null Beeld VRT
Beeld VRT

Televisie★★★☆☆

‘Kinderziekenhuis 24/7’ op Eén: ‘Hoeveel kind ben je nog na je derde hartklep?’

De eerlijkheid voorop: als televisiekijker ben ik tot op heden altijd al geheel en al onverenigbaar gebleken met het gegeven van het ziekenhuisprogramma. Als het onbetaalde deel van de dag aanbreekt en het scherm niet per se meer hoeft op te brengen eer ik ervoor mag gaan zitten, merk ik dat ik elke keer weer met stuitend gemak weersta aan de verlokkingen van spoedafdeling en pediatrie. Ik probeer er in het dagelijkse leven ook al zo min mogelijk aan te lopen, dus misschien is het wel gewoon een levenshouding.

In ‘Kinderziekenhuis 24/7’ zien we, zoals dat dan heet, het leven zoals het is, doorgaans ten behoeve van een publiek wiens leven net niet is zoals geportretteerd. Zouden zulke mensen, die programma’s als dit getrouw van een kijkerschare blijven voorzien, wel dezelfde tristesse gewaarworden die ik er voortdurend bij voel, en die altijd weer als een zwaar ziekenhuisdeken over alles heen gedrapeerd lijkt? De muziek in ‘Kinderziekenhuis 24/7’ helpt anders wel een handje: vaak hoor je een eenzame piano, betokkeld door iemand die, zo klinkt het dan, thuis z’n paraplu vergeten is en halfweg een arpeggio door het raam van de studio bemerkt dat het regent. Wanneer iemand zich tot de camera richt, vaak een gediplomeerd arts die net lang genoeg van zijn of haar consultatieronde weggetrokken kon worden om ons te woord te staan, doen ze dat tegen een smetteloos witte achtergrond die bijna verblindend werkt. Het resultaat oogt vrijwel even steriel als de uitleg klinkt: er blijkt altijd ontzagwekkende vakkennis uit zulke korte praatjes, maar echt opgetogen dat ze me te woord kunnen staan, lijken die artsen nooit. Hun dat aanrekenen doe ik nu ook niet, wat ik van hen dan weer niet kan zeggen.

Het grootste deel van ‘Kinderziekenhuis 24/7’ laat zich echter bekijken vanuit vogelperspectief, middels camera’s die in de hoek van de kamer werden opgehangen. De bedoeling daarachter is ongetwijfeld goedaardig, wellicht willen de makers op die manier minder opzichtig binnendringen in het tafereel dat zich ergens ver onder hun apparaten afspeelt, maar ik krijg er op slag nog meer het gevoel van een ongenode pottenkijker te zijn, en een gelegenheidstoeschouwer die, niet vrij van opportunisme, door een slim geplaatst spionnetje andermans leed beloert. Langs die weg kon je dan pakweg Louise zien, een meisje van die leeftijd dat ze al leek te overwegen om ooit vrouw te worden, maar die eerst voor de derde keer een nieuwe hartklep toebedeeld moest krijgen. Helaas moest de bijbehorende katheterisatie halfweg stilgelegd worden toen haar artsen nog een bijkomend probleempje ontdekten op de monitor. Louise deed het relaas van haar gezondheid zelf, tegen het kleine cameraatje dat al mondige kinderen in dit programma toegestopt krijgen. Hoeveel kind ben je eigenlijk nog na je derde hartklep? En hoeveel volwassene kun je hopelijk ooit worden? De kindercardioloog zei dat alles wel weer goed zou komen, het zou alleen meer moeite vragen dan oorspronkelijk verhoopt. ‘Kindercardioloog’ is een woord waar je best niet te lang bij stilstaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234