#weetikveel: asielcentrum Beeld VRT
#weetikveel: asielcentrumBeeld VRT

kijktip'#weetikveel'

Kobe Ilsen: ‘De perceptie rond asielzoekers is heel zwart-wit, maar er worden geen blanco cheques uitgedeeld’

Een primeur voor Kobe Ilsen en ‘#weetikveel’: voor het eerst heeft iemand het hele aanmeldingsproces mogen volgen in het Klein Kasteeltje, het beginpunt van elke vluchteling die asiel wil aanvragen in ons land.

Evelien Roels

KOBE ILSEN «We zijn daar mee gaan aanschuiven, en onze monden zijn verschillende keren opengevallen. Ten eerste is het al ongelofelijk dat die mensen daar zijn geraakt. Ze komen uit Syrië of Afghanistan of om het even waar, en toch hebben ze hun weg weten te vinden in hartje Brussel.

»In het Klein Kasteeltje worden ze gescreend en medisch onderzocht, en ze krijgen een trein- en tramticket om naar een open asielcentrum te reizen. Doe het maar eens, als je geen woord Nederlands praat. Maar opnieuw trekken die mensen zich uit de slag. In zo’n centrum krijgen ze de drie b’s: bed, bad en brood, en een tas met een laken en een bord.»

HUMO De volgende stap is een gesprek in het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen.

ILSEN (knikt) «In een gesprek van een uur of vier krijgt de asielzoeker de kans om zijn verhaal te doen. Op basis daarvan wordt beslist of hij of zij al dan niet aan de procedure tot asielaanvraag mag beginnen. Ik vond dat fascinerend. Op het commissariaat werken bijvoorbeeld ook Syrië- en Irak-experts. Die stellen gerichte vragen: hoe heet de moskee in die straat? Of: hoe heet het theehuis op de hoek van die straat? Zo wordt gecheckt of die persoon echt daar vandaan komt. Er worden geen blanco cheques uitgedeeld. Na dat gesprek wachten mensen in een opvangcentrum op een antwoord. Dat kan lang duren. Een aanvraag moet goed onderzocht worden, maar het duurt soms érg lang: we hebben gesproken met een Irakese familie die al twee jaar wacht.»

HUMO Je was erbij toen iemand zijn brief ontving.

ILSEN «Dat was een intens moment. Die man opende de brief met trillende handen, want het kon een ja of een nee zijn, alles of niks. Maar: hij begreep er geen woord van, omdat die brief in het Nederlands was. Hij gaf hem aan mij om te vertalen, het bleek het uitgetypte verslag van zijn gesprek op het commissariaat-generaal te zijn. Zo iemand moet dan met die brief naar de sociale dienst, of er moet een tolk komen, en dan duurt het nog langer.»

HUMO Waarom zijn die brieven niet in het Engels?

ILSEN «Lang niet iedereen begrijpt Engels, en het commissariaat kan die brieven ook niet in tien talen opstellen.

»Bij een nee worden mensen overgebracht naar een gesloten asielcentrum. Daar hebben we door covid niet kunnen filmen. Jammer, want ik had graag de binnenkant eens laten zien.»

HUMO Hoop je met deze aflevering mensen milder te stemmen in de asielkwestie?

ILSEN «Nee, dat is mijn taak of bedoeling niet. Ik wil gewoon de procedures laten zien, en de plekken waar alles zich afspeelt. De perceptie rond asielzoekers is heel zwart-wit. Maar als je met je voeten in het veld staat, zie je vooral veel grijswaarden.»

#weetikveel
Eén, donderdag 24 februari, 21.40

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broekzak. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234