null Beeld COURTESY OF NETFLIX
Beeld COURTESY OF NETFLIX

Televisie★★★☆☆

‘Kaleidoscope’ op Netflix zal geen revolutie in televisieland ontketenen

Moet een serie wel een vastgelegd begin, midden en einde hebben? Netflix lanceert met ‘Kaleidoscope’ een misdaadreeks waarvan u de acht afleveringen in elke mogelijke volgorde kunt bekijken.

Joshua Migneau

In ‘Kaleidoscope’ - de meest bekeken Netflix-titel van het moment – probeert een groepje dieven de zwaarst beveiligde kluis ter wereld, waar 7 miljard dollar in steekt, te kraken. Elke aflevering focust op één cruciaal moment in hun plan, van 24 jaar vóór de overval tot zes maanden erna. Denk: ‘Ocean’s Eleven’ of ‘La Casa de Papel’, maar met een twist. Netflix zet namelijk voor elke kijker de acht afleveringen in een andere volgorde, alleen de aflevering over de daadwerkelijke ‘heist’ (titel: ‘White’) komt steevast als laatste. Dat betekent dat er 5.040 verschillende manieren zijn om ‘Kaleidoscope’ te bekijken.

Ik onderdrukte de neiging om het verhaal simpelweg chronologisch tot mij te nemen, gaf me over aan het experiment en drukte willekeurig op play. Ik begon daardoor met de blauwe aflevering, die zich afspeelt vijf dagen voor de kraak. De eerste scènes waren overweldigend, met een dozijn personages volop in actie. ‘Kaleidoscope’ vertelt echter een bekend verhaal over een kraak, waarvan iedereen de ankerpunten wel kent: stel een team samen, bereid de overval voor, voer het plan uit, verraad uw collega-dieven, ga met de buit lopen. Zelfs al heeft u nog geen minuut van ‘Kaleidoscope’ gezien, heeft u de reeks eigenlijk al eens eerder gezien. De platgetreden paden zijn voor één keer welkom, want zo kan u als kijker gemakkelijker op een willekeurig moment inhaken.

null Beeld Netflix
Beeld Netflix

Daarna kwam de paarse aflevering, die een nodige brok voorgeschiedenis serveert en toont hoe Giancarlo Esposito en Rufus Sewell 24 jaar eerder elkaars aartsvijanden werden. De Netflix-goden waren me welgezind, want ik mocht daarna naar de – chronologisch gezien – volgende aflevering kijken: de groene, zeven jaar vóór de kraak. ‘Kaleidoscope’ begon zich zodoende te onthullen als een vermakelijke en kleurrijke misdaadreeks. Weinig geloofwaardig, al is ‘La casa de papel’ dat ook niet. Bij momenten goedkoop en melodramatisch, dat ook. Nog een geluk dat de immer geweldige Esposito, aka Gus Fring uit het ‘Breaking Bad’-universum, de hoofdrol speelt. En de soundtrack is niet slecht: ‘Sympathy for the Devil’ van The Rolling Stones zet bijvoorbeeld de toon voor een diamantroof

Bedenker Eric Garcia liet zich naar eigen zeggen inspireren door filmklassiekers ‘Pulp Fiction’ en ‘Memento’. Bij die twee is de non-lineaire manier van verhalen vertellen echter doelbewust en hoogst efficiënt , terwijl ‘Kaleidoscope’ zeer wisselvallige kijkervaringen kan opleveren. Ik heb bijvoorbeeld medelijden met de arme stakkers die met de roze aflevering beginnen, het chronologisch laatste hoofdstuk: nauwelijks te volgen en toch vol spoilers. Omdat elke aflevering als beginpunt moet kunnen dienen, valt de reeks ook noodgedwongen in herhaling, waarbij de personages keer op keer worden geïntroduceerd. Ik merkte dat ik na zeven afleveringen van flashbacks en flashforwards nog weinig gaf om de kraak en het hele meesterplan al grotendeels was vergeten, omdat de crew de meeste voorbereidingen in ‘Blue’, mijn eerste aflevering, trof.

Kortom: de gimmick werkt, maar biedt geen meerwaarde: ‘Kaleidoscope’ zal geen revolutie in televisieland ontketenen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234