Kristel Verbeke op bezoek bij de 43-jarige Marleen uit Hamme, uitgerekend de plek waar Kristel als tiener zelf opgroeide in armoede. Beeld VRT
Kristel Verbeke op bezoek bij de 43-jarige Marleen uit Hamme, uitgerekend de plek waar Kristel als tiener zelf opgroeide in armoede.Beeld VRT

★★★☆☆

Kristel Verbeke blijkt in ‘Zorgen voor mama’ op Eén als de maatstaf voor armoede te dienen

Ik kan me voorstellen dat een mens na jaren van dienstbetoon op maat van ’s lands kinderschaar nood heeft aan enige diepgang. Onlogisch was het dus niet dat Kristel Verbeke, veteraan bij de landmacht van Studio 100, nu de humanitaire toer opging in ‘Zorgen voor mama’, waarin slachtoffers aan bod kwamen van de aangeboren aandoening genaamd generatiearmoede. Verbeke wist waar ze het over had: ook zij had aan den lijve ondervonden wat karigheid was. ‘Vechten om erbij te horen. Veroordelende blikken. Beschaamd,’ vatte ze de geest harer kindertijd samen terwijl ze driftig een eind weg beende richting het Colruyt-filiaal waar ze Marleen zou treffen. Marleen hield een gezin van vier drijvende op een uitkering van 1.300 euro. We waren in Hamme, waar toevallig ook de kleine Verbeke ooit op de kleintjes had moeten letten. Dit had evengoed zij kunnen zijn, vatte ze samen voor de kijker, want had ook zij haar huiswerk niet gemaakt in elk café dat Hamme rijk was? Had zij niet ongeveer dezelfde leeftijd als Marleen? ‘Als ik erover babbel krijg ik kiekenvel,’ zei Verbeke, die zo’n dermatologisch ongemak tegelijk ook niet in de weg liet zitten bij het toelichten van haar eigen wedervaren, zonder dat we daarom al terdege op de hoogte waren van dat van Marleen.

Het scheen me toe dat Marleen mettertijd een uitgekiende, bijwijlen behoorlijk proactieve defensie had uitgebouwd tegen de hardheid die gemeenplaats moet zijn in de vierde wereld. Gezien vanuit haar perspectief op de samenleving, was vooral die hulpvaardigheid die je op een gunstige bries komt aanwaaien iets wat tot argwaan strekte. ‘Het is niet omdat je gestudeerd hebt voor maatschappelijk werker dat je je zo moet gedragen,’ ontraadde ze eventuele gediplomeerde samaritanen op voorhand. Niettemin werd Marleen gekoppeld aan straathoekwerker Joost, een volkse aanwezigheid met bretels en het soort hoedje dat bij taaie klanten nog altijd als ijsbreker kan dienen. Ik meen ook sandalen gezien te hebben. Marleen vond het vooral belangrijk dat Joost niet boven haar trachtte uit te torenen inzake moreel gezag. Daar dient zo’n hoedje dan voor.

Verbeke liep diezelfde aflevering ook aan bij de 25-jarige Ellen, die alleen alsook fondsenloos moederde over twee kinderen. ‘Het had mijn dochter kunnen zijn,’ zei Verbeke, in dit programma duidelijk de maatstaf van armoede verbeeldend. Ik bleek over genoeg inlevingsvermogen te beschikken om geen nood te hebben aan de compilatie van een kijvende Ellen om te geloven dat alleenstaande ouders het niet onder de markt hebben, maar het agogensfeertje dat in zwang was in ‘Zorgen voor mama’ werd wel vaker afgewisseld met reikhalzend binnenkijken. Ook Ellen greep de haar uitgestoken hand niet meteen met tranerige adoratie. Een verkennend gesprek met een sociaal werker liep spaak. Verbeke zuchtte: ‘Ik had het kunnen weten, ik heb het zelf meegemaakt.’ Uit hoofde van haar ervaring wist de goedertieren Kristel ook dat de komende maanden hard zouden worden: met enkel doorverwijzen naar de juiste instanties kwamen ze er niet. Ik kwam er maar niet uit, was de camera in dezen zo’n juiste instantie?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234