Jake Clifton (links) en Robert Hendry-Freegard (rechts) Beeld Humo
Jake Clifton (links) en Robert Hendry-Freegard (rechts)Beeld Humo

'the puppet master'overgeleverd aan frankrijk

Jake, de zoon van Sandra Clifton, slachtoffer van de Puppet Master: ‘Mijn moeder is jarenlang door hem gehersenspoeld’

Ons land heeft maandag de Britse oplichter Robert Hendy Freegard, alias de Puppet Master uit de gelijknamige Netflix-reeks, aan Frankrijk overgeleverd. Al sinds 1993 manipuleert hij vrouwen door hen te verleiden, geld af te troggelen en te dwingen voor hem te werken. Eind augustus werd de Britse Sandra Clifton (49) in een Frans dorpje uit zijn klauwen bevrijd, op 2 september werd Freegard aangehouden in België. Of Clifton ooit weer de oude wordt, is niet zeker, zegt haar zoon Jake. ‘Ze is jarenlang gehersenspoeld. Zijn waarheid was haar waarheid.’

Ayfer Erkul

Toen Jake Clifton zijn moeder eind augustus voor het eerst in tien jaar terugzag, herkende hij haar nauwelijks. Voor hem, aan het hek van een verwaarloosd huis, stond niet de opgewekte Sandra Clifton uit zijn kindertijd, maar een slonzige vrouw die hem argwanend aankeek. Uit een kennel achter haar klonk het gejank van tientallen honden. Het was hartje zomer in het dorpje Vidaillat, in het midden van Frankrijk, maar Sandra rilde: ze was bang dat Robert Hendy-Freegard plots zou opduiken. Hij had haar de afgelopen jaren slechts enkele keren bezocht, om te controleren of ze de hondenfokkerij wel goed runde. Maar hij hield haar vanuit Groot-Brittannië in zijn greep: hij stuurde voedselpakketten en hondenbrokken voor de 29 beagles, zodat ze niet naar het dorp moest en niet met andere mensen moest praten. Het huisje stond op een groot, afgesloten terrein, de dorpelingen zagen haar alleen als ze de honden uitliet. Ze had wel een gsm, maar ze mocht enkel Freegard bellen. Het kwam niet bij haar op om een ander nummer te vormen. De psychologische dwang en de manipulatie waren zo groot dat ze doodsbang was voor Freegard, maar tegelijk ook onvoorwaardelijk geloofde dat hij haar beschermde.

JAKE CLIFTON «Ze leidde een erg eenzaam bestaan, afgezonderd van de dorpelingen. Ze was net een kluizenaar. Het toilet in het huis was kapot, de septische tank was vol. Maar Freegard had gezegd dat hij geen geld had om die te laten legen, ze moest haar gevoeg maar in een emmer doen. Toen ik vroeg of ze mee terug naar Engeland wilde, aarzelde ze. Ze was ervan overtuigd dat de buren onder invloed van Freegard stonden en hem zouden briefen als ze iets deed wat hij haar had verboden.»

HUMO Freegard kwam slechts af en toe langs. Waarom is ze niet gewoon weggegaan?

JAKE «Ze had geen geld, ze sprak geen Frans, ze had geen internet of tv, en ze wist niet waar ze was in Frankrijk. Ze was emotioneel murw geslagen en geïndoctrineerd. Freegard had haar toen al twaalf jaar in zijn macht, en hij had haar wijsgemaakt dat de hele wereld tegen hen was: haar kinderen, haar ex-man, haar vrienden. Hij had haar uit Engeland meegenomen naar Frankrijk en haar daar achtergelaten met 29 honden. Dat was een uitgekiend plan: ze kon niet zomaar vertrekken en de honden in de steek laten. Hij gebruikte haar als slavin, zij moest de hokken schoonmaken en de dieren voederen, maar de inkomsten van de hondenfokkerij gingen volledig naar hem. Soms kwam hij langs om enkele honden mee te nemen en te verkopen.»

