Sins of Our Mother Beeld Netflix
Sins of Our MotherBeeld Netflix

Televisie★★☆☆☆

In ‘Sins of Our Mother’ op Netflix lijken de echte tranen vals, omdat ze te rijkelijk vloeien

Onvoorstelbaar menselijk leed, hoofdpersonen die almaar gekker worden en vuile was die met hijgerig genoegen buiten wordt gehangen: ‘Sins of Our Mother’ is true crime volgens het Netflix-boekje zoals ze die enkel in de VS kunnen maken.

Job Kramer

Wij Europeanen zullen ze wel nooit begrijpen: die knettergekke Amerikanen. Kom je ze op straat tegen zijn ze meestal buitengewoon vriendelijk, maar wanneer ze een camera in handen krijgen – en dat gebeurt nogal eens – doen zich vreemde dingen voor. In niet-aflatende pogingen om de werkelijkheid zoveel mogelijk op een Hollywoodfilm te laten lijken, kneden Amerikaanse documentairemakers hun materiaal zodanig dat echte mensen acteurs worden en het echte leven een rariteitenkabinet. Zo is het immens populaire genre true crime de afgelopen jaren geëvolueerd tot realitytelevisie voor mensen die zichzelf te goed voelen voor realitytelevisie. De nieuwste loot aan sprookjesboom heet ‘Sins of Our Mother’, een Netflix-serie in drie bedrijven over de religieus gestoorde horrormoeder Lori Vallow.

Worden er expliciete leugens verteld in ‘Sins of Our Mother’? Waarschijnlijk niet. De feiten zijn nu eenmaal de feiten: de godsdienstwaanzinnige Lori Vallow wordt jaar na jaar steeds een beetje godsdienstwaanzinniger, tot het punt dat ze de wereld ziet als een oudtestamentische zombiefilm waarin de slechteriken – onder wie twee van haar eigen kinderen – een kopje kleiner gemaakt moeten worden. Deze feiten worden bovendien verteld door Lori’s naasten: haar oudste zoon, haar moeder en vrienden van vroeger storten in ruil voor een flinke zak geld hun hart uit voor de camera. Gouden materiaal dus voor een bloedstollend verhaal, en toch voelt het nep, juist door de extreme intimiteit – een voyeur die door het sleutelgat gluurt zal ook ook teleurgesteld zijn wanneer zijn object van observatie de deur opendoet en hem uitnodigt voor een kopje thee.

In de laatste aflevering zien we Vallow in de rechtbank, vastgelegd met een veelvoud aan camera’s. Het lijkt voor de documentairemaker een zegen dat in Amerikaanse rechtzalen alles gefilmd en geopenbaard wordt, maar in feite is het een vloek. ‘Sins of Our Mother’ had baat gehad bij minder gepolijste beelden, minder ingestudeerde en perfect gemonteerde interviews, minder spanning en meer spontaniteit. Zelfs echte tranen lijken vals wanneer ze te rijkelijk vloeien. En net wanneer je denkt dat het hyperrealisme zijn hoogtepunt bereikt heeft, eindigt de lijdensweg in een geforceerd happy end – terwijl dat nu net iets is dat in de echte wereld nooit voorkomt.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234