FILM★★★★☆

John Wick (★★★★☆)

Hou u klaar voor het beste adrenalineshot van het jaar.

Bám! Hebt u die knal gehoord? Dat was Keanu Reeves, die – na een decennium vol flops en stinkerds – in de actieprent ‘John Wick’ zijn donderende, trommelvlies splijtende, weergaloze comeback maakt. - Reeves is John Wick, een gereputeerde killer – zo gereputeerd dat de meeste mensen alleen al bij het horen van zijn naam spontaan verbleken – die op een nacht in zijn huis wordt verrast door enkele zwaarbewapende Russische snoodaards die het op zijn zwarte Cherry Mustang (bouwjaar: 1969) hebben gemunt.

In de volgende scène zien we hoe de bestolen, bont en blauw geslagen en zielsbedroefde Wick op z’n knieën het bloed van zijn afgeslachte hondje zit op te dweilen (die viervoeter was de laatste herinnering aan zijn overleden echtgenote, vandaar Wicks grenzeloze verdriet), en dan komt het: het klassieke keerpunt waarop de geknakte held ineens de ogen opslaat en met een wraakzuchtige blik voor zich uit begint te turen. En je weet: die Russen zijn dood vlees (we geven u onmiddellijk mee dat de uiteindelijke body count aftikt op 119).

‘John Wick’ mag dan alleen maar een actiefilm zijn, het is een hele bijzondere. Hoewel het verhaal zich duidelijk in hedendaags New York afspeelt, lijkt John Wick zich door een nocturnale, ietwat surreële schemerwereld te bewegen; een wereld met eigen wetten, eigen codes en zelfs een eigen munt; een onderwereld die, wanneer het nodig is, een beroep kan doen op eigen schoonmaakploegen; een graphicnovelachtig universum dat ergens gewrongen zit tussen de parallelle realiteiten van ‘The Matrix’ en ‘Sin City’.

En één van de grote geneugten die ‘John Wick’ ons biedt, is dat we in dat universum het pad kruisen van een heleboel oude bekenden. Daar! Ian McShane, Al Swearengen in ‘Deadwood’! Daar! Lance Reddick, Luitenant Daniels in ‘The Wire’! En daar! Tranen springen ons in de ogen: David Patrick Kelly, Sully in ‘Commando’ en Jerry Horne in ‘Twin Peaks’! Wel zichtbaar stokoud geworden, die goeie ouwe Kelly.

En dan die actie! Digg this: de beelden die Michael Bay in flits-tempo aaneenrijgt in ‘Transformers’ duren gemiddeld nooit langer dan 2,3 seconden; die helse quick cutting is niet alleen de reden waarom u na een film van Michael Bay altijd met stekende hoofdpijn achterblijft, maar ook de reden waarom u nooit écht een goed overzicht krijgt van wat er zich op het scherm precies aan het voltrekken is.

In ‘John Wick’ daarentegen mogen de shots in de lijf-aan-lijfduels soms langer dan ácht seconden duren: een eeuwigheid in de moderne actiecinema. Tijdens het fantastische gevecht in The Red Circle, bijvoorbeeld, kunt u op een gegeven moment haarscherp zien hoe Wick in één lange ononderbroken martialartsbeweging ongeveer tien booswichten één voor één onderuitknokt: achteraf hadden we gewoon zin om recht te veren en te applaudisseren.

Die ongewone aanpak, die het adrenalinegehalte van het spektakel niet alleen flink de hoogte injaagt maar de vechtscènes ook van een ongelooflijke visuele elegantie voorziet, vergt uiteraard een enorme concentratie van de acteurs: elke vuistslag, elke trap, elke duik, elke move moet precies juist zitten. Maar Reeves was in goede handen: regisseur Chad Stahelski, die hier zijn regiedebuut maakt, is een ex-kickbokser die als martial-artsstuntcoördinator en stunt double aan de bak kwam op de sets van onder meer ‘The Crow’, ‘The Expendables’, ‘300’, ‘V for Vendetta’ en ‘The Matrix’ – een curriculum vitae om ‘Ha hoe ha!’ tegen te zeggen.

Maar Keanu’s állerbeste moment komt wanneer hij, vastgekneveld in een stoel en de dood in de ogen kijkend, in een lange, alsmaar in crescendo gaande monoloog, aan de Russische maffiabaas uitlegt waarom hij koste wat het kost het vel van diens zoon wil: we zweren dat we geen adem meer durfden te halen. Beste actieflick van het jaar.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234