televisie★★✩✩✩

'Kamp Waes': 'Grenzen verleggen' als vrijetijdsbesteding'

Tom Waes had ook geen flauw benul van wat er te gebeuren stond, of zo bleef hij toch hardnekkig volhouden.

Eerder had de testosteronknobbel van de VRT, het vleesgeworden parallelparkeren, op aanporren van de vaderlandse strijdkrachten een oproep gedaan naar vrijwilligers die een special forces-opleiding wilden aanvatten voor de camera. De mot zit namelijk in het leger, en dus ook in die afdeling: het kruim wat betreft ‘s lands militaire slagkracht. Waes, je aldoor toesprekend met het sérieux van een prostaatonderzoek, zou geschikte kandidaten leveren, maar verder reikte zijn rol naar eigen zeggen niet.

De special forces werden door hem onomwonden ‘de bezielers’ van ‘Kamp Waes’ genoemd: reden tot argwaan voor wie zich nog ‘Televox’ herinnerde, de uitzendingen waarmee het leger jaren geleden al de uitdunnende rangen probeerde aan te dikken, en die in alle stijfheid enkel hun jaarlijkse prestatie in het nationale defilé moesten laten voorgaan. Die vorige rekruteringspoging leek bovendien weinig geholpen te hebben: dat er in de afwezigheid van een federale regering nog geen militaire coup van gekomen is, kan alleen maar wijzen op een prangende bloedarmoede bij het Belgische leger.

De vijftien gegadigden die overgehouden werden aan Waes’ oproep werden in een hangar opgewacht door enkele militairen, waarvan het overgrote deel gemaskerd - je zou maar eens herkend en getutoyeerd worden door zo’n vijandige buitenlandse mogendheid. Je inleven in de vijftien kandidaten, zo werd duidelijk, zou een opgave worden voor wie niet elk weekend met halters om de enkels getapet een marathon tot zich neemt. Een populair tijdverdrijf onder het kransje was crossfit, een legale variant op de aloude dodenmars, en één knakker pakte ermee uit zelf ook bootcamps te organiseren thuis. In vredestijd wrijf je zulke mensen maar al te graag graag een gebrek aan verbeelding en een knoert van een compensatiedrang aan, liefst boven een goed glas wijn, maar tijdens een oorlog ben je er vast heel wat mee, gesteld dat die oorlog al niet in een oogwenk besloten wordt met één welgemikte kernraket op Kleine Brogel.

Nadat Waes nog eens benadrukt had werkelijk geen idee te hebben wat er zou volgen, werd de groep een Bergham Run opgestuurd: een voettocht van acht kilometer met een rugzak van twintig kilo, af te leggen in vijftig minuten. Geruchten als zou het Belgische leger zich intussen gemotoriseerd verplaatsen bleken alras onwaar, en het duurde dan ook niet lang eer de eerste deelnemer instortte. Onder alarmerend gesteun zetten de dijen van de vrouw het op een zwalpen, en in haar kassen huisde enkel nog rollend oogwit. Buiten bewustzijn werd ze in de laadruimte van een bestelwagen gehesen en kampwaarts gebracht, waar ze zich in vol ornaat en al te openlijk de ziel en alle nog resterende zelfoverschatting uit het lijf kotste. Waes keek bezorgd toe aan de zijlijn, maar toch kon je het vermoeden niet van je afschudden dat het ‘Kamp Waes’ net om zulke taferelen te doen was, en na enkele huighorten had je al grotendeels je bekomst van de in meerdere bedrijven opgevoerde martelgang op je scherm.

Ook de bootcamp-bons moest eraan geloven toen hij ondanks rücksichtslos enthousiasme tijdens het touwklimmen plots beide armen voelde verzuren. Noodgedwongen duvelde hij, ziedend op zichzelf, weer richting grond. Het muurtje waarachter hij z’n eigenwaarde bewaakte - voor gebruik in conflictueuzer tijden - brokkelde zienderogen af. Het was duidelijk dat je, als het van de befaamde bezielers van ‘Kamp Waes’ afhing, aan zulke taferelen een dieper respect voor de eigen gewapende strijdkrachten hoorde over te houden, een ontzag dat zich idealiter zou vertalen in een snelle tred richting het dichtstbijzijnde rekruteringsbureau als het even kon. Maar de beoogde dankbaarheid bleek behoorlijk moeilijk op te diepen op zo’n zondagavond in december, zonder onmiddellijke dreiging van een uitheemse bezetting voor de deur. De luxe van de vrede, ongetwijfeld. Niettemin feestelijk bedankt hoor, jongens.

‘Kamp Waes’ veranderde niets aan het feit dat ‘grenzen verleggen’ als vrijetijdsbesteding beter een onuitgezonden privébeslommering blijft, en dat televisieprogramma’s waarvan de inhoud door militairen bepaald wordt nog altijd best gedijen in tijden waarin een staat van beleg van kracht is. Overigens: wie z’n land wil dienen, kan ook nog altijd iets beginnen in het onderwijs.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234