null Beeld Kim Simms/Netflix
Beeld Kim Simms/Netflix

film★★★☆☆

In ‘Do Revenge’ wordt de middelbare school bevolkt door onvervalste sociopaten met roze telefoons

Tienermeisjes zijn soms gewoon slécht, horen we iemand zeggen in de nieuwe Netflixhit 'Do Revenge'. Op die ene onwrikbare levenswijsheid heeft Hollywood in het verleden een volledig filmgenre gebaseerd: denk aan 'Mean Girls', 'Cruel Intentions’ en aan al die andere, met gemene meisjes bevolkte high school-filmpjes die vooral in de jaren 90 en 2000 de bioscopen overspoelden.

Erik Stockman

Ook in ‘Do Revenge’ worden tienermeisjes, met enige zin voor overdrijving, afgeschilderd als oorlogszuchtige wezentjes van verrukkelijke boosaardigheid. Het slagveld waar de schermutselingen zich voltrekken heet voor één keer niet Oekraïne maar de Rosehill Highschool, een middelbare school die vooral wordt gefrequenteerd door vertroetelde rijkeluiskinderen die zich gedragen als onvervalste sociopaten met roze telefoons.

Lees ook:

‘Dahmer’ op Netflix kon een veel betere serie zijn, als de makers de platgetreden true crime-paden hadden durven te ontwijken ★★½☆☆

Deze gecancelde ‘FC De Kampioenen’-afleveringen keren terug op tv: ‘Die keer dat Marcske de Holocaust ontkende in ruil voor een chocomelk’

‘Weet je wanneer je de top hebt bereikt op de middelbare school? Wanneer iemand je wil kapotmaken,’ zo vat Drea (Camila Mendes) de eten-of-gegeten-worden-mentaliteit in Rosehill Highschool goed samen. De gangen (of liever gezegd: de loopgraven) van de school liggen bezaaid met de slachtoffers van die mentaliteit, en Drea is één van hen: in het vorige schooljaar schopte ze het nog tot de Teen Vogue Next Gen-lijst, maar sinds iemand - zelf verdenkt ze haar ex- vriendje Max, de immens populaire klassenvoorzitter - haar sekstape heeft gelekt, hoort ze niet langer bij de hippe meiden. Eleanor van haar kant (Maya Hawke lijkt vanuit sommige camerastandpunten spekend op haar mama Uma Thurman en straalt in sommige andere scènes de coolness uit van haar papa Ethan Hawke) heeft een eitje te pellen met haar nemesis Carissa, het wicht dat Eleanor dik tegen haar zin heeft geout als queer.

Samen sluiten ze een pact: Drea zal Carissa erin luizen, en Eleanor zal Max, het vleesgeworden patriarchaat, ontmaskeren als een nep-woke vrouwenhatende klootzak. Nu schuilt er ook in ons (mededeling: ook wij zijn non-binair) een tienermeisje: haar naam is Kelly, ze is 17, en ze droomt van een auto zoals die van Drea: een roze sportkar met de nummerplaat DUMBTCH. En de Kelly in ons heeft enorm genoten van het gekonkel en het gekuip in 'Do Revenge', evenals van de spitante dialogen waarvan de inhoud alleen maar valt te beamen: 'Het kost weken, zoniet maanden om de aandacht van een meisje te krijgen. Maar om de aandacht van een jongen te krijgen, volstaat het om 'n keer langs hem te lopen en er ietwat sletterig uit te zien.’ Right on!

Maar ook de ietwat oudere filmfan in ons heeft zitten smullen: niet zozeer van het véél te moraliserende einde, maar wél van de frisse vertolkingen, van de leuke knipoogjes die de scenaristen in het verhaal hebben verwerkt, en van de bijwijlen geinige satire. Ten einde zich nog wat populairder te maken sticht Max, de golden boy van de school, een studentenclubje dat luistert naar een wel héél eigentijdse naam: De Club Voor Cis Hetero Mannen Die Opkomen Voor Vrouwelijke Identiteit. De spot drijven met dat typische genderneutrale taaltje dat tegenwoordig opgang maakt zonder daarbij (hopelijk) de mensen te kwetsen die dat taaltje hanteren: dát is wat wij goeie satire noemen.

Wat die knipoogjes betreft: het zal de oudere fans van het high school-moviegenre niet ontgaan dat de rol van de schooldirectrice wordt vertolkt door Sarah Michelle Gellar, eertijds de queen van het genre. Nog zo'n fijn winkwink-momentje: check hoe Eleanor in het zonnetje zit verdiept in 'Strangers On a Train' van Patricia Highsmith. Diegenen onder u die dat boek hebben gelezen, of de geweldige verfilming door Alfred Hitchcock hebben gezien, zullen wel weten dat ‘Strangers On a Train’ in essentie vertrekt van krék dezelfde premisse als ‘Do Revenge’.

Kortom: de makers van ‘Do Revenge’ kennen hun klassiekers en beheersen het genre van de highschool-movie tot in hun vingers, en wat meer is: zo nu en dan leggen ze in de gauwte de vinger op de pijnlijkste wonden die een tiener kan voelen kloppen. Zoals wanneer iemand opmerkt dat ‘Je alleen voelen een specifiek soort pijn is met voor het getrainde oog duidelijk herkenbare tekenen.’ Iets waar zowel Kelly als de oudere filmfan in ons over kunnen meepraten.

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broekzak. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234