null Beeld -
Beeld -

Televisie★★★☆☆

Je kan als Vlaming lachen met ‘Pandore’, maar je moet je wel haasten

Noem het desnoods misplaatste scepsis die zelfs vanop de achterbank nog naar het stuur blijft grijpen, maar ook als een binnenlandse fictiereeks ten zuiden alle lof toegeworpen krijgt, ben ik nog niet geneigd daar klakkeloos in mee te gaan. Van alle windrichtingen die een cultureel kompas kan aanwijzen, maakt het mijne me dan ook maar zelden attent op wat er waait in het zuiden. Jaren van globalisering ten spijt blijven mijn landgenoten daar beneden toch evenveel verre vrienden als goede buren. Wat ook niet helpt is dat ze er zelfs na zijn dood nog altijd iets te vol blijven van Johnny Hallyday. Het ligt niet alleen aan mij, bedoel ik maar.

Tom Raes

Dat neemt niet weg dat ‘Pandore’, oorspronkelijk uitgezonden door de RTBF, geen onaardige reeks is geworden. Tegen de achtergrond van wat voor alle betrokken partijen een bewogen verkiezingsstrijd belooft te worden, volgen we Mark van Dyck, een politieke frustré die tweede viool speelt in het kamerorkest van de PLF, een fictieve Franstalige liberale partij, en die zijn ambities als solist gefnuikt ziet door gebroken beloftes. Tatoeages heeft hij niet, wat zoals bekend een promotie nogal bemoeilijkt onder Franstalige liberalen - op Tomorrowland zie ik ‘m ook al niet onmiddellijk rondlopen - maar wanneer een corruptieschandaal uitbreekt aan de top van de partij, ziet Van Dyck wel zijn kans schoon om zich te profileren. Hij is bij toeval getuige van een groepsverkrachting; elke zichzelf respecterende fictiereeks moet er blijkbaar eentje hebben vandaag de dag, maar vindt de moed niet om in te grijpen. Wel maakt hij een filmpje, en zoals dat in zichzelf respecterende fictiereeksen weleens pleegt te gebeuren, zetten de beelden een boel in werking.

null Beeld Streamz
Beeld Streamz

De zijne is slechts één verhaallijn uit de samenloop van omstandigheden die deze reeks vormgeeft, maar Van Dycks demarche is alles welbeschouwd wel de spil waarrond ‘Pandore’ zwenkt. Wie gul wil zijn, kan in Van Dycks nietsontziende, uitdijende cynisme op een bedje van achterkamerpolitiek, het naar onderen stampen en naar boven klauwen, trekken van de in pak en das geleverde guerrillastrijd herkennen van Frank Underwood in ‘House of Cards’. Als ‘Pandore’ in de tweede helft van de looptijd iets te zwaar begint te rekenen op je bereidwilligheid om één en ander nog voor geloofwaardig aan te nemen, ligt dat alleszins niet aan hoe Yoann Blanc, aan deze zijde van de taalgrens vooralsnog onderbelicht gebleven, Van Dyck neerzet. Ik heb in de realiteit al minder geloofwaardiger politici gezien dan hem. En die waren dan nog écht verkiesbaar, hielden ze vol.

Er schuilt een niet eens zo voorzichtige waarschuwing in Mark Van Dyck, schat ik, en dan vooral in de populistische graai naar het electoraat waarmee hij snel gewin hoopt te oogsten. Al is het maar omdat ‘Pandore’ inzake thematiek vastbesloten lijkt om alle beschikbare vingers aan de pols te hebben. Die ambitie, en de veelheid aan invalshoeken, heeft er ook iets mee te maken dat ‘Pandora’ rond halfweg plots zonder pep lijkt te zitten. Maar zelfs dan kun je het nog altijd amusant vinden hoe er onder de personages op tijd en stond verwezen wordt naar het crescendo ter rechterzijde van het politieke bestel in Vlaanderen. ‘Wat dààr gebeurd is, staat ook bij ons te gebeuren!’, die geest. Nu kun je er nog om lachen als Vlaming. Maar je moet je wel haasten.

‘Pandore’
Vanaf nu op Streamz

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234