Nieuwe Pixarfilm 'Soul'Beeld Pixar

film★★★☆☆

In ‘Soul’ op Disney+ blijft de Pixar-betovering grotendeels uit

 Van Pete Docter, met de stemmen van Jamie Foxx, Tina Fey, Graham Norton en Rachel House.

Het einde van twee prachtige tradities: ‘Soul’ is niet alleen de allereerste Pixar die niet in de nog steeds afgegrendelde bioscopen wordt uitgebracht, het is na ‘Coco’, ‘Toy Story 4’ en ‘Onward’ ook al de vierde film die het doet zónder een trots vooroplopende kortfilm uit Pixars stal van aankomende tekentalenten. Maar niet getreurd: Luxo, de rondspringende bureaulamp, is gelukkig wél nog van de partij, en bovendien vormen de eerste negen minuten van ‘Soul’ een enigszins op zichzelf staande ouverture die tot het allermooiste mag worden gerekend wat de studio ooit heeft voortgebracht. 

De hoofdfiguur is Joe, een muziekleraar die lesgeeft aan kinderen die jammer genoeg meer belangstelling hebben voor hun schermpjes dan voor hun trombones. Liever dan voor de klas te staan, zou Joe in hete jazzclubs voor een ademloos luisterend publiek zijn vingers over het klavier willen laten dansen. Zijn droomkans komt wanneer hij op auditie mag bij één van de beste jazzbands van Harlem, en het is in díe prachtige scènes, waarin de muren rond Joe wegvallen en hij samen met zijn piano omhoogzweeft, dat de tekenaars, onder leiding van Pete Docter, schitterend weten te visualiseren wat het betekent om je in de muziek te verliezen. Waarna Joe, nog steeds lost in music, op weg naar huis domweg in een gat in het asfalt sodemietert. En terwijl Joe, nu in de gedaante van een wit zieltje met een hoedje op, zichzelf terugvindt op het pad naar het Grote Witte Licht, komen wij als het ware terecht in een andere, minder geslaagde film waarin de verbluffende animatie uit de eerste negen minuten plaatsmaakt voor een reeks gedurfde experimentele designs.

Inhoudelijk gezien schuwt Pixar de laatste jaren de loodzware thema’s niet: in ‘Coco’ kwam het rijk van de doden luisterrijk tot leven, en in ‘Inside Out’ wist diezelfde Pete Docter, mits enige moeite weliswaar, volkomen aanvaardbaar te maken dat we door het onderbewustzijn reizen van een meisje dat aan een depressie lijdt. Ook ‘Soul’ voert u mee naar een surrealistische wereld met z’n eigen wonderbaarlijke logica: zo ontmoeten we verloren zielen; is er sprake van zielen die hun creatieve vonk nog moeten ontvangen; en zeilen we zelfs mee met een paars fosforescerend schip dat over Teletubbie-achtige heuvels glijdt op de tonen van de ‘Subterranean Homesick Blues’ van Dylan. Dat schip vonden we wel cool, maar het grote verschil met ‘Inside Out’ is dat de ingewikkelde concepten uit ‘Soul’ nooit echt samensmelten tot een overtuigend, gaaf en avontuurlijk universum. 

En als wíj (wij die nochtans voor eeuwig negen jaar zijn) de worldbuilding van ‘Soul’ al te complex vinden, wat gaan de kinderen dan vinden van al dat zweverige en véél te boodschapperige gedoe over levensdoelen, zingevingen, angsten en obsessies? Het heeft er zelfs de schijn van dat het therapeutisch aanvoelende ‘Soul’ niet zozeer is bedoeld voor de ukken onder ons, maar voor de volwassen zielen die hun midlifecrisis op één of andere manier hopen te bezweren. Breng gerust een bezoekje aan dokter Pete, maar weet dat de echte Pixar-betovering grotendeels uitblijft.

Nu op Disney +.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234