Army of Thieves. Matthias Schweighofer als Dieter in Army of Thieves Beeld Stanislav Honzik/ Netflix
Army of Thieves. Matthias Schweighofer als Dieter in Army of ThievesBeeld Stanislav Honzik/ Netflix

televisie★★☆☆☆

In Netflixfilm ‘Army of Thieves’ worden drie kluizen gekraakt, maar de ene kraak is nog duffer dan de andere

In opperste concentratie, de ogen vernauwd tot spleetjes, drukt de dief zijn oorschelp tegen het koude staal van de brandkast. Als in trance bevoelt hij de hoeken, de gleuven en de rondingen van het object – alsof hij de welvingen van een geliefde zit te betasten.

Dan is het spannendste moment aangebroken: hij begint te draaien aan de draaischijven van het combinatieslot... De kluizenkraker: we hebben hem in de filmgeschiedenis al vaak aan het werk gezien. In één van de beklemmendste scènes uit Michael Manns ‘Heat’ proberen gangster Robert De Niro en zijn crew in een opslagplaats voor edelmetalen een brandkast open te boren terwijl ze vanuit een container via thermische camera’s worden gadegeslagen door flik Al Pacino. In het geweldige ‘Thief’ van diezelfde Mann staat James Caan met z’n lasapparaat een kluis open te snijden terwijl Tangerine Dream de synthesizers laat spetteren. En in het Franse meesterwerk ‘Rififi’ van Jules Dassin zit zelfs een 32 minuten durende scène, zónder muziek en zónder dialoog, waarin vier dieven zich toegang proberen te verschaffen tot een brandkast: en gedurende die 32 meesterlijke minuten voelt u hun zweetdruppels ook langs úw voorhoofd glijden. En zo hoort het: van een kluizenkraakscène gaat idealiter evenveel drama en spanning uit als van een openhartoperatie op leven en dood.

Army of Thieves. Ruby O Fee als Korina in Army of Thieves Beeld Stanislav Honzik/ Netflix
Army of Thieves. Ruby O Fee als Korina in Army of ThievesBeeld Stanislav Honzik/ Netflix

Niets van dat alles in ‘Army of Thieves’: zelden hebben we een misdaadfilm gezien waarin de kraakscènes zó saai, ongeïnspireerd en geesteloos in beeld werden gezet. In de prelude, die een eeuwigheid duurt, aanvaardt een kluizenkraker de opdracht om binnen de vier dagen drie legendarische brandkastgevaarten te kraken die door hun ontwerper, een legendarische slotenmaker, genoemd zijn naar opera’s van Richard Wagner – Das Rheingold, Die Walküre en Siegfried. Het ware ons inziens leuker en passender geweest indien de scenaristen de drie brandkasten naar bestaande popsongs hadden vernoemd: bijvoorbeeld ‘I’d Rather Have a Bottle In Front of Me’, ‘I Don’t Know Whether to Kill Myself or Go Bowling’ en ‘All I Want From You (Is Away)’.

De drie klussen, die in theorie het kloppende hart van de film hadden moeten vormen, verlopen drie keer volgens krék hetzelfde duffe protocol: de kluizenkraker neemt plaats voor de brandkast, vertelt een oninteressante anekdote over de betreffende opera, en begint aan de schijven te draaien, waarna we zien hoe de radertjes en de tandwielen in het binnenwerk van de brandkast op de juiste plek vallen en de deur openzwaait terwijl de dief ‘We did it!’ uitroept. Geen spanning, geen geladenheid, geen zweetdruppels, en al bij al zelfs helemaal niet zo lastig om te openen.

Voor wie Zack Snyders ‘Army of the Dead’ heeft gezien is de kluizenkraker een oude bekende: het ventje maakte deel uit van het team dat onder leiding van Dave Bautista in het door zombies overspoelde Las Vegas wordt gedropt. Wat van ‘Army of Thieves’ tegelijk een prequel maakt (televisieschermen spuwen aldoor nieuwsflashes over de zombie-uitbraak in Vegas), een solofilm (opgehangen aan die Duitse kluizenkraker) en een spin-off (Snyder plant nog méér films in hetzelfde universum). Zorgde de kluizenkraker in ‘Army of the Dead’ met zijn hoge gilletjes nog voor enige leuke comic relief, dan ontpopt hij zich in ‘Army of Thieves’ tot een hoogst irritante schertsfiguurtje dat overnadrukkelijk voor de camera staat te acteren, wat er concreet op neerkomt dat hij op theatrale wijze koffie morst, luidop ‘slik’ zegt wanneer een vrouw hem toevertrouwt dat ze zijn leven gaat veranderen, en ten behoeve van de fans van flauwe slapstick aldoor gekke smoelen trekt, zélfs wanneer er geen tegenspelers in zijn buurt te bekennen zijn. Als er uit één van die drie brandkasten nu een hongerige zombie tevoorschijn was gesprongen, recht op de nek van die irritante Duitser! Helaas: achter de stalen deur ligt niets van waarde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234