Begrafenisondernemer Patrick neemt afscheid van zijn stiefmoeder AstridjeBeeld VRT

TELEVISIE★★★★☆

‘Komen te gaan - corona’ is een geijkt en vakkundig in elkaar getimmerd tijdsdocument van bizarre dagen

In de beeldige generiek van ‘Komen te gaan’ kwam het nobele ambacht van doodskisten timmeren in beeld, een nijverheid die, als je de beelden mocht geloven, nog altijd hoofdzakelijk rustte op handenarbeid. 

Om onduidelijke redenen vond ik dat een geruststelling, ook al staat het cliënteel van de gemiddelde begrafenisondernemer dan niet bepaald bekend om hun kritische zin, laat staan hun mondigheid. Eén van de merkwaardigste vaststellingen uit de eerste jaargang ‘Komen te gaan’ was dan ook hoe een overlijden geheid ook een verhoogde waakzaamheid voor menselijke waardigheid baart - meestal overstijgt ze zelfs die van vòòr het verscheiden. Die markante gevoeligheid eerbiedigen zal wel een basisvereiste zijn voor wie iets wilt betekenen in het begrafeniswezen, schat ik. Over een stationwagen beschikken lijkt me daarnaast ook nuttig.

Lees hier ons interview met begrafenisondernemer Gert Verhaert, ook te zien in ‘Komen te gaan’. ‘Je kunt al die regels niet consequent handhaven. Ik wil een mens zijn, niet een robot’

De kansberekening maakt het aannemelijk dat er onder de brede afleggende beroepsbevolking ongetwijfeld ook wel een paar ongerijmde klootzakken werkzaam zijn, enkelingen die in de koele luwte van de morgue de gebeurlijke practical joke met een dierbare overledene niet schuwen wanneer er zich weer eens een onfortuinlijke stagiair aandient, maar in ‘Komen te gaan’ komt het me voor dat alle opgevoerde begrafenisondernemers naast hardwerkende lieden ook ogenschijnlijk geschikte mensen zijn. Je zou er nog bij vergeten dat ze, als het er bij de belastingaangifte op aankomt, ook maar kleine tot middelgrote zelfstandigen zijn. Al kwam die gedachte wel in me op toen begrafenisondernemer Patrick ‘s ochtends de dagelijkse bekendmaking van de corona-sterftecijfers volgde op z’n tablet. Klandizie te over, zo bleek alweer, waaronder helaas ook Patricks eigen stiefmoeder. Een kranige vrouw, zo werd geschetst: ‘Ze had nog jaren kunnen leven.’ Zo is het altijd maar net tot de dag dat je stomweg komt te sterven, jaren voor je beurt.

De driedelige special van ‘Komen te gaan’ behelsde beeldmateriaal gedraaid tussen maart en mei, toen er op vlak van virusbestrijding al even geen lievemoederen meer aan was. Hoewel andere programmaspecials van rond die tijd te kampen hadden met een vleugellamheid vanop anderhalve meter, of desnoods, en iets te vaak, via een laptop met straalverbinding, leek ‘Komen te gaan’ echter niets ingeboet te hebben aan de fijnzinnigheid die ook het eerste seizoen eigen was. Als je toevallig in een plechtstatige bui verkeerde, kon je een special als deze zelfs onverholen belangrijk noemen, want het toonde als geen ander hoe de Vlaming, in het holst van een wereldomspannend griepgeval, het loodje legde zo rond voorjaar 2020.

Sterven aan corona was namelijk allesbehalve vrijblijvend, zo bleek. Zodanig zelfs dat temidden alle veiligheidsvoorschriften op den duur ook net bovenvermelde menselijke waardigheid in het gedrang dreigde te komen. Geen mens hoort, na opgegaan te zijn in de ochtendlijke statistieken van de dag, op z’n kist ook nog eens een etiket geplakt te krijgen dat wijst op de besmettelijkheid van z’n stoffelijke overschot. Begrafenisondernemer Gert baalde zichtbaar van dat postume verbodsbord, zoals hem ingegeven door zijn ingebakken beroepseer. Bij elk overlijden valt nog altijd een persoon te betreuren, meende hij. Te verworden tot een biologisch wapen waar zelfs nabestaanden anderhalve meter afstand tot moeten bewaren, wens je niemand toe.

‘Komen te gaan’ was een geijkt en vakkundig in elkaar getimmerd tijdsdocument van bizarre dagen, waarin zelfs het vertrouwde sterven even een luxe was die niemand zich kon veroorloven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234