null Beeld © VRT
Beeld © VRT

televisie★★★☆☆

‘Kampioenenjaar' op Canvas vertelt vooral het verhaal van rosse Romeo en de opgeschoten asperge

In 2011 werd Racing Genk voetbalkampioen van België, maar daar lijkt ‘Kampioenenjaar’ niet echt over te gaan. De zesdelige docureeks op Canvas wordt ingeleid als ‘het verhaal van twee tieners die dat jaar ontploften en vandaag zijn uitgegroeid tot wereldsterren’. Dat is eerlijk: met het WK in aantocht is de Genkse titel vooral een aanleiding om op Thibaut Courtois en Kevin De Bruyne in te zoomen. Destijds Genkse gokjes in barre besparingstijden, vandaag Belgische hoop in bange Qatardagen.

Jan Hauspie

Maar ‘Kampioenenjaar’ wordt ook ingeleid als ‘het verhaal van puzzelstukken die onverwacht in elkaar vallen.’ Veel accurater kan een inleiding niet zijn. Racing Genk had het oude seizoen afgesloten op een elfde plaats. Geld voor versterking was er niet, in alle geledingen van de club moest worden bezuinigd nadat jarenlang op te grote voet was geleefd. Jonge talenten kregen kansen, niet uit overtuiging, maar uit noodzaak. Net om die reden weigerden de spitsen Jelle Vossen en Marvin Ogunjimi aanvankelijk om bij te tekenen: zij misten het echte geloof in hun talent.

Op het veld viel van die ergernis weinig te merken. Genk begon het kampioenschap met een zege dankzij twee doelpunten van Vossen. Een week later speelde de 19-jarige Kevin De Bruyne de pannen van het dak in zijn Gent. Het geloof in eigen kunnen groeide, twijfels maakten plaats voor zelfverzekerdheid. Bijgedraaid door de resultaten haastte Genk zich met contractverlengingen voor Vossen, Ogunjimi, De Bruyne én Thibaut Courtois, op dat moment ook maar door een samenloop van omstandigheden tussen de palen beland.

Die context schetst ‘Kampioenenjaar’ niet. We zien beelden van Vossens doelpunten en van de Grote De Bruyne Show. Maar het ruime plaatje ontbreekt. Verder dan de teambuilding waaraan trainer Frank Vercauteren zijn spelers voor het seizoen onderwierp, komen de makers niet. ‘Hier zit muziek in’, zien we Vercauteren zeggen wanneer hij ruim een decennium later terugkijkt op wat de stage hem leerde. Daarmee klinkt hij, ouder en zachter geworden, hoopvoller dan hij toen in werkelijkheid was. De Bruyne blonk dan wel uit in een uitvoering van de Shakespeariaanse tragedie Romeo & Julia voor een publiek van verraste vakantiegangers op een Belgische kustdijk, liever had Vercauteren er voetballende versterking bij gehad. Die kreeg hij niet. En dat vertelt ‘Kampioenenjaar’ ook niet, al vernemen we dan al wel, uit de mond van Ogunjimi, wat de sleutel tot het latere succes was: ‘Frank heeft van ons een groep gemaakt.’

Hoe de makers het belang van die uitspraak inschatten, wordt niet duidelijk. Hun aandacht verschuift van dan af helemaal naar Courtois. Hoe de doelman - ‘een opgeschoten asperge’, aldus zijn moeder - als 16-jarige zijn kortstondige debuut maakte, en twee jaar later door een administratief toeval definitief in het Genkse doel terecht kwam, is ondertussen genoegzaam bekend. De usual suspects passeren de revue om het nog eens te vertellen: zijn ouders, zijn ex-trainers ook. En Courtois zelf, vanuit zijn Madrileense residentie.

Hoeveel toeval en samenloop van omstandigheden er ook mee gemoeid is geweest, uiteindelijk is één menselijke ingreep doorslaggevend geweest voor Courtois’ carrière: de bewuste keuze van Vercauteren voor hem, en niet voor de in Genk hoger ingeschatte Koen Casteels. Waarom hij dat deed, is nooit helemaal opgehelderd. Tot nu. ‘Thibaut heeft gewonnen op mentaal vlak, hij had precies geen zenuwen’, geeft Vercauteren in ‘Kampioenenjaar’ zelf het antwoord. Straf is het interview met Courtois na de wedstrijd waarin Vossen twee keer scoort, maar de VRT-verslaggever de doelman uitroept tot matchwinnaar vanwege een late redding. Of hij wel beseft wat dat betekent, matchwinnaar zijn in zijn eerste wedstrijd al, wil de interviewer weten. Daar kan de asperge kort over zijn: ‘Ja’, antwoordt hij, waarna hij meteen aan een adembenemend college begint over de fout waarmee hij aan de basis van de vroege achterstand had gelegen. Kritisch as ever, toen al, met de k van koele kikker.

‘Kampioenenjaar’ moet het vooral hebben van de archiefbeelden. Als reconstructie van een kampioensjaar (sic) schiet het, afgaand op de eerste aflevering, tekort. Dat het verhaal een loopje neemt met de chronologie, helpt ook al niet. ‘Ik moet Frankie heel hard bedanken’, horen we Courtois helemaal op het eind nog zeggen in de tegenwoordige Madrileense tijd. Dat zegt hij niet zomaar. Als na zes afleveringen de puzzel van het kampioensjaar gelegd zal zijn, kan er maar één conclusie zijn: de titel van Racing Genk is de titel van Frank Vercauteren.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234