'Vive le vélo' met Johan Museeuw. Beeld vrt
'Vive le vélo' met Johan Museeuw.Beeld vrt

TELEVISIE★★★½☆

In ‘Vive le vélo’ waren we getuige van de grote wiedergutmachung tussen Johan Museeuw en een afkickende Karl Vannieuwkerke

Een hele sportzomer lang vulde Karl Vannieuwkerke uw scherm: het EK voetbal, de Tour en de Olympische Spelen dienden aan elkaar te worden gepraat, niet minder dan 58 avonden op een rij. Het lijdt geen twijfel dat een mens dan in gewoontes vervalt die nog moeilijk af te leren zijn. We kunnen ons dus best voorstellen dat Vannieuwkerke, eens thuisgekomen van die marathononderneming, meteen is gaan postvatten aan de kop van de tafel. Dat hij ’s avonds bij de dis zijn gezinsleden – aangesproken met ‘mijn tafelgasten vanavond’ – bedankte voor hun aanwezigheid. En dat hij hun protest – ‘Waarom moet er een orkestje staan spelen in de hoek van de eetkamer, we hebben toch Spotify?’ – verticaal klasseerde door eens van zijn glas rode wijn te nippen en met fonkelende ogen naar een denkbeeldige camera te turen. Nu kunnen we ons ook goed voorstellen dat Vannieuwkerkes tafelgasten, of gezinsleden zo u wil, bij de VRT zijn gaan vragen of hij niet alsjeblieft nog een paar keer ‘Vive le vélo’ mocht presenteren, omdat dat ongetwijfeld zou helpen in het verwerkingsproces. Met het WK wielrennen in eigen land diende zich bovendien een prima aangelegenheid aan, met als resultaat dat Vannieuwkerke als toemaatje nog negen avonden zijn tafel mag opstellen om over koers te leuteren. En waar over koers geleuterd wordt, leggen wij ons oor maar wat graag te luister.

Het eerste wat opviel gisterenavond: Johan Museeuw nam plaats aan de tafel van ‘Vive le vélo’. Of beter: mócht plaatsnemen. Want sinds zijn dopingbekentenis in 2003 was hij bij de VRT van het scherm verbannen. Wij hebben dat altijd een ietwat vreemde beslissing gevonden, omdat wielrenners uit datzelfde bezoedelde tijdvak – die boter op het hoofd hadden maar niet de ballen om erover te getuigen – wel altijd welkom zijn geweest bij de openbare omroep. Is het toeval dat Museeuw weer in de armen wordt gesloten net nu de voltallige Sporza-redactie verplicht een cursus inclusiviteit moet volgen? We weten het niet, maar we zijn maar wat blij dat alles weer koek en ei is met de man die ooit werd verbannen om een gesneden brood en twee wespen. Dat Museeuw hier en daar over zijn eigen bewoordingen struikelt en er af en toe een Engelse uitdrukking tussen gooit waar meer haar op staat dan op de benen van een wielerprof tijdens de wintermaanden, vergeven we hem graag, want er zijn maar weinig analisten die de koers zo uitmuntend kunnen lezen. Volgens onze laatste telling zijn er slechts twee van dat kaliber: Museeuw en José De Cauwer. Die laatste zat óók aan tafel. Viel dat even mee.

‘Vive le vélo’ doet van oudsher evenveel aan voorbeschouwen als aan terugkijken, en met ‘De Leeuw van Vlaanderen’ aan tafel kon er niet anders dan over het WK 1996 in Lugano worden gebabbeld. Het was een wereldkampioenschap dat Museeuw onverhoopt won. Onverhoopt, omdat het parcours op papier veel te bergachtig was voor een klassiek renner zoals hij. Maar ook onverhoopt omdat hij amper één week voor dat WK na een mislukte Parijs-Tours nog gedesillusioneerd had aangegeven te zullen stoppen met koersen. Toen had niet de renner gesproken, maar de man die kapot ging aan heimwee, omdat hij het hele jaar door uit de koffer moest leven; de vader die had gemist hoe zijn zoontje voor het eerst zonder steunwieltjes fietste, omdat hij zelf duizenden kilometers van huis aan het fietsen was. Amper een week later, op het WK in Lugano, wist Museeuw de somberte uit zijn wiel te lossen, en reed hij van donkere wolken naar de regenboog. ‘Je vertoonde toen beginnende tekenen van een burn-out, al bestond die term vermoedelijk nog niet,’ merkte Vannieuwkerke fijntjes op. Museeuw knikte, en riposteerde dat professionele hulp in die jaren nog niet echt ingeburgerd was – alleen in koers kon een kopman beroep doen op knechten, daarbuiten was hij op zichzelf aangewezen.

De eerste aflevering, waarin een gevallen held in ere werd hersteld, werd afgesloten met een droevig bericht, over een andere gevallen held – zij het in een totaal andere betekenis. Het nieuws liep binnen dat Chris Anker Sørensen was omgekomen. De ex-renner was in België om commentaar te leveren bij het WK voor de Deense televisie, maar kwam tijdens een parcoursverkenning met de fiets in botsing met een bestelwagen, en liet het leven. Miljoenen euro’s zijn uitgegeven om van dit WK een feest te maken, straten zijn opgekuist, vlagjes uitgehangen. Maar al die dingen veranderen niks aan het feit dat het noodlot altijd meefietst. De tafelgasten waren zichtbaar aangeslagen door het verlies. Soms denk je dat je de somberte hebt gelost, maar haalt ze je toch weer in.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234