HUMO Je moeder wilde de afgelopen tien jaar niets met jou of je zus te maken hebben. Ze vertrok met Freegard en pas na lang zoeken vonden jullie haar terug in Frankrijk. Waarom wilde ze nu wel contact?

JAKE «Ze was al zo lang alleen. Dat knaagde echt, denk ik. Maar de precieze reden ken ik niet. Mijn moeder is nog niet voldoende genezen om erover te vertellen.»

‘Mijn moeder was midden dertig en had twee puberkinderen. Na een reeks mislukte relaties was ze op zoek naar stabiliteit.’ (Foto: Sandra Clifton met kinderen Sophie en Jake.) Beeld rv
‘Mijn moeder was midden dertig en had twee puberkinderen. Na een reeks mislukte relaties was ze op zoek naar stabiliteit.’ (Foto: Sandra Clifton met kinderen Sophie en Jake.)Beeld rv

De perfecte man

HUMO Jij leerde Freegard kennen in 2011, toen hij de nieuwe vriend werd van je moeder. Wat vond je van hem?

JAKE «Ik was 13 en mijn zus Sophie 15 toen hij in ons leven kwam. Mijn moeder was toen al enkele jaren gescheiden. Ze had ene David leren kennen via een datingsite. In het begin belden ze elke dag, daarna gingen ze enkele keren op date en plots, na heel korte tijd, woonde hij al bij ons in.

»Ik had toen al weinig op met hem. Ik was dol op mijn vader, niemand kon tippen aan hem, zeker niet de nieuwe vriend van mijn moeder. Hij zei dat hij David Hendy heette en vond zichzelf nogal een bigshot. Hij schepte op over zijn job in de media, en dat hij kampioen was in het verkopen van advertentieruimte aan grote bedrijven. Hij zei ook dat hij een succesvolle autohandelaar was. Maar ik heb hem geen dag zien werken. Soms vertrok hij uit huis, maar enkele uren later was hij dan al terug. Hij blufte ook dat hij geen geld nodig had en dat hij rijk was, maar hij reed wel rond in een oude Volkswagen.»

HUMO Maar je moeder trapte erin?

JAKE «Mijn moeder was midden dertig en had twee puberende kinderen. Ze was op zoek naar stabiliteit na haar scheiding en een reeks mislukte relaties. Ze was dolverliefd op Freegard. Hij ging heel vernuftig te werk, hij leek de perfecte man. In het begin overlaadde hij haar met complimenten en cadeautjes om haar voor zich te winnen. Eén keer kwam hij thuis met een gloednieuwe Audi met een grote strik errond: een verjaardagscadeau voor mijn moeder. Mama was dolblij, ze had nooit een nieuwe auto gehad. Later bleek dat hij enkel de aanbetaling had gedaan en een autolening had afgesloten op mijn moeders naam. Langzaam maar zeker wist hij onder haar huid te komen. Ze ging niet meer op stap met vriendinnen omdat Freegard dat niet graag had. Hij was de enige met wie ze nog sprak.

»Gaandeweg veranderde ook haar houding tegenover ons: ze was altijd een milde moeder geweest, maar ze werd steeds vaker boos. Vaak zonder reden. Eén keer beschuldigde ze me ervan dat ik een armband had gestolen die ze van Freegard had gekregen. Freegard hield zich van den domme, hij haalde achter haar zijn schouders op en rolde met zijn ogen alsof hij wilde zeggen: ‘Wat kraamt ze nu weer uit!’ Mama werd ook eens heel boos omdat ik zogezegd tegen haar had gelogen. Freegard had gezegd dat ik homoseksueel was, wat niet klopte, maar ze geloofde hem. Ze belde mij om vijf uur ’s ochtends op toen ik bij mijn vriendin logeerde en schold me de huid vol. Die jongen die ik zo vaak meenam naar huis, was dat mijn vriendje misschien? En waarom bleef ik liegen tegen haar? Zelfs toen ik de telefoon aan mijn vriendin doorgaf, geloofde ze me niet.

