La Casa de Papel: Korea Beeld JUNG JAEGU/NETFLIX
La Casa de Papel: KoreaBeeld JUNG JAEGU/NETFLIX

Televisie★★★☆☆

‘La Casa de Papel: Korea’ op Netflix is compleet overbodig

Een Koreaanse remake van een Spaanse serie die de wereld rondging, die het vooral moest hebben van de verrassende plotwendingen en die zelf al een paar seizoenen te lang duurde? ‘La Casa de Papel: Korea’ lijkt even zinvol en nuttig als een stevige koptelefoon tijdens het concert van Nick Cave op TW Classic. En ook al doen de makers een verdienstelijke poging om hun versie van eigen accenten te voorzien, de geur van overbodigheid krijgen ze er niet mee weg

Stefaan Werbrouck

De Koreaanse ‘Casa’ heet in het Engels voluit ‘Money Heist: Korea - Joint Economic Area’: als titel niet bepaald wervend of vlot bekkend maar hij geeft wel aan dat deze versie op één belangrijk onderdeel verschilt van het origineel. De schrijvers hebben het verhaal rond de bankoverval van El Profesor en co. namelijk niet zomaar getransporteerd naar het Zuid-Korea van vandaag maar laten alles zich afspelen in de nabije toekomst, op een moment dat de twee Korea’s naar elkaar toegroeien.

In het jaar 2025 komt er eindelijk toenadering tussen Noord en Zuid-Korea en worden er plannen gemaakt om de twee landen, gescheiden sinds de jaren 50, te herenigen. Maar de euforie - ‘de geur van hoop’, zoals het klinkt in de voice-over van Tokyo - ebt snel weg als blijkt dat de langverwachte reünie vooral mogelijkheden biedt voor de rijke elite om nog rijker te worden en voor misdadigers om arme Noord-Koreanen op zoek naar werk uit te buiten. In die explosieve economische situatie bedenkt een crimineel meesterbrein een plan om de groeiende ongelijkheid aan te klagen: met de hulp van zijn handlangers gaat hij de nieuwe nationale munt overvallen, die zich bevindt in een neutraal gebied op de vroegere grens en waar het geld van de toekomst wordt gedrukt.

De beslissing om de hereniging van de twee Korea’s te gebruiken als lanceerplatform voor deze reeks is zonder meer briljant. Niet alleen sluit ‘Casa: Korea’ zo aan bij de thematiek van ongelijkheid die in ‘Squid Game’ of ‘Hellbound’ een grote rol speelde, het geeft aan deze versie ook een diepgang die het origineel ontbeerde. In de Spaanse serie leek de strijd van El Profesor tegen het kapitalisme, zijn verhaal over ‘la resistencia’, toch altijd meer een bijgedachte, terwijl het hier een logisch gevolg is van een samenleving die op springen staat. Tokyo is bijvoorbeeld een van die vele Noord-Koreaanse vrouwen die, dromend van een beter leven, in handen van misdadigers zijn gevallen en wordt door de professor onder zijn vleugels genomen nadat ze zelf gecrasht is.

De geschiedenis van Noord en Zuid-Korea en de verschillen tussen beide landen maken veel aspecten die in deze versie terugkeren zelfs logischer dan in de Spaanse versie. Berlin heeft als kind zijn moeder verloren toen ze naar het zuiden wilden vluchten en groeide op in een strafkamp, wat zijn psychopatisch gedrag beter verklaart dan in het origineel. De politie-inspecteur die de onderhandelingen moet leiden komt uit Zuid-Korea, de man die haar bijstaat is een ex-geheim agent uit Noord-Korea, waardoor het normaal is dat ze ruziën over hoe ze de situatie moeten oplossen, normaler dan destijds met Raquel en de Spaanse legercommandant. En de spanningen tussen de gijzelaars onderling lijken ook minder geforceerd wanneer een deel is opgegroeid in een dictatuur en een deel in een democratie: dat ze volgens hun afkomst in twee groepen worden verdeeld en gestraft worden als de anderen iets verkeerds doen, is in een regio waar grenswachters al 75 jaar lang naar elkaar staan te loeren trouwens wel erg donker.

Maar net omdat het opzet van ‘Casa: Korea’ klopt als een bus, is het des te spijtiger dat de makers niet verder durfden te gaan en niet nog meer hebben vernieuwd. Dat de visuele stijl, de look van de gebouwen, de rode overalls en de maskers - in licht aangepaste vorm - terugkeren, tot daar aan toe. Dat de personages uiterlijk veel weg hebben van de originele cast, daar kun je je ook nog overzetten, zelfs al is het een beetje grappig: zeker in het begin is het alsof je naar een parodie uit een Koreaanse sketchshow zit te kijken. Dat de schrijvers de vreselijke bankdirecteur Arturito zo mogelijk nog irritanter hebben gemaakt, ligt al moeilijker. Maar dat de plotwendingen uit het origineel gewoon klakkeloos zijn gekopieerd, valt niet te verteren: hoe knap het basisidee ook is, een serie als dit drijft op het verrassingseffect en eenmaal je doorhebt dat ‘Casa: Korea’ dat niet kan brengen, gaat de rest ook kopje onder.

Zo wordt ‘Casa: Korea’ één grote paradox. Voor wie ‘La Casa de Papel’ niet heeft gezien, is deze reeks wellicht een betere keuze. Maar voor wie de avonturen van El Profesor heeft gevolgd en zich ook nog min of meer herinnert hoe die verliepen, heeft de remake uiteindelijk te weinig te bieden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234