FILM★★★★☆

Interstellar

Een imposante reis naar de sterren.

Christopher Nolan (‘Inception’, de ‘Dark Knight’-trilogie) heeft het weer eens voor elkaar gekregen: zijn ‘Interstellar’ is een grandioze ervaring – een superambitieus, visueel overrompelend, razend spannend én breinprikkelend sciencefictionepos dat de mystieke grandeur van ‘2001: A Space Odyssey’ combineert met de knetterende actie van ‘Gravity’ en de uitdagende astrofysica van de Carl Sagan-verfilming ‘Contact’.

Om uw pret niet te vergallen gaan we hier niets verklappen over het verhaal, alleen dat het leven op aarde stilaan ten einde loopt – opeenvolgende stofstormen hebben de Verenigde Staten herschapen in een apocalyptische, verdroogde prairie – en dat er een uitweg in de richting van de sterren dient te worden gezocht.

Om maar meteen naar de grootste verdienste van ‘Interstellar’ te springen: geholpen door oogstrelende visuals (de bevroren wolken!) en de bezwerende elektronische orgelmuziek van componist Hans Zimmer (die hoorbaar naar Philip Glass’ soundtrack voor ‘Koyaanisqatsi’ heeft geluisterd), slaagt Nolan er geregeld in om een magisch ‘Space... the final frontier’-gevoel op te roepen – het gevoel dat ook u misschien weleens ervaart als u ’s nachts op uw rug in het gras naar het ontzagwekkende uitspansel ligt te turen.

Op het moment dat het verkenningsschip – met niemand minder dan Matthew McConaughey achter de stuurknuppels – de aardatmosfeer verlaat en het kosmische zwart inzoeft, eindbestemming onzeker, retourticket niet gegarandeerd, ervoeren wij tegelijk angst en verwondering – voelden de eerste ontdekkingsreizigers zich ook zo toen ze het ruime sop kozen?

Nolan werpt zich met ‘Interstellar’ opnieuw op als de grootmeester van de slimme blockbuster: avontuurlijke epossen die u de adem afsnijden en die u voor een poosje uit de dagelijkse realiteit weghalen, maar tegelijk uw hersenkwabben durven te prikkelen. Vooral de notie dat de astronauten het voortwentelen van de tijd anders ervaren dan de achterblijvers op aarde, waardoor McConaughey er na 23 jaar nog geen spatje ouder uitziet terwijl zijn 10-jarige dochtertje plotseling het lijf heeft van de bloedmooie Jessica Chastain, vonden wij bijzonder intrigerend.

Een gaaf meesterwerk is ‘Interstellar’ wel niet geworden: zeker in de tweede helft neemt het platte sentiment het al te vaak over van het ‘To infinity, and beyond!’-gevoel, en in sommige scènes krijgen we zo veel informatie omtrent zwaartekracht, kwantumtheorie en wormgaten te verwerken dat zelfs Stephen Hawking ervan zou duizelen. En toch zouden wij deze unieke trip doorheen het ‘rijk van wat we nog niet weten’, zoals iemand het in de film zo mooi zegt, voor geen goud ter wereld gemist willen hebben. Springt u mee aan boord?


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234