»Er was altijd boel in huis, ruzies, verwijten. Ik begon mijn leven daar te haten, de stress was onhoudbaar. Soms kwam ik thuis van school en vond ik de buitendeur op slot: ik kon niet meer binnen. De eerste keer dacht ik dat mama zich vergist had, maar het gebeurde nog eens, en daarna nog eens. De laatste keer was ik zo overstuur dat ik probeerde de deur in te beuken. Voor mij was dat de druppel, ik ben toen bij mijn vader gaan wonen. Dat was achteraf gezien jammer, want het paste volledig in Freegards modus operandi: wie hij niet kon controleren, duwde hij weg.»

HUMO Was je boos op je moeder omdat ze jou aan de kant schoof voor Freegard?

JAKE «Enorm. Ik voelde me verraden, rotslecht. Toen ik naar mijn vader verhuisde, verbrak ik alle contact met hen. Later hoorde ik van Sophie, die het er nog twee jaar volhield, dat hij mij en mijn vader voortdurend zwartmaakte. Na een tijd begon ook zij te geloven dat wij niet deugden.»

HUMO In de Netflix-documentaire vertelt je zus dat ze al haar spaargeld, zo’n tienduizend pond, aan Freegard moest geven.

JAKE «Ook het geld dat ze als leerling-kapster verdiende, eiste hij op. ‘Huur’ noemde hij dat. Ze kon in zijn ogen niets goed doen, vertelde ze me.»

HUMO Jij gaf je moeder de schuld. Had je dan niet door dat Freegard achter de pesterijen zat?

JAKE «Af en toe merkte ik wel dat hij niet deugde. Eén keer waren de hakken van mijn schoenen versleten. ‘Kom, dat maak ik wel even,’ zei hij, en hij spijkerde stukjes ijzer op de hak. ‘Zodat je leert je schoenen niet zo snel kapot te maken,’ grijnsde hij. De volgende dag op school was het geklikklak tot ver te horen en werd ik door iedereen uitgelachen: dat kwam hard aan. Toen ik hem dat vertelde, lachte hij uitbundig. Later vertelde Sophie me dat niet mama maar Freegard de deur op slot had gedaan en dat niemand die mocht opendoen, hoe hard ik er ook op stond te bonzen.

»Er waren nog wel andere tekenen, maar daar sloegen wij als pubers geen acht op. Hij was heel vaag over zijn verleden. Hij gaf geen cent uit aan huur, leefde van mama’s geld, en die ene keer op vakantie zei hij tegen haar wat ze allemaal moest kopen. Voor hem natuurlijk.»

HUMO Je vader had na de scheiding nog een goede relatie met je moeder. Kon hij niet tot haar doordringen en haar doen inzien dat ze werd gemanipuleerd?

JAKE «Freegard had papa als eerste uit de weg gewerkt door hem zwart te maken bij mama. Mijn vader vond hem maar niets, maar ja: hij was de ex. Freegard overtuigde mama ervan dat papa alleen maar jaloers was op hun leventje samen.»

HUMO In 2014 vertrokken Freegard en je moeder uit het huis.

JAKE «Ze werden eruit gezet! Mijn vader, die nog een deel van de hypotheek afloste, had klacht ingediend tegen Freegard. Hij wilde niet meer dat die man, die niets betaalde en zijn kinderen had vervreemd van hun moeder, in het huis bleef wonen. Nadat ze waren vertrokken, ontdekten we dat ze al maanden de hypotheek niet meer betaalden en dat andere facturen zich in huis hadden opgestapeld. Ze hadden hun koffers gepakt en waren verdwenen.»

