Evy Gruyaert Beeld VRT
Evy GruyaertBeeld VRT

Televisie★★★½☆

In ‘Therapie’ zag ik BV’s waar er voorheen geen nodig waren. Denkt u dat ik nog te redden ben, dokter?

Tom Raes

Nee dank u, dokter, ik blijf wel staan. Maar waarvoor ik gekomen was: ik ben nog niet geheel overtuigd, dokter, dat de toevoeging van BV’s aan ‘Therapie’ nu ook een verbetering inhoudt. Dat de patiënten in dit programma gewoonlijk gereduceerd worden tot onzichtbare anonymi, een noodzakelijke ingreep uit privacyoverwegingen, ervaarde ik immers tegelijk als prikkelend. Mits enige vertekening van hun persoonlijke details, die toch al vaak fictief bijgesteld worden om anonimisering in de hand te werken, zouden die gezichtsloze gekwelden zomaar eens joù kunnen zijn. Een gedachte die toch ietwat geweld aangedaan wordt door de inclusie van BV’s, lijkt me, want hoewel ook die roomlaag van de bevolking, als het erop aankomt en in het juiste licht, òòk maar uit gewone mensen bestaat, weet ik van hen wel heel zeker dat zij mij niet zijn. Meer zelfs, soms ben ik geneigd daar dankbaarheid voor te voelen.

Wellicht wordt daarmee een beroep gedaan op de voorbeeldfunctie die BV’s aan de achtersteven hebben hangen: als zìj met hun oerend herkenbare tronie er al niet voor terugdeinzen om hulp te zoeken, wat weerhoudt joù er dan van om eindelijk eens een gediplomeerde autoriteit aan te spreken over je ontwrichtende angst voor, ik zeg maar iets, krappe liftkooien? Mocht je evenwel in de luim verkeren om BV’s in een confessionele bui te zien uitweiden over de donkere wolken aan het eigen firmament, dan had je zo ook al keuze te over. In dat geval was je ongetwijfeld ook een trouwere afnemer gebleken van ‘Het huis’.

‘Ik ben Evy Gruyaert’. Als een zin op dergelijke wijze aanvang neemt, gaat mijn consumentenzieltje al in foetushouding op de grond liggen: een te gevoelig afgestemde zelfbeschermingsreflex, zou een gespecialiseerde praatvaar daar ongetwijfeld uit constateren. Deze keer liep de zin echter een andere richting uit, weg van het laatste nieuwe meesterplan om me ettelijke kledingmaten afhandig te maken. ‘En ik ben in therapie geweest’, kwam nu. In Gruyaerts geval: om een angststoornis beheersbaar te maken die haar op den duur zelfs verhinderde om de brievenbus te legen zonder dat ze daarbij een onscherp afgelijnde dreiging voelde opdoemen. En ondertussen moest natuurlijk de schijn opgehouden worden tijdens de werkuren, want als schermgezicht hoor je zo vetvrij en waterafstotend als wat te zijn.

Een week eerder had Sven Mary nog herinneringen opgehaald aan zijn therapeut, en hoe die, liever dan te voorzien in pasklare antwoorden, hem de weg had gewezen naar wie die beter kon verschaffen: Tony Mary, die er bij het vaderen in geslaagd was om zowel grotendeels afwezig als tomeloos veeleisend te zijn voor zijn nageslacht. In therapeutische middens is zoiets vast een evergreen. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik de beklijvendste momenten in ‘Therapie’ ook ondanks zulke ontboezemingen nog altijd die vind waarvan je het soortelijk gewicht per woord uitsluitend kunt aflezen aan de blik van de therapeut zélf, en de bijbehorende patiënt grotendeels een invuloefening blijft. Kortom, ik zie BV’s waar er voorheen geen nodig waren. Denkt u dat ik nog te redden ben, dokter?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234