null Beeld

FILM★★★☆☆

Javier Bardem met grijsgeverfde haren, is in ‘El buen patron’ fantastisch als de perfecte baas met duivelse kantjes

Van Fernando León de Aranoa, met Javier Bardem, Manolo Solo, Almudena Amor en Sonia Almarcha

Erik Stockman

Een grensoverschrijdend geestige Javier.

KOMEDIE ‘El buen patrón’, ‘De goede baas’: de titel van deze fijne satire slaat op Blanco (Javier Bardem), de directeur van een florerend familiebedrijf – zie hem wegscheuren in zijn Jaguar met lederen zetels – waar sinds lang weegschalen worden gefabriceerd. Op het eerste gezicht lijkt Blanco een droom van een baas: tijdens een speech verzekert hij zijn werkvolk, doortrokken van bezieling, dat ze één grote familie vormen. En wanneer hij zich genoodzaakt ziet om dan tóch eens iemand de laan uit te sturen, doet hij dat met zo’n waarachtige snik in de stem en in zulke fraaie bewoordingen (‘We nemen afscheid van zij die uitvliegen, als rupsen die vlinders worden’) dat een mens het bijna een eer zou vinden om door Blanco op de keien te worden gezet.

Maar wacht: dat er in de dialogen meermaals wordt verwezen naar het beroemde onzekerheidsprincipe van Heisenberg – die stelt dat niets is wat het lijkt – is uiteraard geen toeval. Met een welhaast diabolisch genoegen begint regisseur Fernando León de Aranoa (‘Loving Pablo’) het imago van de goede baas te slechten, en wij mogen volop meegenieten. Een bejaarde klusjesman, die net de waterfilter van zijn zwembad heeft gerepareerd, wordt door Blanco na bewezen diensten weggestuurd met hetzelfde wufterige handgebaartje waarmee een koning aan een onderdaan te kennen geeft dat de audiëntie is afgelopen, en wanneer Blanco tijdens een rondleiding in de fabriek zijn hand op de kont van een verse stagiaire legt, zien we in de achtergrond hoe twee arbeiders, die getuige zijn van de onzedige handoplegging, mekaar grinnikend aanstoten: blijkbaar zijn ze op de werkvloer allang vertrouwd met het grensoverschrijdende gedrag van de baas. Vervolgens is het een nóg groter genoegen om het leven van Blanco helemaal uit balans te zien slaan: het bedrijf raakt in moeilijkheden, de stagiaire zint op wraak en een door Blanco aan de dijk gezette werknemer gooit tijdens een protestactie zelfs zijn blote reet in de strijd.

Meer nog dan met die reet dienden wij te lachen met de portier die alles afweet van klinkerrijmen, maar tegelijk wensten we dat de cineast nog wat méér uitzinnige gitzwarte humor en wat méér visuele flair in zijn film had gelegd, een beetje zoals de broertjes Coen dat zo goed deden in ‘Burn After Reading’ en ‘Hail, Caesar!’. Maar Bardem, met grijsgeverfde haren en met een Gustavo Fring-achtig brilletje op de neus, is fantastisch: let maar eens op de heerlijk pedante manier waarop hij tijdens een gesprek ongeduldig met de vingers op tafel roffelt, of op het hilarische gilletje dat hij slaakt wanneer hij beseft dat hij op de rand van de afgrond staat. Onder de onweerstaanbare Spaanse charme die de acteur als Blanco tentoonspreidt, voel je aldoor de kilte die Bardem in ‘No Country for Old Men’ ook zo goed in Anton Chigurh wist te leggen. Het resultaat is dat je als kijker in een ambigue positie wordt geduwd: je zit te bidden dat Blanco, dat arrogante rund, zijn verdiende loon krijgt, en tegelijkertijd hoop je stilletjes dat hij ermee wegkomt. Anders gezegd: u zal het heerlijk vinden om Blanco te verafschuwen.

Vanaf 15 juni in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234