer zich vermengen. La Flandre profonde, fietsen in een ronde.

Wie de koers niet liefheeft, verandert mogelijk van gedacht na het zien van ‘100 jaar zesdaagse’, over de rijke geschiedenis van het wervelende wielerevenement in het Gentse Kuipke. ‘Het is de moeder van alle zesdaagses, op de beruchtste piste ter wereld’, spreekt Karl Vannieuwkerke in de intro. Daarmee wordt even veertig jaar geschiedenis én het bestaan van Madison Square Garden in New York genegeerd, maar het is wel de enige valse noot in wat voor de rest een prachtige documentaire is geworden. Terwijl de renners rondsjezen met snelheden tot 70 kilometer per uur, nemen de makers alle tijd om de remmen dicht te knijpen en even te vertragen. Zoals wanneer ze een tableautje schetsen van verzorger Eddy Verbust die een bed opmaakt in een slaapkamer die is volgestouwd met koersmemorabilia. Posters, koerstruitjes en trofeeën van Kenny De Ketele zover het oog reikt. Even later staat ook De Ketele zelf, vijfvoudig winnaar in Gent, in die slaapkamer: zoals elk jaar zal hij er tijdens de zesdaagse zes nachten lang slapen in een aan zijn eigen persoon gewijd minimuseum. Die traditie was ontstaan nadat De Ketele als jongen op de vlucht voor zijn eigen thuissituatie – zijn vader was hem ontvallen toen hij amper 1 was – in de armen van Eddy was gelopen. De eerste op zoek naar een vaderfiguur, de laatste naar een stel benen om te masseren. ‘Op een keer is Kenny’s vrouw hier ook blijven slapen. Negen maanden later was zijn dochter er. ‘t Is niet allemaal koers, hoor’, gaf Eddy inzicht in hoe er in de koppelkoers soms nog een nachtelijke bisronde wordt gereden.

‘De tijd staat er stil. Ik zeg het met alle respect, maar eigenlijk is het een oud, vuil kot.’ Aan het woord is Iljo Keisse, Keizer van het Kuipke, die zijn eigen paleis schoffeert. En toch komt het haar op zijn armen overeind als hij nog maar aan de sfeer dénkt. Hetzelfde verhaal bij Bradley Wiggins, die zijn hand laat glijden over de balustrade van dat oud, vuil kot, als betreft het een kunstwerk van Panamarenko dat in het naastgelegen SMAK staat. Wiggins heeft de Tour de France gewonnen, maar toch raakt hij geëmotioneerd wanneer hij de aftandse piste betreedt. Zijn eerste jeugdherinneringen spelen er zich af. Als zoon van profrenner Gary Wiggins is hij er kind aan huis, tot zijn vader hem op amper 2-jarige leeftijd in de steek laat en in de armen van Bacchus vlucht. Pas jaren later zou hij weer opduiken, uitgerekend in Het Kuipke, wanneer zijn zoon aan de zesdaagse deelneemt. ‘Je zult nooit zo goed worden als ik’, snauwt Gary hem in een dronken bui toe. Precies de brandstof die hij nodig heeft om alles te winnen wat er te winnen valt.

Geluk en tragedie liggen zelden meer dan 166 meter uit elkaar op de piste van het Kuipke – daarvan zijn de putten in de houten vloer de stille getuigen, hoezeer de parketspecialist ook z’n best doet om ze op te vullen. Tragiek en heroïek liggen er voor het oprapen, maar het is de verdienste van de makers dat ze dat met veel kunde doen. ‘De zesdaagse is als religie, het is als naar de kerk gaan’, spreekt Wiggins, waarna de regisseur de bel laat weerklinken die de slotronde inluidt, waardoor het lijkt alsof de klokken in de kerktoren aan het beieren gaan. Het is in zulke details dat de pracht van deze documentaire zit. Ze toont de schoonheid van de sport, maar net zo goed de scherpe kantjes van het leven – een afwezige vader, een gebroken thuis – en hoe koers die brokstukken misschien een beetje kan lijmen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234