null Beeld

FILM★★★☆☆

La tête haute (★★★☆☆)

De ontroerende openingsfilm van het filmfestival van Cannes.

Surprise! Tot voor enkele weken dachten de bookmakers, de journalisten en zelfs de blote borsten tussen de schelpjes van de Côte d’Azur dat ‘Mad Max: Fury Road’, de langverwachte reboot van de legendarische ‘Mad Max’-franchise, de openingsfilm zou worden van het filmfestival van Cannes 2015. Maar iedereen had het mis: niet de Vrijbuiter van de Weg, maar wel het Franse sociale drama ‘La tête haute’ mag deze week enigszins verrassend het jaarlijkse cinemacircus op gang trappen.

Over ‘Mad Max: Fury Road’ – vanaf donderdag 14 mei in de zalen – kunnen we u in deze kolommen overigens niets vertellen om de simpele reden dat we de film nog niet hebben mogen zien (maar geen paniek: vanaf woensdag 13 mei vindt u onze bespreking op humo.be). De beslissing om van ‘La tête haute’ de openingsfilm te maken kwam onverwachts omdat het festival de voorbije jaren steevast werd ingeluid door een grote Amerikaanse spektakelfilm, genre ‘The Great Gatsby’ of ‘Grace of Monaco’. ‘La tête haute’ daarentegen speelt zich niet af in fonkelende paleizen, paviljoenen of lustprieeltjes, maar in de droeve sfeer van jeugdrechtbanken, opvangtehuizen en gevangenissen.

De film begint in pure gebroeders Dardenne-stijl, fel en urgent, met een pijnlijke aanvaring tussen een kinderrechter en de wanhopige moeder van de 6-jarige Malony, wiens parcours we volgen tot hij 18 is. Velen onder ons zouden Malony (we zouden Rod Paradot niet graag in een steegje tegenkomen) gemakshalve omschrijven als ‘een hopeloos geval’ of gewoon als ‘crapuul’. Hij is een opvliegende delinquent – petje, oorbel, Nike-hoodie – die altijd op ontploffen lijkt te staan, ieder moment klaar om een kopstoot uit te delen, die amper kan schrijven, en die van ‘Je m’en fou!’ zijn lijfspreuk heeft gemaakt. Een echt boefje, kortom, dat al van in het prille begin van zijn leven veroordeeld lijkt tot een reddeloos bestaan in inrichtingen en gevangenissen.

Twee mensen blijven in Malony iets zien dat het waard is om te redden: Florence, de kinderrechter (Catherine Deneuve), en Yann (Benoît Magimel), een maatschappelijk werker die zelf een tuig-van-de-richelverleden meedraagt. In een erg ontroerende scène reikt Florence de jongen zelfs letterlijk de hand, al blijft het met ventjes als Malony altijd opletten – vlak voor hun zoveelste gesprek verwijdert Florence de briefopener, de schaar en enkele andere scherpe voorwerpen die als steekwapen zouden kunnen dienen, snelsnel van haar bureau. Een grote film is ‘La tête haute’ niet geworden: regisseuse Emmanuelle Bercot (‘Elle s’en va’) begeeft zich in sommige scènes in de vochtige buitenpolders van het pure melodrama, haar muziekkeuze is niet altijd even geslaagd (wanneer Malony met een gestolen auto gaat joyriden, laat de cineaste nogal voorspelbaar een luide rapsong losbarsten), en La Deneuve kon ons in haar rol van meevoelende rechter niet helemáál overtuigen – de Franse übervedette lijkt ons toch nog altijd meer op haar plaats in een chic restaurant op de Place Vendôme in Parijs dan achter het bureau van een kinderrechter in Duinkerken.

Maar soms, wanneer de camera gewoon observeert hoe die jongeren in de inrichtingen zitten te eten en te praten en elkaar wat zitten te jennen, begint ‘La tête haute’ te trillen van levensechtheid. Op die momenten lijkt het wel alsof de cineaste even stopt met het geven van regieaanwijzingen en die jongens gewoon zichzelf laat zijn. Ook al eindigt het er meestal mee dat de boel ontploft, waarna de begeleiders de over de vloer rollende driftkikkers uit elkaar moeten sleuren. Overigens hebben wij aan ‘La tête haute’ – behalve een groot mededogen voor het hoofdpersonage – een grenzeloos respect overgehouden voor al die dappere mannen en vrouwen – opvoeders, begeleiders, maatschappelijk werkers – die zich dag in, dag uit uitsloven voor gastjes als Malony. Hoed af.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234