Schuilen voor het IRA

Pas na het vertrek ontdekten Jake, Sophie en vader Mark Clifton dat de man die zich uitgaf voor David Hendy eigenlijk Robert Hendy-Freegard was, een meesterbedrieger die al twintig jaar mensen geld afhandig maakte, manipuleerde en bedreigde. In 1993, hij was toen amper 22, maakte Freegard zijn eerste slachtoffers. Hij raakte bevriend met drie studenten aan een landbouwfaculteit, twee vrouwen en een man, en wist hen over te halen om samen met hem onder te duiken. Hij was een undercoveragent van de Britse inlichtingendienst MI5, zei hij, en hij was ingezet om aan de universiteit slapende cellen van het IRA (Iers Republikeins Leger, red.) op te sporen. Maar hij was ontmaskerd, en daardoor kwam ook het leven van zijn vrienden in gevaar. Freegard maakte handig gebruik van de angst die op dat moment in Groot-Brittannië heerste: het IRA pleegde al jaren aanslagen met bommen en overal in het land vielen doden. Freegard nam de drie studenten mee naar Sheffield, op twee uur rijden, waar ze in een krap appartement moesten ‘schuilen’ voor het IRA. Ze verbraken ieder contact met hun familie en vrienden. Sarah Smith, één van de drie, vertelde later dat ze echt geloofden dat hij een MI5-agent was die hen zou beschermen tegen het IRA. ‘Hij wist alles over mij. Hij kende het bedrag op mijn bankrekening, wist dat ik een trust fund had. Ik dacht: met die kennis kan het niet anders dan dat hij een geheim agent is. En trouwens, hoe moest ik weten hoe een MI5-agent eruitzag?’

De studenten moesten werken in cafés en snackbars en hun geld afgeven aan Freegard. Als ze weigerden, mishandelde hij hen – op een keer sloeg hij één van de vrouwen enkele tanden uit. Ze mochten amper naar buiten en konden geen nieuwe vrienden maken. Freegard dwong de twee studentes ook tot seks. Eén van hen kreeg later twee dochters van hem. Sarah Smith gaf hem het geld van haar trust fund. Intussen kocht Freegard een BMW, een Aston Martin en een Rolex-horloge. Met het geld van de studenten ging hij ook op zoek naar andere vrouwelijke slachtoffers. Zo troggelde hij een secretaresse al haar geld af, en toen dat niet genoeg was, haalde hij haar over om leningen aan te gaan bij de bank. Ze was net getrouwd, maar scheidde kort nadien en Freegard dwong haar om buiten te slapen, op een bankje in het park. Een kinderpsychologe uit Amerika maakte hij wijs dat ze was gerekruteerd als spion en dat hij tienduizenden dollars nodig had voor haar opleiding: hij was te weten gekomen dat haar stiefvader de lotto had gewonnen en rook geld.

Freegard liep tegen de lamp toen hij zijn verleidingstrucs uitprobeerde bij een jonge advocate. Ze merkte dat hij haar bankrekening had geplunderd en ging naar de politie. Na een spectaculaire operatie, waarbij Scotland Yard samenwerkte met de FBI en de ouders van het Amerikaanse slachtoffer, werd Freegard gevat. Pas toen, na bijna tien jaar, werden Sarah Smith en de andere slachtoffers uit zijn greep bevrijd.

De speurders waren verbijsterd: zo’n vernuftige manipulator hadden ze zelden gezien. In 2005 werd Freegard veroordeeld tot levenslang voor twee ontvoeringen, tien gevallen van diefstal en acht gevallen van zwendel. Het einde van het rijk van de marionettenspeler, juichte de Britse pers. Maar dat was het niet. Freegard ging in beroep en kon de rechter overtuigen dat er van ontvoering geen sprake was omdat zijn slachtoffers uit vrije wil meereisden. Zijn straf werd verlaagd tot negen jaar en in 2009 kwam hij vrij. Twee jaar later ontmoette hij in Berkshire Sandra Clifton, zijn laatste slachtoffer.

HUMO Jake, googelden jullie Freegard nooit toen jullie nog inwoonden bij jullie moeder?

