'Eigenlijk is de rode draad in mijn interviews steeds dezelfde: hoe maken mensen iets van hun leven?' Beeld Belgaimage
'Eigenlijk is de rode draad in mijn interviews steeds dezelfde: hoe maken mensen iets van hun leven?'Beeld Belgaimage

40 jaar 'Tros TV Show'Ivo Niehe

Ivo Niehe: ‘De flair om binnen een half uur iets wezenlijks uit iemand te krijgen, kun je niet aanleren’

Met een reeks best of-uitzendingen kijkt de Nederlandse tv-grootheid Ivo Niehe (74) terug op de 40 jaar dat zijn geesteskind, de ‘TV Show’, nu al loopt. De grootmeester van het portretterende interview over de methode-Niehe: ‘Eigenlijk is de rode draad in mijn interviews steeds dezelfde: hoe maken mensen iets van hun leven? Dat is namelijk best een kunst.’

Meteen een vraag van Ivo Niehe voor de lezer: weet iemand met wie graaf Charles Spencer, de broer van wijlen prinses Diana, belde nadat Niehe een aanvraag voor zijn ‘TV Show’ bij hem had ingediend? De presentator keek deze herfst de beelden van de ontmoeting terug. Spencer gaf na de dood van zijn zus onverbloemd de pers de schuld.

IVO NIEHE «Ik merkte op verrast te zijn te mogen binnenkomen, gezien zijn ambivalente relatie met de pers. Hij had een Nederlandse vriend gebeld, antwoordde hij. Die had hem gezegd dat ik te vertrouwen ben. Ik zou er zo graag nog achter komen wie die vriend is geweest. Hij heeft me een groot plezier gedaan.»

Het spitwerk in het archief was onderdeel van Niehes recentste project: een serie die stilstaat bij het 40-jarige bestaan van zijn geesteskind, de ‘TV Show’. De presentator stelde een compilatie samen van de indrukwekkendste ontmoetingen en vulde die aan met nieuwe interviews.

– Stemde het weemoedig om al die jaren werk te zien passeren?

NIEHE «Zeker, ja. Ik heb mijn hele leven het gevoel gehad dat ik bezig was met het schrijven van het voorwoord. Hoogstens werd het tijd voor hoofdstuk 1. Sinds ik de 70 ben gepasseerd, is dat anders. Het besef dat er ook een einde is, heb ik nooit meegedragen, maar dringt nu door.»

– Hoe uit dat zich?

NIEHE «In haast. Ik heb nog acht plannen waarvan ik dit jaar wil weten of ze gaan werken of niet. Voor het theater, maar ook een podcast. Die gaat trouwens zeker door, heet ‘Het derde leven’ en gaat over een onderschat maatschappelijk probleem: het bestaan als het werk wegvalt. Dat idee ontstond toen ik een gepensioneerde CEO van een multinational sprak. Hij had het ontzettend moeilijk met zijn lege agenda. Of die beroemde fotograaf – ik zal zijn naam niet noemen – die zei: ‘Zonder het werk ben ik mijn identiteit kwijt.’»

– Zou u zonder het werk kunnen?

NIEHE «Dat wordt moeilijk. Ik weet niet wat het is om níét te werken. Soms hunker je heus even naar rust, maar volgens mij is voor mij de truc te blijven proberen samen met andere mensen iets moois te maken.

»Maar ik ben wel zuiniger op mezelf. Voorheen vlogen we voor tien minuten met David Bowie naar Canada. Dat doe ik niet meer. We hadden laatst de moeder van Tesla-baas Elon Musk te pakken. Voor zo iemand zou je normaal gesproken meteen het vliegtuig naar Los Angeles pakken. Nu werd het een videogesprek. In dat opzicht is mijn eerzucht wel iets minder. Ik hoef niet meer zo nodig bij iedereen naar binnen.»

– Terwijl u bekendstond om uw interviews bij de groten der aarde thuis. U zei daarover: ‘Of er een tuinkabouter staat of welke kleur de bank heeft, zegt meer dan duizend woorden.’

NIEHE «Dat is zo. Los van het voyeuristische element dat er natuurlijk ook in zit, want ik ben zelf ook nieuwsgierig hoe iemand woont. Maar ook dat is minder geworden.

»Ik weet nog dat we Edward Heath, de voormalige premier van Groot-Brittannië, thuis bezochten. De butler deed open en zei: ‘U mag overal filmen, behalve in de kamer daar links.’ Ik dacht niet lang na en zei tegen de geluidsman: ‘Probeer het microfoontje nou in de keuken bij hem op te spelden en zorg ervoor dat het niet meteen vastzit. Dan hebben we alle tijd voor die kamer links.’ De geluidsman heeft minutenlang staan klungelen, genoeg voor de juiste shots. Ik zag daar niets bijzonders, pas veel later begreep ik het allemaal. Na zijn dood verschenen er beschuldigingen van allerlei pedofiele zaken. Volgens mij wezen de foto’s in de lijstjes in die kamer ook in die richting. Kijk, dat soort trucs haal ik op deze leeftijd niet meer uit.»

– Hoe is het gelukt om 40 jaar op het scherm te blijven?

NIEHE «Dat ligt aan de bazen. Zij hebben altijd vertrouwen gehouden. De ‘TV Show’ was nooit een duur programma en de cijfers waren altijd goed. Ik laat de hond weleens uit en dan word ik toegesproken door dertigers en veertigers. Die zeggen: ‘Ach, wij keken vroeger in pyjama al naar u.’ De jongere doelgroep heeft geen idee wie ik ben, maar er is een hele generatie met het programma opgegroeid.

