Jacques 70 Beeld VRT
Jacques 70Beeld VRT

Televisie★★★☆☆

‘Jacques 70’ op Eén: blijkbaar heeft het maar een haar gescheeld of we hadden Vermeires 70ste verjaardag helemaal níét gevierd

Dat Jacques Vermeire zomaar zijn achtste decennium ingegleden is, zich daarbij bevindend op een praalwagen waaraan het verzamelde televisiewezen zich altegader een zakbreuk stond te trekken, is bij dezen een feitje waar slechts enkelingen zonder scherm in huis nu nog geen weet van hebben. Het vervelende is dat die zonderlingen daarbij nimmer hun ongelijk bewezen zagen. Voor ik het vergeet: er bestaan ook zonderlingen mét een televisie.

Steven Van Herreweghe vatte die overvloed aan televisionele feestelijkheden ter ere van Vermeire samen als ‘een feestmaand’. Het klonk ironisch bedoeld, zoals wel vaker bij Van Herreweghe, maar het beoogde effect bleef deze keer uit. Zo gaat dat als ironische overschatting iets te dicht bij de werkelijkheid landt. ‘Dat heeft je manager goed geregeld,’ voegde Van Herreweghe er nog aan toe, waarbij je nog eens hetzelfde kon opmerken.

De openbare omroep was dan wel de allerlaatste om Vermeire te fêteren, dat staaltje van schromelijke traagheid werd ruimschoots goedgemaakt door hoe uitgebreid ‘Jacques 70’ zomaar een beloop mocht nemen op zondagavond. Een rist sprekers was bereid bevonden om in eigen naam hun dankbaarheid en bewondering jegens Vermeires carrière te komen uiten. Desnoods doorgestraald per videoboodschap, een medium waartoe zowel bevriende zakenlui als Gert Verhulst als premier Alexander De Croo hun toevlucht namen. Een deel van de lijfelijk aanwezige oratoren, zij die net als Vermeire in de comedy hun broodwinning zoeken, deden dat in de vorm van een zogeheten roast, waarbij het feestvarken tijdens de eigen viering en voor het aansnijden van de taart eerst nog verbaal aan het spit geregen wordt. In alle goede luim uiteraard. Zelfspot is Vermeire gelukkig zo bekend als de catalogus van Ragazzi dat eertijds was. Ooit verdiende hij namelijk ook daarmee zijn geld. Dat heette toen ‘De drie wijzen’.

Met Marijn Devalck. Beeld VRT
Met Marijn Devalck.Beeld VRT

Het viel op dat elke roast toch onveranderlijk uitmondde in een verplicht stukje schmaltz waarin de comedian in kwestie na gedane beledigingen alsnog schoorvoetend zijn of haar bewondering voor Vermeire moest bekennen. Het respect van Kamal Kharmach voor Vermeires zakelijke talent – het laat zich enigszins vergelijken met de aanleg die een pitbull heeft voor open bijtwonden – kon ik nog makkelijk plaatsen, rekening houdend met ’s sprekers nevenfunctie als docent bedrijfseconomie, maar in het geval van Xander De Rycke, die me dunkt toch een soortement bestaansreden heeft gevonden in zijn knusse positionering bezijden de belangstellingssfeer van de mainstream, voelde die geportretteerde bewondering al bevreemdender. Dat De Rycke overvloedig onderstreepte hoezeer hij vooral geen uitstaans had met het verzamelde oeuvre van Vermeire, speelde misschien mee. Een loze gedachte zijdelings: hoever sta je nog bezijden de mainstream als je op zondagavond op Eén te zien bent?

Naast zijn neus voor zaken, die opvallend genoeg bijna vaker bezongen werd dan zijn bijdrage aan de binnenlandse komische canon, loofden meerdere sprekers ook Vermeires standvastigheid ondanks wat tussen de lijnen door alleen maar begrepen kon worden als een mensonterende karaktermoord, georkestreerd door de media. ‘De pers heeft u kapot willen maken,’ overtrof een tegen dan al schier betraande Van Herreweghe zichzelf tijdens zijn afrondende lofdicht, waarbij ik het gevoel kreeg dat het klaarblijkelijk maar een haar gescheeld had of we hadden de 70ste verjaardag van Jacques Vermeire helemaal níét gevierd. Laat staan als onderhavig zenderoverschrijdend en meerdaags evenement. Ik kwam er niet uit of Van Herreweghe het met die uitval nu had over de neuzen die doorheen de jaren in print opgehaald werden voor Vermeires veelal plastische vorm van humor, of over de overmatige aandacht die het privéleven van Vermeire geruime tijd genoot toen dat nog voedingsbodem bood voor allerhande bacterieculturen die hun bestaan eveneens in druk laten opmerken.

Ik, die me ook weleens in het geschreven woord pleeg uit te drukken, voelde bij het aanschouwen van het archiefmateriaal in ‘Jacques 70’ alleszins zelfs jaren na dato maar zelden een gedachte opborrelen als ‘onbegrijpelijk dat dát nu niet ernstig genomen werd destijds’. Tegen het einde aan kreeg ik zelfs een beetje het idee dat De Televisie, een instituut dat je na enkele neuten gerust als vergaarbak én verspreider van brede cultuur kunt beschouwen, met deze gedurige viering van Jacques Vermeire misschien zelf ook een bepaalde periode trachtte af te ronden. Zulke sentimenten, merkte ik tegelijk, weerhielden me er anders ook niet van om een 70-jarige de feestelijkheden te zijner ere toch te gunnen. Meer nog: van mij mag Jacques Vermeire binnen pakweg tien jaar zelfs 80 worden. Ik neem aan dat ik wel zal vernemen wanneer het zover is.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234