JAKE «In het begin kenden we zijn familienaam niet, die wilde hij niet zeggen. Als ik ernaar vroeg, wimpelde hij me af. Die ene keer dat we met zijn allen op vakantie waren, in Spanje, deed hij alles om te voorkomen dat we zijn paspoort zagen. Daar sta je niet bij stil als puber, geen enkel kind denkt dat zijn moeder een meestermanipulator in huis heeft gehaald, laat staan een veroordeelde psychopaat. We wisten dus niet eens wíé we hadden moeten googelen. Later zei hij dat hij David Hendy heette, maar die naam leverde niets verdachts op. Pas toen mijn vader zocht op de combinatie ‘David Hendy’ en ‘con man’ vonden we de artikels over zijn rechtszaak en zijn vroegere slachtoffers. Toen werden we pas echt bang: zou hij mama ook jarenlang van hot naar her meenemen en haar dwingen voor hem te werken?»

HUMO Hadden jullie nog contact nadat ze was vertrokken?

JAKE «Heel af en toe belde ze, steeds met een onbekend nummer. Maar tijdens die gesprekken was ze nooit geïnteresseerd in mij. Ze vroeg nooit hoe mijn dag was geweest of hoe het op school was. Ze zei wel dat ze een auto voor mijn vaders deur had zien staan en of ik wist van wie die was. Ze was dus door de straat gereden maar had niet de moeite genomen om aan te kloppen? Ik begreep al snel dat die telefoongesprekken Freegards idee waren, bedoeld om zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Misschien wilde hij wel weten of mijn vader plots veel geld had en een nieuwe auto had gekocht? Ze belde soms ook naar vroegere vrienden en vroeg hun om geld. Af en toe kreeg ik vreselijke berichten van mijn moeder. Ze zei dat ze me zou onterven, dat ik een verschrikkelijke persoon was, dat ze niets met mij te maken wilde hebben. Later kwam ik te weten dat Freegard die sms’jes had gestuurd.»

‘Het toilet was kapot, de septische tank was vol. Maar Freegard zei dat hij geen geld had om die te laten legen: mama moest haar gevoeg maar in een emmer doen.’ (Foto: het huis in Frankrijk waar Sandra Clifton werd aangetroffen.) Beeld Bruno Barlier
‘Het toilet was kapot, de septische tank was vol. Maar Freegard zei dat hij geen geld had om die te laten legen: mama moest haar gevoeg maar in een emmer doen.’ (Foto: het huis in Frankrijk waar Sandra Clifton werd aangetroffen.)Beeld Bruno Barlier

Begrafenis

HUMO In die periode, in volle covidtijd, stierven kort na elkaar de ouders van je moeder. Wilde ze daarvoor niet terugkomen?

JAKE «Neen. Toen haar vader stierf, belde ik haar maar ze nam niet op. Ik stuurde berichtjes. Ik kreeg een antwoord terug: ‘You are gay.’ Begrijpe wie kan. Mijn moeder was enig kind, mijn grootvader aanbad haar. Maar ze is niet naar zijn begrafenis gekomen. Toch heeft mijn grootmoeder tot haar dood nooit de hoop opgegeven dat ze haar dochter zou terugzien. Ze sprak heel graag over haar. Ze loog ook als het over haar ging: op mijn verjaardag zei ze bijvoorbeeld dat mijn moeder had gebeld, omdat ze wist dat ik dan blij zou zijn. Maar mijn moeder heeft mij nooit gebeld op mijn verjaardag.»

HUMO Je grootouders lieten een huis na aan hun dochter.

JAKE «We wisten dat we dat huis onmiddellijk moesten beschermen tegen de tentakels van Freegard. Mijn grootouders waren geen rijke mensen, alles waarvoor ze hadden gewerkt zat in dat huis. Ik trok naar de rechter met de vraag of het huis in een trust kon worden ondergebracht. Zo’n rechtszaak is niet evident: ik was nog maar 21 jaar en moest me helemaal inwerken in de materie.»

HUMO Daagde je moeder ook op?

