null Beeld

FILM★★★★☆

Koen De Bouw bewijst in ‘Nowhere’ louter met zijn lichaamstaal dat hij één van Vlaanderens grootste acteurs is

Van Peter Monsaert, met Koen De Bouw, Noa Tambwe Kabati, Ruth Becquart en Sebastien Dewaele

Erik Stockman

De Bouw boort zich een weg naar uw hart.

In ‘Nowhere’ vraagt regisseur en scenarist Peter Monsaert (‘Le ciel flamand’) uw welgemeende aandacht voor André, een stielman die zich ophoudt in een grauw landschap vol bouwwerven, braakliggende terreinen, truckerparkings en containerparken. Met een no-nonsenseoog voor detail volgt Monsaert de dagelijkse routine van zijn zwijgzame hoofdpersonage: koffiedrinken uit de thermos, vloeren openbreken, de elektriciteitskast nakijken, met de camionette enkele buitenlandse zwartwerkers oppikken, wroeten in het puin en het afval van het treurige gebouw dat hij staat op te knappen. De in precies de juiste working-classplunje gehulde Koen De Bouw doet in de openingsscènes twee schitterende dingen: hij hanteert een boormachine alsof hij in zijn leven nooit iets anders heeft gedaan, en daarnaast laat hij ons aanvoelen dat er in André een geknakte man schuilgaat. Een man die, om redenen die we hier niet gaan onthullen, nooit meer terug kan naar het volle leven dat hij ooit leidde, maar die tot nader order evenmin bij machte is om een nieuw leven op te bouwen.

De Bouw, met die baard en die kortgeschoren kop als twee druppels water lijkend op Mads Mikkelsen in ‘Riders of Justice’, huldigt met grote virtuositeit het less is more-principe: hij reikt niet naar uw hart met uitleggerige monologen of dramatische gebaren, maar met zijn lichaamstaal, met een minieme trilling van de onderste baardharen, en met een ongeforceerde blik in zijn ogen die suggereert dat er in André misschien wel een vulkaan smeult. Door zich te ontfermen over Thierry (de perfect gecaste Noa Tambwe Kabati), een dakloze jongen met een verleden van tuchthuizen en pleeggezinnen, stelt André, totaal onverwacht, een grootse daad van mededogen. Waarom trekt de in z’n eigen sores verdrinkende André zich het lot van die weesjongen aan? Het zou kunnen dat André iets herkent van de pijn en het verdriet die Thierry onder zijn woede en zijn opstandigheid verbergt, maar Monsaert en De Bouw doen in ‘Nowhere’ niet aan overdreven gepsychologiseer: less is more, weet u wel.

Diep in de tweede helft ontvouwt zich een cruciale scène in een appartement in een woontoren in Frankrijk. Gebrainwasht als we zijn door al die sentimentele Hollywooddrama’s dachten we heel even dat er ons een uitbarsting van piano’s en violen stond te wachten, maar neen: Monsaert blijft consequent kiezen voor de eenvoud en de waarachtigheid, waarna hij zijn twee hoofdpersonages de ontknoping gunt die ze beiden verdienen. Tussendoor trakteert director of photography David Williamson (ook gekend van ‘Dealer’) ons terloops op enkele op prachtige stillevens lijkende shots, zoals wanneer André bij valavond tegen een achtergrond van rokende fabrieksschoorstenen z’n eten zit op te smikkelen uit een Tupperwarepotje.

O ja: die ster op de zeedijk van Oostende die De Bouw enkele weken geleden kreeg naar aanleiding van de wereldpremière van ‘Nowhere’ op het filmfestival aldaar? Die is intussen verdwenen: we zijn hem ’s nachts gaan uitbreken en hebben hem, als eerbetoon aan één van Vlaanderens grootste acteurs, op ons eigen koertje gelegd.

Vanaf 6 april in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234