FILM★½☆☆☆

'Judy’ is geen boeiende biopic geworden, ‘Judy’ suckt

De nu volgende bekentenis zal ons allicht op luid afkeurende gilletjes van de dragqueengemeenschap komen te staan, maar wij zijn nooit fan geweest van Judy Garland in ‘The Wizard of Oz’.

Haar onbeholpen acteerwerk is een ramp, haar dialoogscènes met die irritante voorlopers van C-3PO en Chewbacca jagen ons altijd weer de gordijnen in, en de manier waarop ze aan dat karrenwiel gaat hangen terwijl ze ‘(Somewhere) over the Rainbow’ kweelt, geeft ons zin om die keffer, Toto geheten, uit het raam te gooien – vanop de tiende verdieping.

Neen, dan liever de rijpere Judy (al was ze toen nog altijd maar 22) in het onweerstaanbare ‘Meet Me in St. Louis’ van Vincente Minnelli, die later haar echtgenoot werd en met wie ze een dochter kreeg die Liza heet. Prachtig hoe ze in die magnifiek gefotografeerde, in ingehouden erotiek badende scène in het huis samen met Tom Drake de gaslampjes in de kroonluchters dooft. Niet lang daarna begon het bergaf te gaan met het voormalige, door de filmindustrie verneukte kindsterretje, met pillenverslavingen, foute mannen en depressies à gogo.

Er zit beslist stof in voor een boeiende biopic, maar ‘Judy’ is die film niet geworden. Na verwend te zijn geweest met ‘Bohemian Rhapsody’ en ‘Rocketman’, twee biopics die toch enige schwung bezaten, krijgen we met ‘Judy’ immers een oerconventionele, ontstellend zwak in beeld gezette biografie voorgeschoteld die ons zelfs deed terugverlangen naar de camp van ‘The Wizard of Oz’.

Het meest problematische aan deze film is de vertolking van Renée Zellweger. Wat een showcase van haar vakmanschap had kunnen worden, wordt jammer genoeg een bijna aandoenlijke demonstratie van haar eerder gelimiteerde talent. Haar beperkte bereik als actrice wordt nog het best zichtbaar wanneer Zellweger, in wat de showstopper van de film mag worden genoemd, het podium bestijgt en met haar eigen stem de volledige versie van ‘Be Myself’ ten gehore brengt. In zekere zin is het echt prachtig, ja zelfs ontroerend om te zien hoe Zellweger zich volledig smijt en de rauwe intensiteit van de echte Garland probeert te evenaren – in een talentenjacht zou ze zeker naar de volgende ronde mogen. Maar uiteindelijk, wanneer de laatste noten zijn weggestorven, blijf je achter met de vaststelling dat Zellweger niet verder komt dan een professionele imitatie van the real thing. Wie de moeite neemt om op YouTube eens naar de liveversie van ‘Be Myself’ door de échte Garland te kijken, merkt onmiddellijk het verschil. De onmetelijke kwetsbaarheid en de diep verborgen eenzaamheid die men onder haar passionele uitvoering voelt trillen – de trilling die Zellweger zo node mist – maken in één klap duidelijk waarom Judy vandaag nog steeds op handen wordt gedragen door de holebigemeenschap.

En toch is het niet denkbeeldig dat Zellweger, na het winnen van de Golden Globe voor beste dramatische actrice, in februari ook de hoofdvogel afschiet. Een wat weggedeemsterde superster die na enkele mindere jaren een comeback maakt door in de huid te kruipen van een tragische Hollywoodlegende? Yep, aan de andere kant van de regenboog zou weleens de Oscar kunnen wachten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234