Televisie★★★★☆

In vergelijking met wat je in ‘Topdokters’ ziet, lijkt het coronavirus wel een welvaartsziekte

Het coronavirus had de weg gevonden naar de Lage Landen, meldden nieuwslezers met meer gusto dan goed voor mijn zielenrust, maar liever dan mijn nakende virusdood liggend af te wachten, ging ik zitten voor 'Topdokters'. 

Denkend aan de dood kan een mens namelijk niet slapen, en dra zou ik dan ook heimwee hebben naar toen ik artsen nog op het scherm kon gadeslaan in plaats van in levenden lijve aan hun bureau, vanwaar ze mij onomfloerst meedelen dat ik niet alleen tot wegteren gedoemd ben, maar ook nog eens oerend besmettelijk, waarop ze mij dan ook verzoeken 'm als de bliksem te smeren uit hun spreekkamer.

Ik voel zowaar een kuchje opkomen, dus laat ik snel ter zake komen: je hoeft 'Topdokters', intussen een vaste waarde op VIER, niet elke week uitgezeten te hebben om in de smiezen te krijgen dat het vakwerk is, net zoals je zelf ook geen kankergezwel in de kweek hoeft te hebben om het bestaan van oncologen te loven. Plaatsvervangende dankbaarheid voelde ik ook bij Marijke De Raes, die ondanks een militaire rang haar vakkennis ook ten dienste stelde van burgerdoelen. Met merkbare werkvreugde zagen we haar op een spoedafdeling een nachtshift uitzweten, ook al kwam die veelal neer op het zwachtelen van faits divers die niettemin gebaat waren met deskundige aandacht. Vrije tijd bracht ze door in Oost-Congo, waar ze EHBO bijbracht aan parkwachters: een plaatselijk knelpuntberoep, want als Congolese stropers niet zo snel een gorilla vinden om neer te leggen, nemen ze al genoegen met een ranger. Die klus, die leek op een moderne invulling van het aloude missionariswerk, deed ze onbetaald. Er kwam hoe dan ook een roeping bij kijken.

De Raes liep in Congo ook langs bij Réginald Moreels, de voormalig minister voor Ontwikkelingssamenwerking die nu mee centraal stond in 'Topdokters'. Moreels bracht zijn toenmalige beleidsdomein nu in de praktijk als chirurg, noodoperaties van allerlei slag verrichtend bij de Congolese bevolking die hem 'le vieux' noemde - ouderdom is zeldzaam in Oost-Congo, waar het leven voornamelijk bestaat uit beslissen of je liever het loodje legt door geweld of door ebola. In vergelijking met wat je zag, leek het coronavirus een welvaartsziekte. Kon je nagaan.

De aflevering erna onderging Moreels zelf een ebolatest: hij voelde zich wat ziekjes, meldde hij zakelijk aan de cameraploeg. Hij vermoedde wel dat de test negatief zou uitdraaien, wat ook bleek, maar het weerhield me er niet van 'm toch plaatsvervangend te knijpen.

Zoals vaker in 'Topdokters' kwam ook de dood ter sprake. Zo verloor De Raes ondanks getrooste moeite een patiënt, een fietser die op een kruispunt plots neerzeeg. Ze had het er moeilijk mee, zei ze. Ik hoefde niet eens mijn verbeelding aan te spreken om dat te begrijpen.

Moreels uitte zich dan weer als bewuste sterveling, en als scepticus als het aankwam op artsen die beweren stoïcijns te blijven bij de gedachte aan hun hoogstpersoonlijke onafwendbare dood. 'Mocht ik die angst niet voelen, ik was een gelukkig mens,' zei Moreels. In het licht van mijn nakende virale verscheiden, nam ik me dan ook voor alleen artsen als hij te dulden aan mijn sterfbed: ze kennen de wisselkoers van verdwijnen, en op zo'n moment is ook een schrale troost niettemin troost. 

Vanavond om 20.35 op VIER

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234