null Beeld VPRO
Beeld VPRO

Televisie★★½☆☆

Janine Abbring en Sevdaliza maakten er een ongemakkelijke avond van in ‘Zomergasten’ op NPO 2

Wie op zondagavond naar NPO 2 keek, zag een kwispelend hondje drie uur lang rond een boom rennen. Dat hondje was Janine Abbring, de immer enthousiaste presentator van ‘Zomergasten’. Die boom, onbeweeglijk en raadselachtig, dat was zangeres Sevdaliza.

In haar thuisland Nederland is Sevdaliza geen grote naam. Toch is de zangeres niet zonder reden één van de zes ‘Zomergasten’ van dit jaar, want internationaal bouwt ze al jaren gestaag aan een succesvolle carrière. Haar bezwerende elektronische muziek combineert ze met ambitieuze, surrealistische videoclips en indrukwekkende liveshows. Sevdah Alizadeh, zoals ze volgens haar paspoort heet, is een ondernemer die veel hecht aan autonomie en over ieder aspect van haar kunst grondig nadenkt. Een gast met een visie is altijd een fijne basis voor een ‘Zomergasten’-uitzending, maar kan soms ook leiden tot een hoorcollege in plaats van een interview.

Een hoorcollege, dat was het zondagavond in ieder geval niet. Sevdaliza drukt zich vloeiender uit in beeld en klank dan in woorden, en dat maakt een gesprek van drie uur niet tot de meest gemakkelijke ervaring. Vaak was het gissen naar wat de muzikant nu precies wilde zeggen. Esoterisch gebabbel over ‘vergeldingsdrang’ en ‘diepste diepten’ nam een groot deel van de tijd in beslag, en vaak sprak Sevdaliza zichzelf ronduit tegen. Abbring deed manmoedige pogingen chocola te maken van wat haar gesprekspartner probeerde te vertellen, maar haar vragen naar specifieke situaties of concrete ideeën stuitten steevast op dezelfde antwoorden: ‘Geen idee’, ‘Daar heb ik geen antwoord op’, ‘Dat zou ik nog niet weten’.

Gelukkig waren er nog de fragmenten. Voor een deel waren die voor de hand liggend: een stukje vluchtelingencrisis (Alizadeh vluchtte als kind met haar ouders uit Iran), ronddraaiende soefi-derwisjen (als illustratie voor haar zoektocht naar ‘zingeving’) en cultklassieker ‘Willems kantine’ (om haar Rotterdamse ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit te onderstrepen). De abstractere fragmenten kwamen beter tot hun recht. Een zalige improvisatie door Bobby McFerrin en Richard Bona opende de harten van de kijkers én de twee vrouwen op het scherm, en ook het kunstproject ‘Voir la mer’ van Sophie Call bood een opening tot een wat soepeler conversatie. Hierin kon Sevdaliza eindelijk laten zien wat ze echt in huis had, en stak ze een pleidooi af tegen het samenvatten van mensen in een te eenvoudig verhaaltje, in haar geval ‘het vluchtelingmeisje dat zich ontpopte tot succesartiest’.

Op een gegeven moment kreeg Abbring door dat ze haar gast niet voortdurend hoefde te helpen. Die ontspanning bood lucht: het hondje stond even stil, vleide zich neer aan de voet van de boom, die langzaam ontspande en met de takken begon te ritselen. De abstractie die in veel fragmenten terugkwam, deed ook het gesprek goed. Sevdaliza kreeg een glimlach op het gezicht, spreidde haar benen om haar zwangere buik de ruimte te geven en genoot zichtbaar van haar ideale televisieavond. Het zoekende praten en het in stilte nadenken werden op die momenten minder ergerlijk, prettig juist, zoals ook de spreker zelf de afgelopen jaren de rust in haar leven heeft leren omarmen. Die rust had meer naar voren mogen komen in deze ongemakkelijke aflevering van ‘Zomergasten’, want nu was het vooral een avond van net niet ingeloste beloftes.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234