»En ook belangrijk: heel veel zelf doen. Ik bemoei me met alles. De ‘TV Show’ is mijn handtekening. Ik zie mezelf niet als presentator, veel meer als programmamaker.»

– En daarmee ook minder een journalistieke interviewer?

NIEHE «Nou, dat gaat wel steeds beter, hoor.

»Ik hoor je lachen, maar het is wel waar. Ik zag ook gesprekken uit mijn eerste jaren terug: met dat niveau kom je nu niet meer weg.»

– Wat was er dan mis?

NIEHE «Ik had totaal geen ervaring, wilde graag een talkshow doen en kende de juiste trucs om de kijker erbij te houden. Maar als je ziet hoe dat ging! Dan maakte ik mezelf lid van ‘The A-Team’ en sprong zogenaamd uit een helikopter. Of ik zette een olifant aan een parkeermeter in de studio. Wel verrassend, maar met een goed interview had dat niets te maken. Vroeger was ik ook een aartsvoorbereider – ik wist bij wijze van spreken hoeveel klontjes suiker iemand in de thee wilde. De laatste jaren vraag ik me af wat ik nu écht van die persoon wil weten en ga met hoogstens vijf vragen op pad.

»Ischa Meijer vertelde eens alleen maar vragen te stellen om meer over zichzelf te weten te komen. Dat begrijp ik nu. In serieuze interviews over de belangrijke zaken in het leven merk ik dat ik steeds meer bezig ben iets van dat grote mysterie te achterhalen. Eigenlijk is de rode draad in mijn interviews steeds dezelfde: hoe maken mensen iets van hun leven? Dat is namelijk best een kunst.»

– Wat zijn volgens u nog meer lessen voor een goed interview?

NIEHE «Belangrijker dan welke vraag dan ook is: ben je iemand aan wie je gesprekspartner bereid is iets te vertellen? Dat heeft te maken met het gevoel dat je overbrengt als je ergens over de drempel stapt.»

– En dat gevoel is niet te trainen?

NIEHE «De flair die je moet hebben om binnen een half uur toch iets wezenlijks uit iemand te krijgen, kun je niet aanleren, nee. Mijn ontmoeting met de Engelse parlementsvoorzitter John Bercow vorig jaar is een goed voorbeeld. Bij binnenkomst was het als oude vrienden die elkaar weer tegenkwamen. Wanneer je allebei denkt: dit kan weleens iets worden, dan wórdt het ook leuk.»

– U zei eerder over uw stijl: ‘Ik ben een nette man, met een net gezin, die een net programma maakt.’

NIEHE «Mijn baldadige kant bewaarde ik voor het theater. Maar op tv vind ik mezelf inderdaad een heel nette man. (Stilte) Dit wordt wel een aardige quote: ik vind ook dat ik een enorm verantwoordelijkheidsgevoel heb ten opzichte van de gast. Dan kun jij zeggen: ‘Maak het zo iemand eens moeilijk.’ Maar wat bereik je daarmee? Het heeft weinig zin om tegen Barbra Streisand te zeggen dat je die nieuwe cd een stuk minder vond, hoor.»

– Het interview met Bercow werd genomineerd voor de Sonja Barend Award en in oktober kreeg u een Televizier Oeuvre Award, een prijs die eerder alleen Willem Duys, Mies Bouwman en Linda de Mol hebben gekregen.

NIEHE «Daar doe je het natuurlijk niet voor, die prijzen. Ik kan niet genoeg benadrukken: de grootste prijs is dat ik al 40 jaar naar eigen inzicht een programma op primetime mag vullen.»

– Relativeert u nu uw eigen verdienste om te voorkomen dat er nog eens ophef ontstaat zoals na die keer toen u in een uitzending van ‘Pauw & Witteman’ uw theaterpremière in Parijs ‘unaniem een belachelijk groot succes’ noemde?

NIEHE «Daarbij waren een aantal dingen heel raar. In de eerste plaats ging het om theater. Dat is niet mijn werk, maar mijn hobby. Het voelde alsof ik ’s ochtends een fiets in handen kreeg en ’s middags een etappe in de Tour de France won. Dé fout die ik maakte, was dat ik niet duidelijk vermeldde dat het grote succes niet zozeer door mij kwam als door Ellen ten Damme. Die zong in de voorstelling ‘Les grands boulevards’ van Yves Montand, terwijl ze op haar handen liep. Ik hoor het gejuich nóg. Dat de pilaren van het Mogador bleven staan was een wonder.

»Als me weer zoiets zou overkomen, kan ik dat enthousiasme vast opnieuw niet beteugelen. Dat woord ‘belachelijk’ gebruikte ik niet voor niets. Ik kon er met mijn verstand niet bij. 1.700 man, anderhalf uur in het Frans. Het is nog steeds één van de mooiste avonden van mijn leven.»

– Mijn vraag was meer: beïnvloedt zoiets de manier waarop u nu over uw eigen prestaties praat?

NIEHE «De gun-factor in dit land is heel breekbaar. En op een wonderlijke manier is er de laatste jaren – je constateerde het al – toch een soort kentering gekomen. Ik voel me absoluut gewaardeerd en ben eigenlijk heel gelukkig. En dat mijn werk aanslaat, draagt daar voor mij absoluut aan bij.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234