Chateau PlanckaertBeeld VRT

televisie★★☆☆☆

Kon ‘Château Planckaert’ (Eén) niet gewoon op één of andere commerciële zender?

Zou Eddy Planckaert eigenlijk zelf doorhebben hoezeer zijn ultieme droom, een aftands Frans chateau oplappen, gelijkloopt met het concept van het Nederlandse ‘Chateau Mei­land’? Ik neem aan van wel, al is het maar omdat volgens mij niets mense­lijks Eddy vreemd is, en hij dus mis­schien zelf ook weleens een aflevering van ‘Chateau Meiland’ tot zich neemt. 

‘Gooi er nog eens een blok op,’ gromt Eddy op zo’n avond dan goedkeurend tegen Christa, die wel beter weet dan zulke bevelen in de wind te slaan. Het vuur knettert, buiten sombert het op z’n Waals, Junior is ingedut in z’n mand, in een hoek van de woonkamer wordt er alweer een kleinkind geboren. Op de Planckaertberg is geluk nog heel gewoon.

Ter zake: uitwijzen dat het productie­huis achter ‘Château Planckaert’ ook dat van ‘Chateau Meiland’ is, zal wel niemand tot appelflauwtes aanzetten. Dat een programma gebaard wordt volgens een businessplan hoeft geen halszaak meer te zijn, want wie bezwaar maakt tegen formats die aanmeren vanuit internationale wate­ren, kan tegenwoordig beter een boek lezen – altijd een goed idee trouwens. Anderzijds kun je door zulke details wel enige bedenkingen uiten als Eddy Planckaert dan herhaaldelijk in beeld overloopt van Frankrijk – ‘Het land van mijn dromen’. Zouden die dromen aanleiding of gevolg zijn van ‘Château Planckaert’? Ik kon me alleszins moei­lijk van de indruk ontdoen dat Eddy, die zich als gezinshoofd nog steeds op gezette tijden tot zijn verzamelde telgen richt voor een motiverend impromptu, daarbij dikwijls ook mij, de kijker, in het achterhoofd had als doelpubliek. Te allen tijde bedacht zijn op een mee­ blikkende kijkersschare zal onderhand wel een tweede natuur zijn voor een Planckaert. Zoals de filmklapper thuis klikt, klikt­ie nergens.

Voor er in colonne koers gezet werd naar Frankrijk, werd de Planckaert­-clan nog eens terdege geschetst voor mensen die ondertussen geen wezen­lijke herinneringen meer overhouden aan ‘De Planckaerts’. We zagen hen tegader aan een zomerse gelagtafel een onmiskenbaar bucolisch bestaan leiden, gespijsd door opbrengsten uit overvolle chambres d’hôtes en de fami­liale houtzagerij. Zicht­- en schier tast­baar geluk in gezinsverband, dat Eddy voor eventuele blinden en slechtzien­den ook nog onvermoeibaar in geluid omzette, doorgaans in een dialect waarmee je ergens te lande vast een boer zover kunt krijgen om je vijfdeurs uit de greppel te trekken. Waarom zou je zo’n lotsbestemming als niet­ onvermogende bon vivant eigenlijk opgeven voor een onbestemd bestaan als kasteelheer? Maar goed, er was een levensdroom mee gemoeid, dus daar ging je dan.

Bij aankomst in Frankrijk, een orgel­punt, bleek het kasteel in kwestie over dak noch vooruitzichten te beschikken. Wat ik evenwel nog zorgelijker vond, was hoe de Planckaerts hun tweede televisiebestaan niet te gelde maakten op één of andere commerciële zender waar enigszins aangezette reality­reeksen toevallig de dienst uitmaken, maar gewoon op Eén – alsof dat er ook nog wel bij kon na ‘First Dates’. Is dit dan het veelbesproken nieuwe nor­maal? Ik vraag het voor een vriend. Als je niet oppast, zou iets als ‘Château Planckaert’ zomaar eens een precedent kunnen worden voor een openbare omroep. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234