null Beeld

FILM★★★★☆

Lady Macbeth (★★★★☆)

Deze dame mag bij ons op de thee komen.

We willen haar hooggehakte muiltjes strelen, haar vingertoppen kussen, haar beschermengel zijn. We willen samen met haar naar verre geheime plekken reizen, onze kleren op de vloer gooien en op de atol van het genot gaan wonen... Ja, sorry dat we ons even laten gaan, maar wij zijn nogal onder de indruk van de hoofdrolspeelster uit ‘Lady Macbeth’: Florence Pugh. Sommigen onder u zullen haar misschien al eens aan het werk hebben gezien in de televisieseries ‘The Falling’ en ‘Marcella’, maar voor ons was het de allereerste kennismaking met deze fluks naar de top rijzende Britse actrice die de zus van Emilia Clarke – Daenerys Targaryen – zou kunnen zijn: hetzelfde mooie snoetje, hetzelfde ondoorgrondelijke aura, dezelfde hoge schwing!-factor.

In het in de 19de eeuw gesitueerde ‘Lady Macbeth’ vertolkt ze Katherine, een jonge vrouw die (samen met een stuk land dat ‘zelfs niet geschikt is om een koe op te laten grazen’) wordt weggeschonken aan de zoon van de eigenaar van een steenkoolmijn. Ofschoon haar eigen lendenen vol lust zitten, ziet die zoon het evenwel niet meteen zitten om het huwelijk te consumeren: tijdens de huwelijksnacht beperkt hij zich tot een droog geformuleerd ‘Trek je nachtjapon uit’ en een – begrijpe wie kan – ongeïnteresseerde blik op haar naakte lijf. Af en toe onderneemt hij dan toch een beetje actie, zoals wanneer hij haar op strenge toon het bevel geeft om zich uit te kleden en met haar gezicht tegen de muur te gaan staan. Het soppende smek-smeksmeksmek-geluid dat vervolgens weerklinkt – net het geluid van een mond die gretig op een vinger zuigt – maakt haar (en ons) vervolgens duidelijk dat de echtgenoot met de broek op de knieën zit te stengelzwengelen. Tot hiertoe hangt ‘Lady Macbeth’ een claustrofobisch beeld op van de sombere 19de eeuw, toen vrouwen zich aldoor onderdanig dienden te gedragen en altijd binnen moesten blijven, toen over vrouwen die zich góéd durfden te voelen en een blos op de wangen vertoonden, werd gezegd dat ze ‘blijk geven van een verslechterde gezondheid’.

Nadat ze de stalknechten heeft betrapt op een onbetamelijke schunnigheid (het wegen van een zeug die geen zeug blijkt te zijn), verandert Katherine evenwel van een lijdzaam lammetje in een iets minder lijdzame wraakengel; en tegelijk verandert de film van een historisch drama in een kurkdroge zwarte komedie waarin men de sensuele heupbewegingen van ‘Madame Bovary’ en ‘Lady’s Chatterley’s Lover’ herkent. Gitzwarte grappigheid: Katherine die de dienstmeid droogjes vraagt om thee te zetten terwijl vanuit de aangrenzende kamer het gekreun en het gerochel weerklinken van iemand die een wanhopige doodsstrijd ligt te leveren. We zouden hardop hebben gelachen, als we hadden gedurfd, maar we waren een beetje bang om de hypnotiserende atmosfeer van ‘Lady Macbeth’ te verstoren. De uit de theaterwereld afkomstige regisseur William Oldroyd hanteert van de eerste tot de laatste minuut een zorgvuldig uitgebeende filmstijl, maar doorheen de beelden slingert zich niettemin een erotische kracht die bijwijlen de intensiteit van een elektrische lading heeft. Zelfs het haar onder onze oksels stond onder stroom!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234