Lukas Van den Eynde (Erik) Beeld © VRT
Lukas Van den Eynde (Erik)Beeld © VRT

Televisie★★★½☆

In ‘Leef’ op Eén zit de humor zorgvuldig verpakt

Je hebt van die mensen die bij leven al de oren van je kop zeuren, maar Anja uit de uitzittenswaardige minireeks ‘Leef’ zat met een ander probleem. Anja, in de gedaante van Joke Emmers, converseerde met lui die zelfs dood maar niet zwijgen wilden, en die na hun respectievelijke verscheiden allemaal in het uitvaartbedrijfje beland waren waar Anja instond voor de lijktooi, een postume zijtak van de schoonheidsindustrie waarin je het door de band genomen met minder weerklank van je klanten moet doen. Voordeel is dat dat cliënteel achteraf ook zelden tot nooit overgaat tot nadelige mond-tot-mondreclame.

Dat die aflijvigen zoveel praats hadden tijdens het afleggen was natuurlijk dankzij Anja’s verbeeldingskracht, die het in deze reeks zonder veel toelichting noch zonder noemenswaardige overgang zomaar kon overnemen van de werkelijkheid. Aan de basis van dat potente inbeeldingsvermogen, leerde je gaandeweg, lag eenzaamheid. Wanneer ook niet? Daardoor begon zo’n dooie dan plots boekhoudkundig advies te geven vanop de behandelingstafel, wat tegelijk mooi meegenomen was, want Anja droomde van een eigen schoonheidssalon met, als het even kon, warmere klanten.

Het magisch-realistische tintje aan ‘Leef’, net zoals het nogal schemerige kleurenpalet, deed op gezette tijden denken aan dat van ‘Beau Séjour’, waar postuum palaveren ook al erg in zwang was. Er speelde ook nu een claustrofobisch sfeertje mee, maar in tegenstelling tot die andere reeks was die hier mogelijk het gevolg van tijdgebrek, waardoor je bij nader inzien amper een voet uit het funerarium zette. Ondanks die setting nam ‘Leef’ zichzelf echter nooit zo serieus dat je er ook zwaar aan moest tillen, wel zo fijn was voor een minireeks. Opvallend trouwens dat het zolang geduurd heeft voor een fictieserie te onzent standplaats vond in de uitvaartsector. Waar beroepsmatige ernst zo dik in de lucht hangt, zou je denken, kan schateren net niet anders dan een bijproduct zijn.

Niet dat je ‘Leef’ ongehinderd een komische reeks kon noemen, want daarvoor zat te humor te goed verpakt. In de nervositeit van Michael Pas bijvoorbeeld, Anja’s werkgever die als kleine zelfstandige op de kleintjes moet letten, ondanks zijn nimmer opdrogende sector, maar die in drie keer vijfentwintig minuten toch al een heuse innerlijke wereld deed vermoeden die zich hoofdzakelijk tussen de lijntjes liet aflezen. Lucas Van den Eynde als overleden groenwerker met felrode vrouwenlingerie zal als vondst wel het langste bijblijven, maar de beste verzuchting aan gene zijde kwam van An Miller, die als schoonheidsspecialiste de maquillerende hand aan zichzelf geslagen had middels een overdosis slaappillen. In de spiegel verbaasde ze zich over de watervastheid van haar oogschaduw, die blijkbaar bestand was tegen gedurig marineren in eigen kots. Een exploitabel gat in de markt tekende zich af. Jammer dat ze net dood was.

De marge waarin ‘Leef’ tot stand kwam, was naar verluidt erg krap. Dat daar, net zoals bij ‘We moeten eens praten’ eerder, al bij al weinig van te merken valt, is ongetwijfeld het bewijs van een zekere savoir-faire. Toch maar oppassen: voor je het weet trekt iemand daar, met een rekenmachine, conclusies uit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234