null Beeld VTM
Beeld VTM

televisie★★☆☆☆

In ‘Mijn beste kerst ooit’ kon Christoff gewoon zichzelf zijn: een diepgelovige jongen met een kaakgewricht als een bankschroef

Ooit was het in de mode, maar onderhand vind ik het een beetje een cliché, publiekelijk laten opmerken hoezeer de mot in de kerstgedachte zit door al te theatraal een afkeer te laten blijken van bal, piek en spar. Wie zò te lijden heeft onder z’n naaste familie rond de feestdis, moet maar een Oost-Europese loopgraaf gaan bevolken als ze zo weinig inspiratie tot klagen hebben.

Tom Raes

Nee, als er nu nog ergens eentje begint te sikkeneuren over de zogezegd ontiegelijke tol van de najaarsdagen, voel ik tegenwoordig eerder een onweerstaanbare drang om onder het zingen van een onsterfelijke seizoenshymne ostentatief een naaldboom te behangen, daarbij geassisteerd door een drom eenzamen die ik voor de gelegenheid in colonne mijn woonst binnengetroond heb, en slechts pauzerend om op gezette tijden een knetterend haardvuur te inhaleren.

Maar ze moeten me ook niet uitdagen. Neem nu iets als ‘Mijn beste kerst ooit’, dat, laten we wel wezen, gewoon ‘Komen eten’ was, maar dan na de vervaldatum, als het eten al lang koud is, en in de naar mottenballen meurende plunje gestoken van een niet voor de volle honderd procent betrouwbare kerstman. Tel daar dan de artificiële kleurstoffen Christoff en Lindsay de Bolle bij, en er schiet weinig tot niets meer over van mijn lankmoedigheid. Ik koester sterke vermoedens dat dit programma van meet af aan was opgebouwd rond de De Bolles, ook al werden ze er dan voortdurend in neergezet als toevallige deelnemers die bij benadering niet eens zò gek veel verschilden van de andere ‘kerstverslaafden’. Misschien dat hun interieur net iets meer zuilen telde dan gemiddeld, en ja, chez de De Bolles werden de hapjes geserveerd door een butler. Maar verder: elk bereidde om beurten in eigen woonst een kerstviering voor met bijpassende receptuur, en dan was het aan de anderen om na het verorberen punten op te hoesten. En aan het eind wonnen dan de De Bolles.

Nu, als daar dan twéé keer kalkoen van komt, dan heb je het natuurlijk zelf gezocht. De twee koppels die elk dachten dat zij als enigen de hoofdvogel afgeschoten hadden, waren vanzelfsprekend niet bepaald laaiend over elkaars bereidingswijze. Eerder hadden Karel en Dominique, één van de stellen, zich ook al kritisch uitgelaten over het stijlgevoel van de geheel onschadelijke Vic en Mia, wier kerstverlichting in de voortuin inderdaad in geen geringe mate bijdroeg aan de West-Europese lichtvervuiling. Dat vond ik gewaagd, want wisten Karel en Dominique dan niet dat programma’s als dit teren op een secure rolverdeling onder de deelnemers, waarbij één koppel altijd gedoemd is om in vage trekken geschetst te worden als geboren azijnzeikers? Met vrede op aarde koop je niets.

‘Diep in ons binnen hebben we allemaal de kerstmicrobe’, wist Christoff echter, ook al beschikt hij bij mijn weten dan niet over een medisch diploma. De mannelijkste De Bolle vond het fijn dat hij in dit programma ook eens zichzélf kon zijn, en liet zijn opluchting blijken dat in dit gezelschap de beevee Christoff op stal kon blijven voor de gewòne Christoff, een diepgelovige, zachtaardige jongen met een kaakgewricht als een bankschroef, maar met het hart op de juiste plaats, die graag in malle kersttruien bij wildvreemden over de vloer komt - u hebt ‘m misschien ook al op bezoek gehad - en pleegt vol te schieten als hij onder het afsteken van een vuurpijltje de wens uitspreekt dat zijn familie het wel mag stellen het komende jaar. Bij de aanblik van dat laatste wist ik opeens niet meer zo zeker of het concept van ‘Komen eten’ wel per se vooruitgeholpen was met de toevoeging van BV’s die in je achtertuin staan te grienen, maar ik onthield dus vooral dat er een Christoff en Lindsay bestaan voor professionele doeleinden, en een setje voor nà de werkuren. Dat we die laatste variant uitgerekend op televisie konden meemaken, vond ik sterk.

Het gevaar aan programma’s als dit is dat je ze te veel aandacht schenkt. Snel een conclusie dan maar: ‘Mijn beste kerst ooit’ was ‘Komen eten’, maar dan met Christoff en Lindsay. Soms is één en één gewoon twee.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234