null Beeld rv
Beeld rv

film★★★★☆

In ‘Reservoir Dogs’ priemt onmiskenbaar de aura van een geboren klassieker

De koortsgloed in de ogen van zij die hem hebben gezien liegt er niet om: ‘Reservoir Dogs’, de debuutfilm van de 29-jarige Amerikaan Quentin Tarantino, komt je tegemoet met de zuigkracht van een dodelijk aantrekkelijke vrouw.

Alex Stockman

Veel keuzemogelijkheden zijn er niet: óf je stapt gedegouteerd op, óf je bent er intiem mee. ‘Was that as good to you as it has been to me?’, vraagt een van de personages halverwege een huiveringwekkende scène, en eigenlijk geldt de vraag de hele film, en ze is tot de kijker gericht. Voor alle duidelijkheid: er komen géén dodelijk aantrekkelijke vrouwen in, ‘Reservoir Dogs’ is een half-ironische macho-bedoening met een overdosis pijnlijk realistische Kubrickiaanse ultra-violence. Het fascinerende is dat de geweldplegers hoofdzakelijk zélf de slachtoffers zijn, waardoor ‘Reservoir Dogs’, geholpen door een theatrale real time enscenering, de allures van een Shakespeariaanse tragedie over verraad, hebzucht en zelfdestructie aanneemt.

Het gegeven, van de hand van de regisseur zelf, is uitdagend simpel. Het is het verhaal van een uit de hand gelopen diamantroof, alleen krijg je de roof nooit te zien. Tarantino toont alleen maar de voorbereiding en de gevolgen, met gebruikmaking van een intrigerende, a-chronologische flash-backstructuur. De claustrofobische hoofdlocatie is het pakhuis waar de boeven na de roof rendez-vous hebben. De diamanten zijn binnen, maar de ontreddering is compleet: de flikken waren getipt, en maar de helft van de Reservoir Dogs verschijnt op het appèl.

Mr. Brown - de rovers kennen elkaar maar bij hun kleuren-codenaam - is doodgeschoten, Mr. Blue is vermist, Mr. Orange ligt dood te bloeden. Het vermoeden dat er een verrader in hun midden is, ontketent een zenuwslopende confrontatie tussen de paniekerige bendeleden. Méér onthullen van het slimme scenario mag natuurlijk niet. Tarantino kruidt zijn film met onweerstaanbare, in laconieke dialogen gevatte zwarte humor en - gezien de tragiek van de situatie - obsceen lichtvoetige seventies-hits. De cameravoering (schitterend gebruikt scope-formaat) is er een om Scorsese jaloers te maken, de vertolkingen staan op het niveau van de beste Cassavetes, met speciale vermeldingen voor de radeloze Steve Buscemi en een grootse Harvey Keitel in de rol van Mr. White, het geweten van de film. Het resultaat is cinema van een bijna spookachtige intensiteit.

Hoe bevreemdend toch, die combinatie van nihilisme en humanisme (zie ook: ‘C’est arrivé pres de chez vous’). Tarantino’s boeven blijven je uiteindelijk bij (op één psychopaat na) als een bende miezerige verschoppelingen die als ratten in de val zit. Ze gaan ver over de schreef, maar tegelijk kan je niet nalaten hun cowboyachtige lef en stijlvolle eigenzinnigheid te bewonderen, en blijf je onbewust voor Vergeving en Verlossing duimen, Dostojevski achterna. Het wachten is op het optrekken van de mist der bewondering, maar daar doorheen priemt onmiskenbaar de aura van een geboren klassieker.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234