null Beeld

FILM★★★☆☆

La La Land (★★★☆☆)

Singin’ in L.A.

Bij het verlaten van de bioscoopzaal waar ze zonet voor het verzamelde Belgische journaille ‘La La Land’ hadden vertoond, botsten wij op een in extase verkerende collega die gloedvol de klassiekers stond op te sommen waarnaar regisseur Damien Chazelle in zijn fel bewierookte film (zeven Golden Globes, en de Oscars staan al koud) zit te verwijzen. ‘Casablanca’! ‘Singin’ in the Rain’! ‘Rebel Without a Cause’! ‘An American in Paris’! We snapten zijn euforie: van het formidabele tracking shot waarmee de film knetterend van start gaat tot de weergaloze droomfinale is ‘La La Land’ inderdaad één groot feest voor iedereen die houdt van de films (en dan vooral de musicals) uit de Golden Age van Hollywood (én uiteraard voor iedereen die graag verdrinkt in de kijkers van Ryan Gosling of in de glimlach van Emma Stone). Onze eigen showstopper: de twee geliefden (zij een worstelende actrice, hij een pianist die droomt van een eigen jazzclub) die zich tegen de twinkelende achtergrond van Los Angeles aan een nachtelijke tapdans wagen, waarbij Gosling in pure Gene Kelly-stijl zelfs even rond een ouderwetse lantaarnpaal wervelt. Ook wij hebben dus volop genoten, maar om nu te zeggen dat we zwévend de zaal uitkwamen: helaas, dat nu ook weer niet.

Misschien dat onze verwachtingen iets té hoog gespannen stonden – wat wil je ook met al die lof en al die awards – maar toch: in de tweede helft vertoont de sowieso al dunne plot een inhoudelijke dip waar zelfs Fred Astaire zich nauwelijks uit zou kunnen dansen. En ook de muziek van Justin Hurwitz vonden we eigenlijk niet echt memorabel: indien ú ons iemand kunt aanwijzen die de volgende dag nog een deuntje uit ‘La La Land’ kan na-fluiten, dan tonen wij u een cockerspaniël die de verzamelde werken van Paul van Ostaijen kan opdreunen – in ’t Chinees.

Alles bij elkaar genomen laat Chazelle zich eerder kennen als een grandioze imitator dan als een oorspronkelijke cineast: daar waar bijvoorbeeld Baz Luhrmann en Lars von Trier het musicalgenre met ‘Moulin Rouge!’ en ‘Dancer in the Dark’ helemaal naar hun eigen hand zetten en met iets volstreks unieks tevoorschijn kwamen, houdt Chazelle het op één grote, weliswaar uiterst vakkundig ingeblikte hommage (zelfs het klassieke shot waarbij de camera in de beker van een schallende trompet duikt, ontbreekt niet!). Ziedaar ook de reden waarom ‘La La Land’ al die Globes heeft gewonnen en straks wellicht ook met de belangrijkste Oscars aan de haal zal gaan: door ‘La La Land’ te bekronen, bekroont de filmindustrie (net zoals ze dat vijf jaar geleden al eens deed met de stille film ‘The Artist’) in zekere zin zichzelf.

Ons eigen hart, zo dienen wij eerlijk te bekennen, klopt dezer dagen net iets sneller voor het ontroerende ‘Manchester by the Sea’ (zie hieronder) en voor het volgende week uitkomende ‘Moonlight’: minder uitbundige, maar originelere en zielroerender cinema. Maar laat deze kanttekeningen u alstublieft niet tegenhouden, want ‘La La Land’ is wel degelijk een hoogst entertainende prent die u twee uur lang zal onderdompelen in de stof waar dromen van zijn gemaakt. Oké, pianoman, beroer die toetsen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234