JAKE «Vanwege covid gebeurde alles via een digitale verbinding. Toen ze in beeld kwam, was haar gezicht bijna volledig bedekt. Ze had een hoed op en had haar sjaal over haar gezicht getrokken. Veel zag ik niet, maar ik merkte wel dat ze ouder was geworden. En ik was bezorgd: verborg ze iets? Fysiek geweld misschien? Het was ook niet duidelijk waar ze zich op dat moment bevond.

»De rechter zei al vrij snel dat mijn zaak geen kans maakte: er was geen legale manier om mijn moeders erfenis tegen haarzelf te beschermen. Zij zou het huis krijgen. Wat we vreesden, kwam ook uit. Achteraf bleek dat, terwijl mijn moeder in ellende leefde in Frankrijk, Freegard zelf doodleuk in het huis van mijn grootouders was gaan wonen.»

‘Ook mijn zus Sophie moest al haar spaargeld afgeven, én alles wat ze als kapster verdiende. ‘Huur’, zo noemde Freegard dat.’ (Foto: Sophie en Jake Clifton.) Beeld The Times Magazine / News Licensing
‘Ook mijn zus Sophie moest al haar spaargeld afgeven, én alles wat ze als kapster verdiende. ‘Huur’, zo noemde Freegard dat.’ (Foto: Sophie en Jake Clifton.)Beeld The Times Magazine / News Licensing

HUMO Het was dankzij de Netflix-documentaire, waarin jullie ook getuigen, dat jullie haar uiteindelijk op het spoor kwamen.

JAKE «Ja, de documentaire kwam begin dit jaar uit. Enkele maanden na de uitzending werd Sophie plots gecontacteerd door inwoners van Vidaillat, in Frankrijk. We hadden nog nooit van dat dorp gehoord. Ze zeiden dat ze een vrouw kenden die erg leek op de vrouw in de documentaire. Nu ja, ‘kenden’ was een groot woord: ze zagen haar af en toe in de verte, in haar tuin.

»We wilden zo snel mogelijk naar haar toe, maar we wisten dat ze nog steeds gehersenspoeld was en dat we haar niet zouden kunnen dwingen zich los te maken van Freegard. Ze moest hem uit eigen beweging verlaten. De mensen in het dorp legden voorzichtig contact met haar, en zeiden ons dat mama vroeg of Sophie wilde komen. Sophie trok onmiddellijk naar Frankrijk, maar toen ze daar was, reageerde mijn moeder erg afstandelijk. Ze wilde Sophie zelfs niet binnenlaten. Ze hing voortdurend aan de lijn met Freegard, die haar instrueerde wat ze moest zeggen. Toen wisten we dat Freegard haar nog steeds in de gaten hield en op haar inpraatte. Uiteindelijk keerde Sophie zonder mama terug.»

HUMO Maar daarna belde je moeder jou.

JAKE «Ze was helemaal overstuur, ze zei dat ze beslist had Freegards telefoontjes niet meer op te nemen. Mogelijk had Sophies bezoek toch een bres geslagen in haar gehersenspoelde brein. Ze dacht niet rationeel na, ik denk dat ze helemaal ten einde raad was, daar in dat huis met die honden en niets anders om voor te leven. Ik denk dat ze begon te beseffen dat Freegard niet was wie hij beweerde te zijn. Eindelijk! Ik praatte vier uur lang op haar in, en ten slotte mocht ik komen.

