Kevin mocht zijn 36ste verjaardag vieren in Lapland. Beeld VRT
Kevin mocht zijn 36ste verjaardag vieren in Lapland.Beeld VRT

Televisie★★★½☆

In seizoen 4 van ‘Down the Road’ klinkt smalltalk weer even existentieel als Het Diepe Gesprek

‘Red Kerstmis’, hoort men steeds vaker bazuinen, als betreft het een drenkeling die hoognodig aan land gehesen moet. Er waart een virus rond dat niet geneigd is tot snipperdagen, en dus is het een kwestie van virologisch verstand om dit jaar een tikkeltje minder uitbundig te vieren dat Maria gynaecologisch soeverein – er was arts noch verpleeghulp te bekennen in die stal – de Heiland aan de wereld toevertrouwde. Misschien kan seizoen vier van ‘Down the Road’ het leed verzachten? Het programma kleurt alleszins perfect bij de schittering van een opgetuigde kerstspar, en bij het jaarlijkse voornemen om alle kwaadaardigheid tijdelijk onder narcose te brengen.

In 2017 ging Dieter Coppens voor het eerst op reis met een groepje downers – niet de kalmeringspillen, wel de mensen met het syndroom van Down. Het is met dat kransje van zes dat hij in deze vierde reeks opnieuw vertrekt, om uit te pluizen hoe de vriendschappen en liefdes van drie jaar geleden geëvolueerd zijn, en wat er zoal aan credit en debet is bijgeschreven in de innerlijke boekhouding van de zes. De reis leidt naar Fins Lapland, waar het zelden zweten is in de thermometerhut. Je kunt er als reiziger dus een warm gezelschap gebruiken.

Warm ís het gezelschap van Coppens. Toen de zes te horen kregen dat ze opnieuw samen op reis mochten, leidde dat meteen tot omstandig knuffelen. Voor de jonge lezers: knuffelen was ooit een sociaal aanvaarde uiting van genegenheid die de symbiose van twee lichamen beoogde, en waarbij men geen rekening diende te houden met de mogelijke transmissie van infectieuze druppeltjes.

In ‘Down the Road’ wordt de groep traditioneel al snel een obstakel voor de voeten gegooid. Deze keer moesten de zes zelf de weg zien te vinden te vinden naar Lapland. Per vliegtuig weliswaar, maar toch. De vertrouwde mechanismen traden in werking: een deel had meteen zin om zich in de roerige wirwar van een luchthaven op eigen kracht richting het vliegtuig te oriënteren, terwijl een ander deel meteen peentjes begon te zweten. ‘Grenzen verleggen’ is ook in deze editie van ‘Down the Road’ een uitgesproken ambitie, ondanks internationale afspraken daaromtrent uit 1945.

Het lukte de zes om zelf naar Lapland te reizen, waar ze herenigd werden met Dieter Coppens, het type mens dat geen hiërarchisch onderscheid maakt tussen smalltalk en Het Diepe Gesprek. Misschien is dat wel het mooiste aan het universum van ‘Down the Road’: dat ‘Ik vind mijn Birckenstocks niet’ er even existentieel klinkt als ‘Ik heb het syndroom van Down, maar zelf zie ik dat niet. Ik kan niet binnenin mezelf kijken.’

Op de eerste dag in Lapland werd Kevin 36. Daar kwam een feestelijk ontbijt van dat schijnbaar naadloos overging in een ernstig gesprek over de onmogelijkheid van een kinderwens. Zoals wel vaker in dit programma duelleerden droom en realiteit: sommigen vonden dat hun het recht op kinderen niet ontzegd kon worden, anderen legden zich lankmoedig neer bij door nukkige chromosomen verordende wetten.

Aan de incheckbalie van de luchthaven had Hélène gezegd dat het reisdoel Lipland was. Ach, Lipland: nog zo’n bestemming die taboe verklaard is door het snipperdagen weigerende virus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234