De Planckaerts Beeld VRT
De PlanckaertsBeeld VRT

Televisie★★½☆☆

In seizoen twee van ‘Château Planckaert’ zijn mannen nog mannen, vrouwen nog vrouwen, en de rapen hoogstens halfgaar

Met het einde van het tweede seizoen ‘Chateau Planckaert’ in zicht krijg ik meer dan ooit de impressie dat de renovatiewerken uit de titel zienderogen aan belang hebben ingeboet. Dit seizoen, in vergelijking met het vorige, werd ook al getekend door een nieuwverworven beknoptheid, die voor mijn part gerust ook al het vorige had mogen kortwieken: slechts vier afleveringen restten, weliswaar met nog één uit te zenden addendum dat pas op het laatste moment aan de jaargang werd toegevoegd - mogelijk omdat Junior, zoals intussen bekend, van z’n brommer gekukeld is, en er zich in de daaropvolgende beenbreuk ternauwernood nog een verhaallijn ontwaarde die geen enkel rechtgeaard televisiegeslacht links laat liggen.

Meer dan vorig jaar nog kregen we de Planckaerts nu te zien tijdens de vele vormen van vrijetijdsbeleving waarin ze bedreven zijn, misschien wel van nature. In de aflevering van zondag laatstleden zagen we de familie zo de Ronde van Vlaanderen beleven: de mannen per fiets, en enkele thuisblijvers voor de televisie - onder hen de veelal stationaire mémé Clara, in stilzwijgen gehuld haar coiffure overlatend aan moeder Christa. Ten huize Planckaert zijn mannen nog mannen, vrouwen nog vrouwen, en de rapen hoogstens halfgaar.

Eerder in het seizoen tekende er zich al eens een soortgelijke rolverdeling af tussen de seksen toen het inhuizige manvolk na maanden van opgelegde inertie alsnog naar Frankrijk vertrok, terwijl de vrouwen in hun afwezigheid het huishouden bestierden: hun wedervaren werd ook op de voet gevolgd, ook al kabbelde dat dan hoofdzakelijk ter plekke. ‘Je hebt je ruiten gepoetst zie ik?’, vroeg Stéphanie aan schoonzus Magali tijdens het koken. ‘‘k Moe piesen’ kraakte mémé Clara vanuit een belendende kamer. Ja, geluk is er nog altijd heel gewoon.

Volgens zij die het kunnen weten mag er ook al eens gelachen worden, en in de aflevering van zondag was er daarom ook buitensporige aandacht voor een grap die de eveneens thuiszittende Junior, op eigen houtje dan wel op inblazen van een cameraploeg die het goed met hem meent, telefonisch uithaalde met zijn familieleden in Frankrijk. Niet geheel overtuigend, maar niet minder effectief, diste hij ten overstaan van broer Francesco over de landsgrenzen heen een verhaal op over een koelkast die het begeven had in de familiale eetgelegenheid Ten Huize Planckaert.

Enthousiast deed Junior een relaas van een hachelijke wanorde, maar ik kon toch niet anders dan vragen stellen bij de bereidheid die die goede Francesco daarop toonde om zonder veel bijvragen in de auto te springen en de urenlange terugtocht aan te vatten. Je hoort kwatongen dan ook weleens speculeren dat er in werkelijkheid een scenario zou schuilgaan achter de lotswendingen vervat in ‘Chateau Planckaert’, maar toch: in dat geval zou er ook effectief iets in gebeuren, schat ik, en zou dit programma me er niet, zoals nu, uitentreuren aan herinneren dat mijn zondagavond er met elke nieuwe ‘jawadde’ weer een stukje sterfelijker op is geworden. Soms, als ik de ogen samenknijp en me concentreer op pakweg Francesco’s voorhoofd, meen ik het af en toe zelfs al gereflecteerd te zien: het verschrikkelijke gloren van de maandagochtend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234