»Diezelfde nacht trok ik naar Vidaillat en ik kwam er tegen een uur of zeven in de ochtend aan. Ik mocht niet naar binnen en kon haar niet meteen meenemen, want dan bleven de honden alleen achter: de dierenbescherming kon die pas drie dagen later ophalen. Intussen bleef ze in haar huisje, en mocht ik van de buren in hun huis slapen. Freegard bleef onophoudelijk bellen, maar mama negeerde hem. De volgende dag, rond de middag, kreeg ik een telefoontje van een anonieme beller die meteen ophing. Twee minuten later rinkelde mijn gsm opnieuw. ‘How’s France, Jake?’ klonk het. Het was Freegard, die door de beltoon van het eerste telefoontje erachter was gekomen dat ik in Frankrijk zat. Hij begon mij meteen de huid vol te schelden en te dreigen met gerechtelijke acties. Ik hing op, maar was bang dat hij snel ter plaatse zou opdagen. De nacht na dat telefoontje sliep ik niet, ik hield de wacht voor het raam. Ik had enkele dorpelingen gevraagd om de omgeving in de gaten te houden. De politie had ook beloofd ieder uur een patrouille te sturen.

»Om vier uur ’s nachts belde mijn moeder. Ze zei dat ze van me hield, maar dat ze met Freegard had gesproken. Die had gezegd dat ik haar en de honden wilde vermoorden. Ik rende naar haar huis en vond haar in de hal. Ze kon niet meer op haar benen staan. Ze zei dat ik haar had vergiftigd. Eén telefoontje van Freegard en ze was opnieuw in zijn macht.»

HUMO Kwam hij zelf ook opdagen?

JAKE «De volgende namiddag, toen de dierenbescherming de honden aan het inladen was en enkele gendarmes een oogje in het zeil hielden, kwam hij scheurend aangereden, nota bene in de Audi die hij mijn moeder cadeau had gedaan. De gendarmes hielden hem tegen en vroegen zijn papieren. Toen hij weigerde, vroegen ze hem uit de auto te stappen. In plaats daarvan gaf hij plankgas en reed hij twee gendarmes omver. Ik stond wat verder op de weg en zag hoe één van hen tegen de motorkap omhoogvloog, met zijn hoofd tegen de voorruit knalde en dan naast de auto viel. Enkele seconden later raasde hij in onze richting. We moesten achter de geparkeerde auto’s springen om niet geraakt te worden.»

HUMO Het vervolg is bekend. Freegard reed richting België en werd enkele dagen later opgepakt. Ons land levert hem over enkele weken hoogstwaarschijnlijk uit aan Frankrijk.

JAKE «Hij zal daar zeker een zware straf krijgen, in Frankrijk lachen ze niet met geweld tegen gendarmes.»

HUMO Komt er ooit nog een rechtszaak voor wat hij je moeder heeft aangedaan, denk je?

JAKE «Er loopt een onderzoek bij het Britse gerecht. Maar eerlijk gezegd geloof ik niet dat daar veel uit zal komen. Mogelijk zal de zaak al verjaard zijn als Freegard zijn straf in Frankrijk heeft uitgezeten. Bovendien is moordpoging tegen een gendarme een duidelijk misdrijf, terwijl er in de Britse wet nogal wat grijze zones zijn rond psychologische dwang en manipulatie. Misschien zal de rechter ook nu zeggen dat ze een volwassen vrouw was, en maar niet had moeten meegaan met Freegard. Eigenlijk mag die man nooit meer vrijkomen, want dan begint hij opnieuw. Ik weet zeker dat hij de afgelopen jaren in Engeland nog andere slachtoffers heeft gemaakt, terwijl hij mijn moeder liet verkommeren in dat dorpje.»

HUMO Is je moeder nog overtuigd van Freegards onschuld?

JAKE (aarzelend) «Ze heeft goede en slechte dagen. Het zal nog lang duren voor ze echt beseft wat ze heeft doorgemaakt. Ze heeft twaalf jaar onder zijn invloed geleefd, hij was haar enige informatiebron, zijn waarheid was haar waarheid. En nu, bijna van de ene dag op de andere, is dat hele verhaal vals. Kun jij je voorstellen dat de wereld waarin je de afgelopen twaalf jaar leefde, niet echt blijkt te zijn? Ik ook niet. Ze zal lang met zichzelf moeten worstelen om eruit te raken. Maar ze is nu tenminste weer bij ons.»

Bekijk hier de trailer:

‘The Puppet Master’, nu te zien op Netflix

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234