televisie★★★★✩

'Killing Eve' op Canvas: 'Een sadistische psychopate met een gekneusde ziel'

Een jonge vrouw zit in een Weens ijssalon een ijsje te eten. Ze lacht, zij het ietwat geforceerd, naar een meisje dat een paar tafels verder ook een ijsje zit op te lepelen. Het meisje lacht terug. Als de vrouw bij het buitengaan de tafel van het kind passeert, slaat ze met een subtiele maar rake tik het ijsje in de schoot van het meisje. Buiten doet een brede glimlach haar hele gelaat oplichten. Volgende scène: een vrouw ligt op haar buik luid in haar hoofdkussen te gillen. Ze stelt haar geschrokken man gerust: het was geen nachtmerrie. Ze was wakker geworden op haar twee slapende armen. Niks aan de hand.

Bij sommige reeksen, meestal de beste, weet je al na twee minuten dat je met iets bijzonders te maken hebt. De opening van ‘Killing Eve’ zet niet alleen de toon voor deze reeks, ze laat ons ook op geweldige wijze kennismaken met de twee hoofdpersonages die u acht afleveringen lang méér dan een beetje in de ban zullen houden. De dame met de slapende armen is Eve Polastri (Sandra Oh in haar eerste grote tv-rol sinds ‘Grey’s Anatomy’), een in de VS opgegroeide agente bij de Britse inlichtingendienst die tot bureauwerk is veroordeeld en ondanks haar scherpe geest amper serieus wordt genomen door haar superieuren. Wanneer ze wordt gerekruteerd voor een geheime eenheid die een beruchte huurmoordenaar op het spoor is, krijgt Eve de kans om te proeven van de actie waar ze al jaren van droomt. Hun doelwit is de vrouw uit het ijssalon: een supergetrainde, ijskoude en hyper- efficiënte Russische killer die onder de codenaam Villanelle opereert en in heel Europa toeslaat.

Villanelle komt er binnen de kortste keren achter dat Eve haar op de hielen zit – daar is ze tenslotte een super-getrainde huurmoordenaar voor – en spoedig is het niet meer helemaal duidelijk wie precies jacht maakt op wie. Langzaam maar zeker ontwikkelen de dames een bizarre en zelfs obsessieve fascinatie voor elkaar, en krijgt

de wederzijdse woman hunt zelfs een licht psychoseksuele lading. Dat soort kat-en-muisscenario hebben we al vaak gezien, maar ‘Killing Eve’ geeft er toch een interessante draai aan door van de twee hoofdpersonages vrouwen te maken en in één moeite door ook de andere conventies van het genre op hun kop te zetten. Hier zijn het niet de vrouwen die zich zorgen maken over de gevaarlijke activiteiten van hun halve trouwboek en erop wijzen dat er nog iets in de ijskast staat dat kan worden opgewarmd, maar de liefhebbende echtgenoten.

Wat ‘Killing Eve’ eveneens bijzonder maakt, is de kurkdroge humor die op de meest onverwachte momenten de kop opsteekt. Een serie waarin een hitman voor een moordaanslag aan zijn vrouwelijke handlangers vraagt of ze vooraf naar het toilet geweest zijn om vervolgens zelf even in de bosjes te verdwijnen, ervaren wij als een heuse verademing, zeker na de lading aardedonkere Scandi noir-reeksen die de laatste jaren over ons arme hoofd werden uitgestort. Het verraadt de handtekening van Phoebe Waller-Bridge, de Britse scenariste en actrice van de alom bejubelde serie ‘Fleabag’. Ze schreef de helft van de episodes en behalve in de toon van de reeks – een kundig gedoseerde combinatie van bruut geweld, suspense, drama en humor die hier even goed werkt als in ‘Barry’ en ‘Fargo’ – is haar hand ook duidelijk te herkennen in de diepgang die alle personages hebben gekregen.

Achter de ondoorgrondelijke façade van Villanelle, een psychopate die er een sadistisch genoegen in schept het licht te zien doven in de ogen van haar slachtoffers, gaat ook een gekneusde ziel schuil die gewoon graag af en toe met een maatje onder een knus de-kentje naar een film wil kijken. De ondertussen al meermaals voor haar fabuleuze vertolking gelauwerde Jodie Comer weet alle facetten van Villanelles versplinterde persoonlijkheid feilloos weer te geven. En Sandra Oh is, wellicht in haar beste rol ooit, niet minder indrukwekkend als de onhandige en totaal niet stressbestendige, maar gedreven en volhardende Eve: met vallen en opstaan probeert ze boven zichzelf uit te stijgen in een dodelijk steekspel waarvoor ze eigenlijk niet geschikt is.

Dat je met de climax in zicht even vurig supportert voor beide dames – je hoopt keihard dat Eve haar prooi te pakken krijgt én dat Villanelle de dans ontspringt – vat ‘Killing Eve’ misschien nog het best samen.


Bekijk de trailer van seizoen 1:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234