Tien Om Te Zien: De zomer van ... - SHOW - 2021 - BEL - S01 - Ingeborg Beeld VTM
Tien Om Te Zien: De zomer van ... - SHOW - 2021 - BEL - S01 - IngeborgBeeld VTM

televisie★★½☆☆

In ‘Tien om te zien: de zomer van 199X’ zagen we Ingeborg weer ongebreideld uit de nek kletsen

Alles welbeschouwd is het leven weinig meer dan een streep morse: soms lang, soms kort, en bij het ontcijferen van waar nu het allemaal goed voor is, komen hoe dan ook hoofdbrekens kijken. In dat kluwen heeft een mens houvast nodig, en in mijn hoogstpersoonlijke geval is dat: het besef dat ik niet, noch heb ik dat ooit gedaan, deel uitmaak van de doelgroep van ‘Tien om te zien’.

Daardoor heb ik, als ik herinneringen aan mijn eigen versie van de jaren negentig voor de geest haal, ook geen levendige herinneringen aan het origineel, hoewel dat wel aldoor op de achtergrond aanwezig leek te zijn in de zomers mijner jeugd, die zich in mijn geheugen vele malen onuitputtelijker aandienen dan de afgedraaide jaargetijden die me vandaag te beurt vallen.

Afijn, voor mensen als ik - mogen ze zeldzaam zijn - is er nu ‘Tien om te zien: de zomer van 199X’, waarin de tien memorabelste optredens van elke jaargang opgelijst en becommentarieerd worden door enkele oorspronkelijke medeplichtigen en hun sympathisanten. Willy Sommers en Anne de Baetzelier zijn er ook bij, iets minder onkreukbaar dan toen maar nog altijd een duo waarover toevallige voorbijgangers destijds weleens iets plachten te mompelen als ‘Wat een duo’, alvorens hun weg richting Het Witte Paard verder te zetten. Als retrospectief had dit programma misschien iets beknopter mogen zijn, of, als dat er niet inzat, op zijn minst diepgaander dan een loutere afteloefening bestaande uit optredens die in hun volledige duurtijd worden getoond. Goed verouderd zijn die optredens dan ook zelden, al is dat natuurlijk ook deel van de aantrekking. Op de oude beelden leken de jaren tachtig bijvoorbeeld nog na te waaien in Annes haar. Willy’s hemdendracht leek dan weer geïnspireerd door het testbeeld, in die tijd nog usance in de Vlaamse huiskamers. Plots een fluittoon horen tijdens het afstoffen was toen nog heel gewoon, en wees toen nog niet zo onherroepelijk op tinnitus.

In de aflevering van zondag draaide alles rond de zomer van 1991. Eens die voorbij was, zou Nirvana de wereld ‘Nevermind’ schenken, en al doende die ten dele veranderen, maar in Blankenberge was daar toen nog niets van te merken, mocht dat vandaag al het geval zijn. Daar stond rond die tijd, leerden de beelden ons, bijvoorbeeld Eddy Wally, met een eerder afwezige maar daarom niet minder doorvoelde ode aan Valencia. ‘Dàt was wat de mensen wilden op de zeedijk’, jubelde de diepmenselijke kaakkramp Christoff ons ondertussen toe ter lering. Het viel me op dat de talking heads die de archiefbeelden belichtten in deze tweede aflevering al vertrouwder aanvoelden dan in de eerste, wat een beleefde manier is om te melden dat je alweer naar Laura Tesoro en Andy Peelman zat te kijken. ‘Amai, die danseres heeft haar beste tijd wel gehad!’, merkte die laatste op - het leest hier beschaafder dan het klonk - waarmee hij doelde op Marina Wally, die tijdens het optreden concentrisch om haar verwekker heen zwijmelde in een slechts zijlings Iberisch aandoende choreografie waarvan de eigenheden hoe dan ook enkel haarzelf duidelijk waren. ‘Was dat nu Eddy’s vrouw of dochter?’, vroeg Ingeborg zich ook af vanuit de 21ste eeuw. ‘Het is nooit helemaal duidelijk geweest.’ Ik weet niet wat Ingeborg daarmee bedoelde. Misschien wel dat inteelt in die jaren nog niet helemaal uitgezweet was in Vlaanderen, en al helemaal niet ter hoogte van Zelzate.

De zomer van 1992 - Andy Peelman Beeld VTM
De zomer van 1992 - Andy PeelmanBeeld VTM

Ingeborg, die volgens de archiefbeelden zelf ook weleens een podium besteeg te Blankenberge, noemde Eddy ‘de farao van het Vlaamse lied’. Ook daarmee wist ik niet helemaal waarop ze doelde, maar laat ongebreideld uit de nek kletsen tegenwoordig net de specifieke inzetbaarheid behelzen van Ingeborg, wat een aflevering eerder eens te meer bleek toen ze ‘Tien om te zien’ al terugblikkend roemde om de ingebakken kracht van het programma om ‘de Vlaamse scene en de wereldscene met elkaar te verbroederen’. In de praktijk zag dat er dan uit als Tony Christie die zich ook in Blankenberge weleens tegen betaling wou komen afvragen of dit nu de juiste weg naar Amarillo was. ‘Alles kon en alles mocht’, vatte Walter Grootaers dat elan samen, op archiefbeelden van Petra die ondertussen de new beat ten grave droeg op het wijsje van ‘Het loze vissertje’. Walters intonatie klonk al iets minder laaiend, en hij zag er terstond ook een stuk ouder uit dan de 66 jaar die hij in werkelijkheid is. Die staalharde belichting in de studio zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben, ik vermoed om nog eens terdege in de verf te zetten hoeveel tijd er intussen verstreken is.

Trouwens, wat ben je ook met zulk vermeend internationaal allure als dat niet eens optredens verhindert van Jo Vally, of dat van Willy Sommers zelf met Wendy van Wanten? Wendy had zich voor de gelegenheid verkleed als het laaglandse antwoord op de Grand Canyon - haar zangtalenten werden nog net aan het oog onttrokken dankzij één flard hardwerkend textiel, maar veel langer had ‘Kijk eens diep in mijn ogen’ duidelijk niet moeten duren. ‘Ze vallen er bijkans uit!’ vatte Peelman samen. Het leest hier beschaafder dan het klonk. ‘Willy wou het met me doen’, wist Wendy vandaag nog. ‘Ik was toen hot. Maar nu nog, hè.’ Echte klasse vergaat niet, kon je eens te meer vaststellen. Al heet Wendy vandaag dan vaker Iris. Plots herinnerde ik me dat Willy Sommers ook al een artiestennaam is, en wel van Willy de Gieter, terwijl Anne de Baetzelier zelfs in het echt Anne de Baetzelier heet. Sommige mensen zijn voor het geluk geboren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234