Adam Sander en Julie Bowen in 'Hubie Halloween'.Beeld Netflix

Film★★½☆☆

In ‘Hubie Halloween’ doet Adam Sandler wat hij al 25 jaar doet: vreselijk irritant zijn

Daar zaten we dan, in onze vertrouwde fauteuil, de voeten op de poef, een zelfgeshakete rum swizzle in de hand, hikkend van het lachen met Adam Sandler in ‘Hubie Halloween’. Hopelijk hebben de buren het niet gehoord! Nochtans doet Sandler in zijn nieuwe Netflix-komedie wat hij nu al 25 jaar doet en wat hij overigens ook onlangs deed in ‘Uncut Gems’: vreselijk irritant zijn. Met Hubie voegt Sandler gewoon een nieuw exemplaar toe aan zijn steeds langer wordende stoet van paljassen – een bedrijvigheid waarmee hij overigens multimiljonair is geworden.

Een korte karakterschets: Hubie is zó schrikkerig dat hij het op een brullen zet zodra iemand een hand op zijn schouder legt, de kinderen bekogelen hem dagelijks met tomaten en stront, en aan zijn riem bengelt een multifunctionele rode thermosfles die dienst kan doen als telescoop, stofzuiger, spade, paraplu en megafoon. Eat that, 007! Hubies ergerlijkste trekje is dat hij continu lispelt met een ondoorgrondelijk accent dat laat vermoeden dat hij met de tong tussen de verlostang uit de baarmoeder is getrokken. Merkwaardig toch, hoezeer Sandler al sinds het prille begin van zijn carrière verkikkerd is – het heeft zelfs iets pathologisch – op het vertolken van sukkels die worden beledigd, beschimpt, gepest en uitgelachen. 

Want ook dát typeert Sandler: achter de smoelentrekkerij gaat veelal een kwetsbaar zieltje schuil, een naar liefde hengelende outsider die het goede in de mensen blijft zien, ook al doet iedereen gemeen tegen hem. Als pure komiek zal Sandler wel nooit het niveau halen van Jim Carrey of Groucho Marx, maar zelfs zijn meest rabiate tegenstanders zullen hem moeten nageven dat hij er altijd voor gáát. Elke scène, elk beeldkader, elke secónde in ‘Hubie Halloween’ wordt door Sandler aangegrepen om zijn fans aan het schateren te brengen. Waarbij negen grappen op de tien zó flauw zijn – Hubie die van pure schrik tussen de saucissen valt, Hubie die iets doet met een laken vol gele pisvlekken – dat je de ogen alleen maar ten hemel kunt slaan (helaas: de bevrijdende God is niet thuis). 

Maar Sandler laat niet los en blíjft aan een verschrikkelijk hoog tempo moppen tappen – tot je afweersysteem het begeeft en er aan je lippen ineens, op een manier die we nog steeds niet begrijpen (tunnel gegraven?), een lach ontsnapt. Sandler is als de ergerlijke donjuan die zelfs na tientallen vruchteloze pogingen het mooie meisje aan de toog blijft benaderen, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tot ze overstag gaat. En ja hoor, op het moment dat iemand aan Hubie vraagt of hij een glas chardonnay wil drinken, waarop hij antwoordt dat hij geen bier lust, stikten we bijna van het lachen in onze swizzle stick. 

Met ‘Hubie Halloween’, en bij uitbreiding met álle vintage-Sandler-kolderfilms, is het eigenlijk zoals met die oude ‘Gendarmes’-kluchten met Louis de Funès: het zijn aperijen die thuishoren in de sifons van de zevende kunst, maar toch zit je er zo nu en dan als een idioot om te lachen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234